Menu

Surah As-Saffat

Those who set the Ranks

Chapter 37 of 114

Surah As-Saffat

Recited by Salaah Bukhaatir

Overview

About this Surah

This Surah is called Ad-Dahr as well as Al-Insan after the words occurring in the first verse.

At a glance

Surah 37 of 114

Translation
Albanian
Recitation
Salaah Bukhaatir

Ask the AI about this Surah

Commentary

Tafsir

<h2>Name</h2>
<p>This Surah is called <em>Ad-Dahr</em> as well as <em>Al-Insan</em> after the words occurring in the <a href=/76/1>first verse</a>.</p>
<h2>Period of Revelation</h2>
<p>Most of the commentators, including Allama Zamakhshari, Imam Razi, Qadi, Baidawi, Allama Nizam ad-Din Nisaburi, Hafiz Ibn Kathir and many others, regard it as a Makki Surah, and, according to Allama Alusi, the same is the opinion of the majority of scholars. However, some commentators hold the view that the Surah was revealed at Madinah, and some others say that it was revealed at Makkah but <a href=/76/8-10>vv. 8-10</a> of it were sent down at Madinah.</p>
<p>As far as the subject matter and the style of the Surah are concerned, these are very different from those of the Madani Surahs. A little study of it rather shown that it is not only a Makki Surah but it was revealed during the earliest period at Makkah, which began just after the revelation of the first seven verses of Surah Al-Muddaththir. As for <a href=/76/8-10>vv. 8-10</a>, they are so naturally set in the theme of the Surah that if they are read in their proper context, no one can say that the theme preceding and following them had been sent down 15 to 16 years earlier but these three verses which were revealed many years later were inserted here unnaturally.</p>
<p>In fact, the basis of the idea that this Surah; or some verses of it were revealed at Madinah, is a tradition which has related from Ibn Abbas (may Allah bless him). He says that once Hadrat Hasan and Husain fell ill The Holy Prophet and some of his Companions visited them. They wished Hadrat Ali to make a vow to Allah for the recovery of the two children. Thereupon, Hadrat Ali, Hadrat Fatimah and Fiddah their maid servant, vowed a fast of three days if Allah restored the children to health. The children recovered by the grace of Allah and the three of them began to fast as avowed. As there was nothing to eat in the house, Hadrat Ali borrowed three measures (sa') of barley from somebody (according to another tradition, earned through labor). When on the first day they sat down to eat after breaking the fast, a poor man came and begged for food. They gave all their food to him, drank water and retired to bed. The next day when they again sat down to eat after breaking the fast,
an orphan came and begged for something. They again gave away the whole food to him, drank water and went to bed. On the third day when they were just going to eat after breaking the fast, a captive came up and begged for food likewise. Again the whole food was given away to him. On the fourth day Hadrat Ali took both the children with him and went before the Holy Prophet (upon whom be peace). The Holy Prophet (on whom be peace) seeing the weak condition of the three, returned with them to the house of Hadrat Fatimah and found her lying in a corner half dead with hunger. This moved him visibly. In the meantime the Angel Gabriel (peace be on him) came and said; "Look, Allah has congratulated you on the virtues of the people of your house!"When the Holy Prophet asked what it was, he recited this whole Surah in response. (According to Ibn Mahran's tradition, he recited it from verse 5 till the end. But the tradition which Ibn Marduyah has related from Ibn Abbas only says that the
verse <em>Wa yut'imun-at ta'am...</em> was sent down concerning Hadrat Ali and Hadrat Fatimah; there is no mention of this story in it). This whole story has been narrated by Ali bin Ahmad al-Wahidi in his Commentary of the Qur'an, entitled <em>Al'Basit</em>, and probably from the same it has been taken by Zamakhshari, Razi, Nisaburi and others.</p>
<p>In the first place, this tradition is very weak as regards its chain of transmission. Then, from the point of view of its subject matter also, it is strange that when a poor man, or an orphan, or a captive, comes to beg for food, he is given all the food. He could be given one member's food and the five of them could share the rest of it among themselves:Then this also is incredible that illustrious persons like Hadrat Ali and Hadrat Fatimah, who possessed perfect knowledge of Islam, should have regarded it as an act of virtue to keep the two children, who had just recovered their health and were still weak, hungry for three consecutive days. Moreover, in respect of the captives also, it has never been a practice under the Islamic government that they should be left to beg for food for themselves. For if they were prisoners of the government, the government itself was responsible to arrange food and clothing for them, and if they were in an individual's custody, he was made
responsible to feed and clothe them. Therefore, it was not possible that in Madinah a captive should have gone about begging food from door to door. However, overlooking the weaknesses of transmission and the probability of subject matter, even if the narrative is accepted as it goes, at the most what it shows is that when the people of the Holy Prophet's house acted righteously as they did, Gabriel came and gave him the good news that Allah had much appreciated their act of virtue, for they had acted precisely in the righteous way that Allah had commanded in these verses of Surah Ad-Dahr. This does not necessitate that these verses too were sent down on that very occasion. The same is the case with many traditions concerning the occasion of revelation. When about a certain verse it is said that it was sent down on a particular occasion, it in fact does not mean that the verse was sent down on the very occasion the incident took place. But it means that the verse applies precisely
and exactly to the incident. Imam Suyuti in <em>Al-Itqan</em> has quoted this from Hafiz Ibn Taimiyyah: "When the reporters say that a verse was sent down concerning a particular incident, it sometimes implies that the same incident (or matter) occasioned its revelation, and sometimes that the verse applies to the matter although it may not have occasioned its revelation."Further on he quotes Imam Badr ad-Din Zarkashi's view from his <em>Al-Burhan fi Ulum al-Quran</em> :"It is well known in respect of the Companions and their immediate successors that when one of them says that a verse was sent down concerning a particular matter, it means that the ruling contained in it applied to that matter and not that the matter itself occasioned the revelation of the verse. Thus, it only uses the ruling of the verse for the purpose of reasoning and not for stating a fact." (<em>Al-Itqan fi Ulum al-Quran</em>, vol. I, p. 31, Ed. 1929).</p>
<h2>Theme and Subject Matter</h2>
<p>The theme of this Surah is to inform man of his true position in the world and to tell him that if he understood his true position rightly and adopted the attitude of gratefulness, he would meet with such and such good end, and if he adopted the way of disbelief, he would meet with such and such evil ends In the longer Surahs of the Qur'an this same theme has been presented at length, but a special characteristic of the style of the earliest Surahs revealed at Makkah is that the subjects dealt with at length in the later period, "have been presented in a brief but highly effective way in this period in such concise, elegant sentences as may automatically be preserved in the memory of the hearers.</p>
<p>In this Surah, first of all man has been reminded that there was a time when he was nothing; then a humble beginning of him was made with a mixed drop of sperm and ovum of which even his mother was not aware; even she did not know that he had been conceived nor anyone else seeing the microscopic cell could say that it was a man, who in future would become the best of creation on the earth. After this, man has been warned, so as to say: "Beginning your creation in this way We have developed and shaped you into what you are today in order to test and try you in the world. That is why, unlike other creatures, you were made intelligent and sensible and were shown both the way of gratitude and the way of ingratitude clearly so that you may show, in the interval that you have been granted here for work, whether you have emerged as a grateful servant from the test or an unbelieving, Un- grateful wretch!"</p>
<p>Then, just in one sentence, it has been stated decisively what will be the fate to be met with in the Hereafter by those who emerged as unbelievers from this test.</p>
<p>After this, in <a href=/76/5-22>vv. 5-22</a> continuously, the blessings with which those who do full justice to servitude in the world, will be favored, have been mentioned in full detail. In these verses, not only have their best rewards been mentioned but they have also been told briefly what are the acts on the basis of which they would become worthy of those rewards. Another special characteristic of the earliest Surahs revealed at Makkah is that besides introducing in them briefly the fundamental beliefs and concepts of Islam, here and there, those moral qualities and virtuous acts have been mentioned, which are praiseworthy according to Islam, and also those evils of deed and morality of which Islam strives to cleanse human life. And these two things have not been mentioned with a view to show what good or evil result is entailed by them in the transitory life of the world, but they have been mentioned only to point out what enduring results they will produce in the eternal and everlasting
life of the Hereafter, irrespective of whether an evil quality may prove useful or a good quality may prove harmful in the world.</p>
<p>This is the subject matter of the first section (<a href=/76/1-22>vv. 1-22</a>). In the second section, addressing the Holy Prophet (upon whom be peace), three things have been stated: first, that "it is in fact We Ourself Who are revealing this Qur'an piecemeal to you, and this is intended to inform the disbelievers, not you, that the Qur'an is not being fabricated by Muhammad (upon whom be Allah's peace and blessings) but it is "We Who are revealing it, and it is Our Own wisdom which requires that We should reveal it piece by piece and not all at once."Second, the Holy Prophet has been told: "No matter how long ,it may take for the decree of your Lord to be enforced and no matter what afflictions may befall you in the meantime, in any case you should continue to perform your mission of Apostleship patiently, and not to yield to the pressure tactics of any of these wicked and unbelieving people."The third thing he has been told is: "Remember Allah day and night, perform the Prayer and spend your
nights in the worship of Allah, for it is these things which sustain and strengthen those who call to Allah in the face of iniquity and disbelief."</p>
<p>Then in one single sentence, the actual cause of the disbelievers wrong attitude has been stated: they have forgotten the Hereafter and are enamored of the world. In the second sentence, they have been warned to the effect: "You have not come into being by yourself: We have created you. You have not made these broad chests, and strong, sturdy hands and feet for yourselves, it is We Who made these for you; and it so lies in Our power to treat you as We please. We can distort your figures, We can destroy you and replace you by some other nation. We can cause you to die and can recreate you in whatever form We like."</p>
<p>In conclusion, it has been said: This is an Admonition: whoever wills may accept it and take a path to his Lord. But man's own will and desire is not everything in the world. No one's will and desire can be fulfilled unless Allah (also) so wills. And Allah's willing is not haphazard: whatever He wills, He wills it on the basis of His knowledge and wisdom. He admits into His mercy whomever He regards as worthy of His mercy on the basis of His knowledge and wisdom, and He has prepared a painful torment for those whom He finds unjust and wicked.</p>

Verse by verse

Surah As-Saffat · Those who set the Ranks

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

  1. Ayah 1

    بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ وَالصَّافَّاتِ صَفًّا

    Pasha ata (engjëjt) që janë të radhitur

  2. Ayah 2

    فَالزَّاجِرَاتِ زَجْرًا

    dhe ata që i pengojnë (njerëzit prej mëkateve)

  3. Ayah 3

    فَالتَّالِيَاتِ ذِكْرًا

    dhe ata që e lexojnë Kur’anin, -

  4. Ayah 4

    إِنَّ إِلَـٰهَكُمْ لَوَاحِدٌ

    në të vërtetë, Zoti juaj është një,

  5. Ayah 5

    رَّبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَرَبُّ الْمَشَارِقِ

    Zot i qiejve dhe i Tokës dhe çka gjendet mes tyre dhe Zot i lindjes (i verës dhe dimërit)!

  6. Ayah 6

    إِنَّا زَيَّنَّا السَّمَاءَ الدُّنْيَا بِزِينَةٍ الْكَوَاكِبِ

    Me të vërtetë, Ne e kemi stolisur qiellin e kësaj bote me shkëlqimin e yjeve,

  7. Ayah 7

    وَحِفْظًا مِّن كُلِّ شَيْطَانٍ مَّارِدٍ

    dhe e mbrojmë nga çdo djall kryeneç,

  8. Ayah 8

    لَّا يَسَّمَّعُونَ إِلَى الْمَلَإِ الْأَعْلَىٰ وَيُقْذَفُونَ مِن كُلِّ جَانِبٍ

    që mos t’i përgjojë meleqet e lartësuar; ata (djajtë) sulmohen nga të gjitha anët,

  9. Ayah 9

    دُحُورًا ۖ وَلَهُمْ عَذَابٌ وَاصِبٌ

    për t’i dëbuar ata: për ta ka vuajtje të përhershme,

  10. Ayah 10

    إِلَّا مَنْ خَطِفَ الْخَطْفَةَ فَأَتْبَعَهُ شِهَابٌ ثَاقِبٌ

    e ai që grabitë diçka, atë e ndjekë dritë verbuese.

  11. Ayah 11

    فَاسْتَفْتِهِمْ أَهُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَم مَّنْ خَلَقْنَا ۚ إِنَّا خَلَقْنَاهُم مِّن طِينٍ لَّازِبٍ

    Pyeti ata (o Muhammed): a është më i vështirë krijimi ityre apo të gjitha gjërat e tjera që i kemi krijuar? – Ata, i kemi krijuar nga bota (balta) ngjitëse.

  12. Ayah 12

    بَلْ عَجِبْتَ وَيَسْخَرُونَ

    Ti çuditesh (nga mohimi i atyre) e ata përqeshin,

  13. Ayah 13

    وَإِذَا ذُكِّرُوا لَا يَذْكُرُونَ

    e kur t’iu drejtohen këshilla, ata nuk i pranojnë,

  14. Ayah 14

    وَإِذَا رَأَوْا آيَةً يَسْتَسْخِرُونَ

    dhe kur e shohin një argument, ata e nxisin njëri-tjetrin për përqeshje

  15. Ayah 15

    وَقَالُوا إِنْ هَـٰذَا إِلَّا سِحْرٌ مُّبِينٌ

    dhe thonë: “Kjo s’është gjë tjetër veçse një magji e vërtetë!”

  16. Ayah 16

    أَإِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَإِنَّا لَمَبْعُوثُونَ

    (Ata thonë): “Vallë kur të vdesim dhe të bëhemi eshtra e dhé, a thua njëmend do të ngjallemi

  17. Ayah 17

    أَوَآبَاؤُنَا الْأَوَّلُونَ

    dhe paraardhësit tonë të lashtë?”

  18. Ayah 18

    قُلْ نَعَمْ وَأَنتُمْ دَاخِرُونَ

    Thuaju: “Po, e dot ë jeni edhe të poshtëruar!”

  19. Ayah 19

    فَإِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَاحِدَةٌ فَإِذَا هُمْ يَنظُرُونَ

    Ky do të jetë vetëm një zë dhe të gjithë do të presim (se ç’po ndodhë)

  20. Ayah 20

    وَقَالُوا يَا وَيْلَنَا هَـٰذَا يَوْمُ الدِّينِ

    dhe do të thonë: “Mjer për ne, kjo është Dita e gjykimit!”

  21. Ayah 21

    هَـٰذَا يَوْمُ الْفَصْلِ الَّذِي كُنتُم بِهِ تُكَذِّبُونَ

    (Atyre ju thuhet): “Po, kjo është Dita e gjykimit, të cilën ju e keni përgënjeshtruar!”

  22. Ayah 22

    احْشُرُوا الَّذِينَ ظَلَمُوا وَأَزْوَاجَهُمْ وَمَا كَانُوا يَعْبُدُونَ

    (Engjëjve ju thuhet): “Tuboni njerëzit e këqinj e shokët e tyre dhe ato që i kanë adhuruar

  23. Ayah 23

    مِن دُونِ اللَّهِ فَاهْدُوهُمْ إِلَىٰ صِرَاطِ الْجَحِيمِ

    pos Perëndisë, e tregoju atyre rrugëne Ferrit;

  24. Ayah 24

    وَقِفُوهُمْ ۖ إِنَّهُم مَّسْئُولُونَ

    dhe i ndalni ata, ata do të pyetën:

  25. Ayah 25

    مَا لَكُمْ لَا تَنَاصَرُونَ

    “Çka keni që nuk e ndihmoni njëri-tjetrin (idhujtë dhe adhuruesit e tyre)?”

  26. Ayah 26

    بَلْ هُمُ الْيَوْمَ مُسْتَسْلِمُونَ

    Por, ata atë Ditë do të janë plotësisht të dorëzuar,

  27. Ayah 27

    وَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ يَتَسَاءَلُونَ

    e do t’i afrohen njëri-tjetrit dhe do të bëjnë pyetje mes veti;

  28. Ayah 28

    قَالُوا إِنَّكُمْ كُنتُمْ تَأْتُونَنَا عَنِ الْيَمِينِ

    Do të thonë: “Ju, me të vërtetë, na keni ardhur nga ana e djathtë (e me forcë)”.

  29. Ayah 29

    قَالُوا بَل لَّمْ تَكُونُوا مُؤْمِنِينَ

    Ata do të përgjigjen: “Jo, por ju nuk keni qenë besimtarë,

  30. Ayah 30

    وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيْكُم مِّن سُلْطَانٍ ۖ بَلْ كُنتُمْ قَوْمًا طَاغِينَ

    e ne nuk kemi pasur kurrfarë pushteti mbi ju, por ju ishit popull i tërbuar,

  31. Ayah 31

    فَحَقَّ عَلَيْنَا قَوْلُ رَبِّنَا ۖ إِنَّا لَذَائِقُونَ

    andaj, u realizua fjala e Zotit mbi ne. Ne, me të vërtetë, po e shijojmë dënimin,

  32. Ayah 32

    فَأَغْوَيْنَاكُمْ إِنَّا كُنَّا غَاوِينَ

    e, ju kemi mashtruar juve, meqë edhe ne kemi qenë të mashtruar”.

  33. Ayah 33

    فَإِنَّهُمْ يَوْمَئِذٍ فِي الْعَذَابِ مُشْتَرِكُونَ

    Dhe ata, atë Ditë do të jenë së bashku në mundim,

  34. Ayah 34

    إِنَّا كَذَٰلِكَ نَفْعَلُ بِالْمُجْرِمِينَ

    sepse, Ne kështu veprojmë me të këqinjtë.

  35. Ayah 35

    إِنَّهُمْ كَانُوا إِذَا قِيلَ لَهُمْ لَا إِلَـٰهَ إِلَّا اللَّهُ يَسْتَكْبِرُونَ

    Kur u thuhej atyre: “Vetëm Allahu është Zot!” – ata madhështoheshin,

  36. Ayah 36

    وَيَقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِكُو آلِهَتِنَا لِشَاعِرٍ مَّجْنُونٍ

    dhe thonin (Mekkasit): “Vallë, a t’i braktisim hyjnitë tona për shkak të një poeti të marrë?”

  37. Ayah 37

    بَلْ جَاءَ بِالْحَقِّ وَصَدَّقَ الْمُرْسَلِينَ

    Jo, (ai nuk është poet), por ai e ka sjellë të Vërtetën dhe i ka vërtetuar pejgamberët e mëparshëm,

  38. Ayah 38

    إِنَّكُمْ لَذَائِقُو الْعَذَابِ الْأَلِيمِ

    e, me të vërtetë, ju do ta shijoni dënimin e dhembshëm, -

  39. Ayah 39

    وَمَا تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ

    dhe do ta dënoheni ju vetëm për atë që keni bërë!

  40. Ayah 40

    إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ

    E robërit e sinqertë të Perëndisë,

  41. Ayah 41

    أُولَـٰئِكَ لَهُمْ رِزْقٌ مَّعْلُومٌ

    do të kenë furnizim të caktuar,

  42. Ayah 42

    فَوَاكِهُ ۖ وَهُم مُّكْرَمُونَ

    pemë të ndryshme, dhe do të jenë të respektuar,

  43. Ayah 43

    فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ

    në kopshtet e dhuntive,

  44. Ayah 44

    عَلَىٰ سُرُرٍ مُّتَقَابِلِينَ

    në kolltuqe, njëri përballë tjetrit,

  45. Ayah 45

    يُطَافُ عَلَيْهِم بِكَأْسٍ مِّن مَّعِينٍ

    do të shërbehen me pije nga burimi që do të rrjedhë gjithmonë,

  46. Ayah 46

    بَيْضَاءَ لَذَّةٍ لِّلشَّارِبِينَ

    (me pije) të bardhë e të shijshme për ata që do ta pijnë,

  47. Ayah 47

    لَا فِيهَا غَوْلٌ وَلَا هُمْ عَنْهَا يُنزَفُونَ

    me të (verën), nuk do të trullosen dhe prej saj nuk do të dehen.

  48. Ayah 48

    وَعِندَهُمْ قَاصِرَاتُ الطَّرْفِ عِينٌ

    Dhe pranë tyre do të jenë gratë me shikim të ulur, e sy të bukur

  49. Ayah 49

    كَأَنَّهُنَّ بَيْضٌ مَّكْنُونٌ

    sikur të jenë vezë të ruajtura.

  50. Ayah 50

    فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ يَتَسَاءَلُونَ

    Dhe ata do t’i qasen njëri-tjetrit e do të bisedojnë,

  51. Ayah 51

    قَالَ قَائِلٌ مِّنْهُمْ إِنِّي كَانَ لِي قَرِينٌ

    dhe njëri prej tyre do të thotë: “Unë kam pasur një shok (mohues),

  52. Ayah 52

    يَقُولُ أَإِنَّكَ لَمِنَ الْمُصَدِّقِينَ

    i cili thoshte: “Vallë edhe ti je nga ata që besojnë,

  53. Ayah 53

    أَإِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَإِنَّا لَمَدِينُونَ

    që kur të vdesim e të bëhemi dhé e eshtra, me të vërtetë do të japim llogari?”

  54. Ayah 54

    قَالَ هَلْ أَنتُم مُّطَّلِعُونَ

    (do të thotë ai): “A doni të shikoni?”

  55. Ayah 55

    فَاطَّلَعَ فَرَآهُ فِي سَوَاءِ الْجَحِيمِ

    Dhe ai do të shikojë, dhe atë do ta sheh në midis të zjarrit.

  56. Ayah 56

    قَالَ تَاللَّهِ إِن كِدتَّ لَتُرْدِينِ

    Ai thotë: “Pasha Perëndinë, për pak më shkatërrove edhe mua;

  57. Ayah 57

    وَلَوْلَا نِعْمَةُ رَبِّي لَكُنتُ مِنَ الْمُحْضَرِينَ

    po të mos ishte dhuntia e Zotit tim, edhe unë do të isha në zjarr (bashkë me ty).

  58. Ayah 58

    أَفَمَا نَحْنُ بِمَيِّتِينَ

    E për ne, nuk do të ketë më vdekje,

  59. Ayah 59

    إِلَّا مَوْتَتَنَا الْأُولَىٰ وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ

    përveç vdekjes së parë, nuk do të jemi të munduar më,

  60. Ayah 60

    إِنَّ هَـٰذَا لَهُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ

    kjo, me të vërtetë, është sukses i madh!

  61. Ayah 61

    لِمِثْلِ هَـٰذَا فَلْيَعْمَلِ الْعَامِلُونَ

    Për diçka të tillë, le të angazhohen punëtorët!

  62. Ayah 62

    أَذَٰلِكَ خَيْرٌ نُّزُلًا أَمْ شَجَرَةُ الزَّقُّومِ

    A më e mirë është kjo gjendje, apo druri zekkum.

  63. Ayah 63

    إِنَّا جَعَلْنَاهَا فِتْنَةً لِّلظَّالِمِينَ

    Ne, këtë sprovë e kemi bërë për zullumqarët.

  64. Ayah 64

    إِنَّهَا شَجَرَةٌ تَخْرُجُ فِي أَصْلِ الْجَحِيمِ

    Njëmend, ky dru del nga fundi i ferrit,

  65. Ayah 65

    طَلْعُهَا كَأَنَّهُ رُءُوسُ الشَّيَاطِينِ

    fruti i tij është si koka e gjarpinjëve (djajve).

  66. Ayah 66

    فَإِنَّهُمْ لَآكِلُونَ مِنْهَا فَمَالِئُونَ مِنْهَا الْبُطُونَ

    Me të vërtetë, ata do ta hanë këtë frut dhe me të do ta mbushin barkun.

  67. Ayah 67

    ثُمَّ إِنَّ لَهُمْ عَلَيْهَا لَشَوْبًا مِّنْ حَمِيمٍ

    Pastaj, ata do të kenë një përzierje me ujë të nxehtë (për të pirë)

  68. Ayah 68

    ثُمَّ إِنَّ مَرْجِعَهُمْ لَإِلَى الْجَحِيمِ

    e pas kësaj, me siguri, kthimi i tyre do të jetë në ferr.

  69. Ayah 69

    إِنَّهُمْ أَلْفَوْا آبَاءَهُمْ ضَالِّينَ

    Ata i kanë gjetur etërit e tyre në humbje,

  70. Ayah 70

    فَهُمْ عَلَىٰ آثَارِهِمْ يُهْرَعُونَ

    prandaj, edhe ata vazhduan pas gjurmëve të tyre,

  71. Ayah 71

    وَلَقَدْ ضَلَّ قَبْلَهُمْ أَكْثَرُ الْأَوَّلِينَ

    por edhe para tyre, me të vërtetë, e kanë humbur (rrugën) shumë popuj të lashtë,

  72. Ayah 72

    وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا فِيهِم مُّنذِرِينَ

    Ne, me të vërtetë, u kemi dërguar atyre paralajmërues.

  73. Ayah 73

    فَانظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُنذَرِينَ

    E, shiko se çfarë qe fundi i atyre që u paralajmëruan,

  74. Ayah 74

    إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ

    pos robërve të sinqertë të Zotit (ata nuk janë dënuar).

  75. Ayah 75

    وَلَقَدْ نَادَانَا نُوحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِيبُونَ

    E Na thirri (në ndihmë) Nuhu, e Ne iu kemi përgjegjur bukur:

  76. Ayah 76

    وَنَجَّيْنَاهُ وَأَهْلَهُ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ

    e kemi shpëtuar atë dhe familjen e tij prej fatkeqësisë së madhe,

  77. Ayah 77

    وَجَعَلْنَا ذُرِّيَّتَهُ هُمُ الْبَاقِينَ

    duke i lënë në jetë vetëm pasardhësit e tij,

  78. Ayah 78

    وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ

    dhe u kemi lënë kujtim te brezat e tjerë;

  79. Ayah 79

    سَلَامٌ عَلَىٰ نُوحٍ فِي الْعَالَمِينَ

    “Përshëndetja për Nuhun qoftë në mesin e të gjithë popujve!”

  80. Ayah 80

    إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ

    Ne, me të vërtetë, kështu i shpërblejmë bamirësit.

  81. Ayah 81

    إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ

    Me të vërtetë, ai është nga robërit Tonë, besimtar.

  82. Ayah 82

    ثُمَّ أَغْرَقْنَا الْآخَرِينَ

    Pastaj, i fundosëm të tjrerët (jobesimtarët).

  83. Ayah 83

    وَإِنَّ مِن شِيعَتِهِ لَإِبْرَاهِيمَ

    Dhe, me të vërtetë, nga ithtarët e tij është edhe Ibrahimi,

  84. Ayah 84

    إِذْ جَاءَ رَبَّهُ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ

    kur Zotit të vet i erdh me zemër të pastër,

  85. Ayah 85

    إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِ مَاذَا تَعْبُدُونَ

    kur babait të vet dhe popullit të vet i tha: “Çka adhuroni ju?

  86. Ayah 86

    أَئِفْكًا آلِهَةً دُونَ اللَّهِ تُرِيدُونَ

    Vallë, a dëshironi hyjni të rrejshme në vend të Allahut?

  87. Ayah 87

    فَمَا ظَنُّكُم بِرَبِّ الْعَالَمِينَ

    E çka mendoni ju për Zotin e gjithësisë?”

  88. Ayah 88

    فَنَظَرَ نَظْرَةً فِي النُّجُومِ

    Pastaj u hodhi një shikim yjeve,

  89. Ayah 89

    فَقَالَ إِنِّي سَقِيمٌ

    dhe tha: “Unë jam i sëmurë”.

  90. Ayah 90

    فَتَوَلَّوْا عَنْهُ مُدْبِرِينَ

    Dhe, ata u larguan prej tij, duke e lënë pas.

  91. Ayah 91

    فَرَاغَ إِلَىٰ آلِهَتِهِمْ فَقَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ

    Pastaj, ai u përvodh te hyjnitë e tyre dhe u tha: “A nuk po hani?

  92. Ayah 92

    مَا لَكُمْ لَا تَنطِقُونَ

    Ç’keni, përse nuk flisni?”

  93. Ayah 93

    فَرَاغَ عَلَيْهِمْ ضَرْبًا بِالْيَمِينِ

    Ju afrua tyre tinëzisht, duke i goditur me dorë të djathtë.

  94. Ayah 94

    فَأَقْبَلُوا إِلَيْهِ يَزِفُّونَ

    Dhe ata (njerëzit) nxituan kah ai.

  95. Ayah 95

    قَالَ أَتَعْبُدُونَ مَا تَنْحِتُونَ

    Ibrahimi tha: “Vallë, a i adhuroni ju ato që i keni gdhendur (putat)?

  96. Ayah 96

    وَاللَّهُ خَلَقَكُمْ وَمَا تَعْمَلُونَ

    E, Perëndia u ka krijuar juve, dhe ato që i bëni ju”.

  97. Ayah 97

    قَالُوا ابْنُوا لَهُ بُنْيَانًا فَأَلْقُوهُ فِي الْجَحِيمِ

    (Jobesimtarët) thanë: “Përgatitni për te një godinë (vatër) dhe hedheni atë në zjarr!”

  98. Ayah 98

    فَأَرَادُوا بِهِ كَيْدًا فَجَعَلْنَاهُمُ الْأَسْفَلِينَ

    Dhe ata dëshiruan t’i bëjnë dinakëri, por Ne i bëmë ata më të poshtëruarit.

  99. Ayah 99

    وَقَالَ إِنِّي ذَاهِبٌ إِلَىٰ رَبِّي سَيَهْدِينِ

    (Ibrahimi) tha: “Unë po shkoj te Zoti im. Ai do të më udhëzojë.

  100. Ayah 100

    رَبِّ هَبْ لِي مِنَ الصَّالِحِينَ

    O Zoti im, dhuroma një fëmijë të mirë (e të ndershëm)!”

  101. Ayah 101

    فَبَشَّرْنَاهُ بِغُلَامٍ حَلِيمٍ

    Dhe Ne e dihariquam atë me një çun të urtë.

  102. Ayah 102

    فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يَا بُنَيَّ إِنِّي أَرَىٰ فِي الْمَنَامِ أَنِّي أَذْبَحُكَ فَانظُرْ مَاذَا تَرَىٰ ۚ قَالَ يَا أَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ ۖ سَتَجِدُنِي إِن شَاءَ اللَّهُ مِنَ الصَّابِرِينَ

    Dhe kur fëmija u rrit aq sa t’i ndihmojë në punë, Ibrahimi i tha: “O djali im, kam parë ëndërr se duhet të të pres, çka mendon ti?” – O baba, - tha: “vepro ashtu siç je urdhëruar; njëmend do të bindesh, - nëse do Perëndia, se unë jam i durueshëm”.

  103. Ayah 103

    فَلَمَّا أَسْلَمَا وَتَلَّهُ لِلْجَبِينِ

    Pasi e pranuan që të dy urdhërin, e rrëzoi (djalin) në krah,

  104. Ayah 104

    وَنَادَيْنَاهُ أَن يَا إِبْرَاهِيمُ

    Ne e thirrëm: “O Ibrahim,

  105. Ayah 105

    قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْيَا ۚ إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ

    ti madje e realizove ëndrrën. E, Ne, me të vërtetë, kështu i shpërblejmë bamirësit,

  106. Ayah 106

    إِنَّ هَـٰذَا لَهُوَ الْبَلَاءُ الْمُبِينُ

    kjo, me të vërtetë ka qenë një sprovë e qartë!”

  107. Ayah 107

    وَفَدَيْنَاهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ

    Edhe Ne e zëvendësuam atë me një kurban të madh,

  108. Ayah 108

    وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ

    dhe Ne i lamë atij kujtim të mirë në brezat e mëvonshëm;

  109. Ayah 109

    سَلَامٌ عَلَىٰ إِبْرَاهِيمَ

    “Përshëndetja e madhe qoftë mbi Ibrahimin!”

  110. Ayah 110

    كَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ

    Ja, kështu, Na i shpërblejmë bamirësit,

  111. Ayah 111

    إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ

    e ai, me të vërtetë, ka qenë nga robërit Tanë besimtar,

  112. Ayah 112

    وَبَشَّرْنَاهُ بِإِسْحَاقَ نَبِيًّا مِّنَ الصَّالِحِينَ

    dhe Ne e kemi sihariquar atë me Is’hakun, pejgamber prej njerëzve të mirë,

  113. Ayah 113

    وَبَارَكْنَا عَلَيْهِ وَعَلَىٰ إِسْحَاقَ ۚ وَمِن ذُرِّيَّتِهِمَا مُحْسِنٌ وَظَالِمٌ لِّنَفْسِهِ مُبِينٌ

    dhe Ne e bekuam atë dhe Is’hakun, por në mesin e pasardhësve të tyre ka besimtarë dhe zullumqarë të hapët për veten e vet.

  114. Ayah 114

    وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَارُونَ

    Ne e kemi dhuruar Musain dhe Harunin.

  115. Ayah 115

    وَنَجَّيْنَاهُمَا وَقَوْمَهُمَا مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ

    Dhe i kemi shpëtuar ata, të dy dhe popujt e tyre nga mjerimi i madh,

  116. Ayah 116

    وَنَصَرْنَاهُمْ فَكَانُوا هُمُ الْغَالِبِينَ

    dhe Ne i ndihmuam ata, e ata u bënë fitimtarë,

  117. Ayah 117

    وَآتَيْنَاهُمَا الْكِتَابَ الْمُسْتَبِينَ

    dhe u dhamë atyre Librin e qartë

  118. Ayah 118

    وَهَدَيْنَاهُمَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ

    dhe i udhëzuam ata dy në rrugë të drejtë

  119. Ayah 119

    وَتَرَكْنَا عَلَيْهِمَا فِي الْآخِرِينَ

    dhe Ne u lamë kujtim të mirë atyre të dyve në mesin e brezave të mëvonshme.

  120. Ayah 120

    سَلَامٌ عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَارُونَ

    “Përshëndetja e madhe qoftë mbi Musain dhe Harunin!”

  121. Ayah 121

    إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ

    Ja, me të vërtetë, kështu Ne i shpërblejmë bamirësit,

  122. Ayah 122

    إِنَّهُمَا مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ

    e, në të vërtetë, ata dy janë nga robërit Tanë besimtarë.

  123. Ayah 123

    وَإِنَّ إِلْيَاسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ

    Dhe, me të vërtetë, Iljasi ka qenë (njëri) prej pejgamberëve.

  124. Ayah 124

    إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ أَلَا تَتَّقُونَ

    (Përkujtoje) kur i tha popullit të vet: “A nuk po i frikësoheni (Perëndisë)?”

  125. Ayah 125

    أَتَدْعُونَ بَعْلًا وَتَذَرُونَ أَحْسَنَ الْخَالِقِينَ

    Vallë, a i luteni ju Ba’lit (lloj idhulli), ndërsa e lëni Krijuesin më të mirë,

  126. Ayah 126

    اللَّهَ رَبَّكُمْ وَرَبَّ آبَائِكُمُ الْأَوَّلِينَ

    Allahun, Zotin tuaj dhe Zotin e të parëve tuaj të lashtë!”

  127. Ayah 127

    فَكَذَّبُوهُ فَإِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ

    Ata e konsideruan gënjeshtar atë dhe për këtë shkak, me siguri, do të mbeten në dënim,

  128. Ayah 128

    إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ

    pos robërve të sinqertë të Perëndisë.

  129. Ayah 129

    وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ

    Dhe Ne i lamë atij kujtim të mirë për brezat e mëvonshëm:

  130. Ayah 130

    سَلَامٌ عَلَىٰ إِلْ يَاسِينَ

    “Përshëndetja e madhe qoftë për Iljasin!”

  131. Ayah 131

    إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ

    Ja, kështu Ne i shpërblejmë bamirësit,

  132. Ayah 132

    إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ

    e ai, me të vërtetë, ka qenë nga robërit Tanë besimtar.

  133. Ayah 133

    وَإِنَّ لُوطًا لَّمِنَ الْمُرْسَلِينَ

    Dhe, me të vërtetë, Luti ka qenë njëri prej pejgamberëve.

  134. Ayah 134

    إِذْ نَجَّيْنَاهُ وَأَهْلَهُ أَجْمَعِينَ

    (Përkujtoje) kur Ne e shpëtuam atë dhe tërë familjen e tij,

  135. Ayah 135

    إِلَّا عَجُوزًا فِي الْغَابِرِينَ

    pos plakës që ka mbetur me të tjerët (të dënurarit),

  136. Ayah 136

    ثُمَّ دَمَّرْنَا الْآخَرِينَ

    pastaj i zhdukëm të tjerët,

  137. Ayah 137

    وَإِنَّكُمْ لَتَمُرُّونَ عَلَيْهِم مُّصْبِحِينَ

    dhe me të vërtetë, ju kaloni pranë tyre në mëngjes

  138. Ayah 138

    وَبِاللَّيْلِ ۗ أَفَلَا تَعْقِلُونَ

    dhe natën, a nuk po mendoni?

  139. Ayah 139

    وَإِنَّ يُونُسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ

    Dhe, me të vërtetë, Junusi ka qenë njëri nga pejgamberët.

  140. Ayah 140

    إِذْ أَبَقَ إِلَى الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ

    (Përkujtoje) kur ai iku deri te anija e mbushur përplot,

  141. Ayah 141

    فَسَاهَمَ فَكَانَ مِنَ الْمُدْحَضِينَ

    dhe hodhi shortin (me detarët), e ai ishte njëri prej tyre që i ra shorti (të hidhet në det),

  142. Ayah 142

    فَالْتَقَمَهُ الْحُوتُ وَهُوَ مُلِيمٌ

    dhe peshku e përbiu atë, e ai ishte i qortuar,

  143. Ayah 143

    فَلَوْلَا أَنَّهُ كَانَ مِنَ الْمُسَبِّحِينَ

    dhe, po të mos ishte nga ata që i luten Zotit,

  144. Ayah 144

    لَلَبِثَ فِي بَطْنِهِ إِلَىٰ يَوْمِ يُبْعَثُونَ

    me siguri do të mbetej në barkun e tij deri në Ditën e ringjalljes (së të gjithëve),

  145. Ayah 145

    فَنَبَذْنَاهُ بِالْعَرَاءِ وَهُوَ سَقِيمٌ

    dhe Ne e hodhëm në një vend të shkretë, e ai ishte i sëmurë,

  146. Ayah 146

    وَأَنبَتْنَا عَلَيْهِ شَجَرَةً مِّن يَقْطِينٍ

    dhe Ne bëmë që të dalë një bimë kungulli (përr t’i bërë hije),

  147. Ayah 147

    وَأَرْسَلْنَاهُ إِلَىٰ مِائَةِ أَلْفٍ أَوْ يَزِيدُونَ

    dhe Ne e dërguam atë te njëqind mijë e më tepër njerëz,

  148. Ayah 148

    فَآمَنُوا فَمَتَّعْنَاهُمْ إِلَىٰ حِينٍ

    dhe ata besuan, prandaj iu dhamë jetë të këndshme deri një kohë.

  149. Ayah 149

    فَاسْتَفْتِهِمْ أَلِرَبِّكَ الْبَنَاتُ وَلَهُمُ الْبَنُونَ

    E pyeti ata (o Muhammed): “Vallë, a për Zotin tënd janë vajzat e për ta djemtë,

  150. Ayah 150

    أَمْ خَلَقْنَا الْمَلَائِكَةَ إِنَاثًا وَهُمْ شَاهِدُونَ

    ose Ne i krijuam engjëjt si femra, e ata ishin dëshmitarë (për këtë)?

  151. Ayah 151

    أَلَا إِنَّهُم مِّنْ إِفْكِهِمْ لَيَقُولُونَ

    Ja pra, ata për shkak të gënjeshtrave të veta, thonë:

  152. Ayah 152

    وَلَدَ اللَّهُ وَإِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ

    “Zoti ka lindur fëmijë” - ata në të vërtetë, janë gënjeshtarë.

  153. Ayah 153

    أَصْطَفَى الْبَنَاتِ عَلَى الْبَنِينَ

    Vallë, a vajzat i ka zgjedhë ai para djemve?

  154. Ayah 154

    مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ

    Çka keni, si po gjykoni!?

  155. Ayah 155

    أَفَلَا تَذَكَّرُونَ

    A nuk po mendoni?!

  156. Ayah 156

    أَمْ لَكُمْ سُلْطَانٌ مُّبِينٌ

    A po, ju keni argument të qartë?

  157. Ayah 157

    فَأْتُوا بِكِتَابِكُمْ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ

    Sillni ju Librin tuaj, nëse thoni të vërtetën!

  158. Ayah 158

    وَجَعَلُوا بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْجِنَّةِ نَسَبًا ۚ وَلَقَدْ عَلِمَتِ الْجِنَّةُ إِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ

    Ata (idhujtarët), kanë bërë farefisni në mes Zotit dhe engjëjve, kurse engjëjt e dinë se ata (që flasin ashtu) do të hidhen në zjarr.

  159. Ayah 159

    سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ

    lavdi Allahut, qoftë i pastër Perëndia nga ajo që ata ia përshkruajnë Atij!

  160. Ayah 160

    إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ

    Përveç robërve të sinqertë të Zotit (që e adhurojnë Atë).

  161. Ayah 161

    فَإِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُونَ

    Me të vërtetë, as ju as ato që i adhuroni ju,

  162. Ayah 162

    مَا أَنتُمْ عَلَيْهِ بِفَاتِنِينَ

    nuk mund ta mashtroni askë kundër (Zotit),

  163. Ayah 163

    إِلَّا مَنْ هُوَ صَالِ الْجَحِيمِ

    pos atij që do të digjet në zjarr.

  164. Ayah 164

    وَمَا مِنَّا إِلَّا لَهُ مَقَامٌ مَّعْلُومٌ

    Çdonjëri prej nesh (engjëjve) e ka vendin e caktuar,

  165. Ayah 165

    وَإِنَّا لَنَحْنُ الصَّافُّونَ

    ne jemi ata që qëndrojmë në radhë,

  166. Ayah 166

    وَإِنَّا لَنَحْنُ الْمُسَبِّحُونَ

    dhe ne jemi ata që i lutemi Atij (Perëndisë)!

  167. Ayah 167

    وَإِن كَانُوا لَيَقُولُونَ

    E ata (Kurejshitë), në të vërtetë, thonin:

  168. Ayah 168

    لَوْ أَنَّ عِندَنَا ذِكْرًا مِّنَ الْأَوَّلِينَ

    “Sikur të kishim ne Librin që kanë pasur popujt e mëparshëm,

  169. Ayah 169

    لَكُنَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ

    ne, me siguri, do të ishim robër të sinqertë të Perëndisë.

  170. Ayah 170

    فَكَفَرُوا بِهِ ۖ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ

    Ata e kanë mohuar Ate (Kur’anin), e së shpejti do ta dinë!

  171. Ayah 171

    وَلَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا الْمُرْسَلِينَ

    Me të vërtetë, qysh moti është ditur premtimi ynë për robërit Tanë – pejgamberët.

  172. Ayah 172

    إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنصُورُونَ

    Ata, me të vërtetë, do të jen të ndihmuar,

  173. Ayah 173

    وَإِنَّ جُندَنَا لَهُمُ الْغَالِبُونَ

    dhe, me të vërtetë, ushtria jonë do të jetë fitimtare!

  174. Ayah 174

    فَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّىٰ حِينٍ

    Andaj shmangiu atyre deri në një kohë,

  175. Ayah 175

    وَأَبْصِرْهُمْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ

    dhe vëzhgojë ata, e do të vëzhgojnë edhe ata!

  176. Ayah 176

    أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ

    Vallë, a mos ata po kërkojnë shpejtimin e dënimit Tonë!

  177. Ayah 177

    فَإِذَا نَزَلَ بِسَاحَتِهِمْ فَسَاءَ صَبَاحُ الْمُنذَرِينَ

    Kur t’iu bie dënimi, në mesin e tyre, mëngjesi i atyre që janë paralajmëruar është shumë i shëmtuar,

  178. Ayah 178

    وَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّىٰ حِينٍ

    andaj, shmangu prej tyre deri një kohë,

  179. Ayah 179

    وَأَبْصِرْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ

    dhe vëzhgo, e do të vëzhgojnë edhe ata!

  180. Ayah 180

    سُبْحَانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ

    Qoftë lavdëruar Zoti yt, Zot i madhërisë (dhe qoftë i pastër) nga ajo që ia përshkruajnë ata!

  181. Ayah 181

    وَسَلَامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ

    Dhe përshëndetje e madhe qoftë mbi pejgamberët,

  182. Ayah 182

    وَالْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ

    dhe falenderimi qoftë për Allahun – Zotin e gjithësisë!

About the Quran

The Quran

The Quran is the holy scripture of Islam. Muslims believe that it is the literal word of Allah (سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى), revealed to the Prophet Muhammad (صلى الله عليه وسلم) over a period of 23 years. The Quran is composed of 114 Surahs (chapters) and contains 6,236 Ayat (verses). Muslim beliefs and practices are based on the Quran and the Sunnah, the teachings and example of the Prophet Muhammad (صلى الله عليه وسلم).

The Kaaba in Mecca
A mosque in South America

Meccan Surahs

The Meccan Surahs are the earliest revelations sent down to the Prophet Muhammad (صلى الله عليه وسلم). They were revealed in Mecca, hence their name. These revelations form the foundation of the Islamic faith and contain guidance for Muslims on how to live their lives. The Meccan Surahs are also notable for their poetic beauty and lyrical prose.

Medinan Surahs

The Medinan Surahs are the later Surahs that, according to Islamic tradition, were revealed in Medina after the Prophet Muhammad's (صلى الله عليه وسلم) hijra from Mecca. They were revealed by Allah (سبحانه و تعالى) when the Muslim community was larger and more developed, as opposed to their minority position in Mecca.

Stay connected

Receive regular updates

New features, translations and reminders from AskTheQuran, straight to your inbox.

We use Mailchimp to send updates. You can unsubscribe at any time. See our privacy policy.

We may receive a commission if you click on a link and buy a product, service or similar, at no extra cost to you. Details are in the disclosure policy.