What is Surah Ash-Shu'ara?

Surah Ash-Shu'ara

De Dichters

Chapter 26 of 114

Prachtige koranrecitatie

Surah Ash-Shu'ara

Recited by Salaah Bukhaatir

Surah

Language

Reciter

Overview

About this Surah

The Surah derived its name from the words lima tuharrimu of the very first verse. This too is not a title of its subject matter, but the name implies that it is the Surah in which the incident of tahrim (prohibition, forbiddance) has been mentioned.

At a glance

Surah 26 of 114

Translation: Dutch
Recitation: Salaah Bukhaatir

Ask the AI about this Surah

Commentary

Tafsir

<h2>Name</h2>
The Surah derived its name from the words lima tuharrimu of the very <a href=/66/1>first verse</a>. This too is not a title of its subject matter, but the name implies that it is the Surah in which the incident of tahrim (prohibition, forbiddance) has been mentioned.
<h2>Period of Revelation</h2>
In connection with the incident of tahrim referred to in this Surah, the traditions of the Hadith mention two ladies who were among the wives of the Holy Prophet (upon whom be peace) at that time Hadrat Safiyyah and Hadrat Mariyah Qibtiyyah. The former (i. e. Hadrat Safiyyah) was taken to wife by the Holy Prophet after the conquest of Khaiber, and Khaiber was conquered, as has been unanimously reported, in A. H. 7. The other lady, Hadrat Mariyah, had been presented to the Holy Prophet by Muqawqis, the ruler of Egypt, in A. H. 7 and she had borne him his son, Ibrahim, in Dhil-Hijjah, A. H. 8.These historical events almost precisely determine that this Surah was sent down some time during A.H. 7 or A. H 8.
<h2>Theme and Topics</h2>
This is a very important Surah in which light has been thrown on some questions of grave significance with reference to some incidents concerning the wives of the Holy Prophet (upon whom be Allah's peace).
First, that the powers to prescribe the bounds of the lawful and the unlawful, the permissible and the forbidden, are entirely and absolutely in the hand of Allah and nothing has been delegated even to the Prophet of Allah himself, not to speak of any other man. The Prophet as such can declare something lawful or unlawful only if he receives an inspiration from Allah to do so whether that inspiration is embodied in the Qur'an, or imparted to, him secretly. However, even the Prophet is not authorized to declare anything made permissible by Allah unlawful by himself, much less to say of another man.
Second, that in any society the position of a Prophet is very delicate. A minor incident experienced by an ordinary man in his life may not be of any consequence, but it assumes the status of law when experienced by a Prophet. That is why the lives of the Prophets have been kept under close supervision by Allah so that none of their acts, not even a most trivial one, may deviate from Divine Will. Whenever such an act has emanated from a Prophet, it was rectified and rectified immediately so that the Islamic law and its principles should reach the people in their absolute purity not only through the Divine Book but also through the excellent example of the Prophet, and they should include nothing which may be in disagreement with Divine Will,
Thirdly, and this automatically follows from the above mentioned point, that when the Holy Prophet (upon whom be peace) was checked on a minor thing, which was not only corrected but also recorded, it gives us complete satisfaction that whatever actions and commands and instructions we now find in the pure life of the Holy Prophet concerning which there is nothing on record in the nature of criticism or correction from Allah, they are wholly based on truth, are in complete conformity with Divine Will and we can draw guidance from them with full confidence and peace of mind.
The fourth thing that we learn from this discourse is that about the Holy Messenger himself, whose reverence and respect Allah Himself has enjoined as a necessary part of the Faith of His servants, it has been stated in this Surah that once during his sacred life he made a thing declared lawful by Allah unlawful for himself only to please his wives; then Allah has severely reproved for their errors those very wives of the Holy Prophet, whom He Himself has declared as mothers of the faithful and worthy of the highest esteem and honor by them. Then, this criticism of the Prophet and the administration of the warning to the wives also has not been made secretly but included in the Book, which the entire Ummah has to read and recite for ever. Obviously, neither the intention of making mention of it in the Book of Allah was, nor it could be, that Allah wanted to degrade His Messenger and the mothers of the faithful in the eyes of the believers; and this also is obvious that
no Muslim has lost respect for them, in his heart after reading this Surah of the Qur'an. Now, there cannot be any other reason of mentioning this thing in the Qur'an than that Allah wants to acquaint the believers with the correct manner of reverence for their great personalities. The Prophet is a Prophet, not God, that he may commit no error. Respect of the Prophet has not been enjoined because he is infallible, but because he is a perfect representative of Divine Will, and Allah has not permitted any of his errors to pass by unnoticed. This gives us the satisfaction that the noble pattern of life left by the Prophet wholly and fully represents the will of Allah. Likewise, the Companions of the holy wives of the Prophet, were human, not angels or super men. They could commit mistakes. Whatever ranks they achieved became possible only because the guidance given by Allah and the training imparted by Allah's Messenger had moulded them into the finest models. Whatever esteem and
reverence they deserve is on this very basis and not on the presumption that they were infallible. For this reason, whenever in the sacred lifetime of the Prophet (upon him be peace) the Companions or holy wives happened to commit an error due to human weakness, they were checked. Some of their errors were corrected by the Holy Prophet, as has been mentioned at many places in the Hadith ; some other errors were mentioned in the Qur'an and Allah Himself corrected them so that the Muslims might not form any exaggerated notion of the respect and reverence of their elders and great men, which might raise them from humanity to the position of gods and goddesses. If one studies the Quran carefully, one will see instances of this one after the other. In Surah Al-Imran, in connection with the Battle of Uhud, the Companions have been addressed and told:
"Allah did fulfill His promise (of help) to you : in the initial stage of the battle, it was you who were killing them by Allah's leave until you lost heart and disputed about your duty and disobeyed your leader, when Allah showed you what (the spoils) you coveted for there were among you sortie who hankered after the life of this world, and others: who cherished the life after death. Then Allah caused your retreat before the disbelievers in order to test you, but the fact is that even then Allah pardoned you, for Allah is very gracious to the believers." (<a href=/3/152>v. 152</a>).
In surah An-Nur, in connection with the Slander against Hadrat Aisha, the Companions were told,
"When you heard of it, why did not the believing men and the believing women have a good opinion of themselves, and why did they not say: this is a manifest slander?......Were it not for Allah's grace and mercy towards you in this world and in the Hereafter, a painful scourge would have visited you because of the slander. (Just consider) when you passed this lie on from one tongue to the other and uttered with your mouths that of which you had no knowledge. You took it as a trifling matter whereas it was a grave offense in the sight of Allah. Why did you not, as soon as you heard of it, say 'It is not proper for us to utter such a thing? Glory be to Allah! This is a great slander'."Allah admonishes you that in future you should never repeat anything like this, if you are true believers." (<a href=/24/12-17>vv. 12-17</a>).
In surah Al-Ahzab, the holy wives have been addressed thus: "O Prophet, say to your wives If you seek the world and its adornments, come, I shall give you of these and send you off in a good way. But if you seek Allah and His Messenger and the abode of the Hereafter, you should rest assured that Allah has prepared a great reward for those of you, who do good." (<a href=/33/28-29>vv. 28-29</a>).
In Surah Jumu'ah about the Companions it was said:
"And when they saw some merchandise and amusement they broke off to it and left you (O Prophet) standing (in the course of the Sermon). Say to them : that which is with Allah is far better than amusement and merchandise, and Allah is the best of all providers." (<a href=/62/11>v. 11</a>).
In Surah Al-Mumtahinah, Hadrat Hatib bin Abi Balta'ah, a Companion who had fought at Badr, was severely taken to task because he had sent secret information to the disbelieving Quraish about the Holy Prophet's invasion before the conquest of Makkah.
All these instances are found in the Qur'an itself, in the same Qur'an in which Allah Himself has paid tribute to the Companions and the holy wives for their great merits, and granted them the certificate of His good pleasure, saying: "Allah became well pleased with them and they with Allah." It was this same moderate and balanced teaching of the reverence and esteem of the great men, which saved the Muslims from falling into the pit of man worship in which the Jews and the Christians fell, and it is a result of the same that in the books that the eminent followers of the Sunnah have compiled on the subjects of the Hadith, Commentary of the Qur'an and History, not only have the excellences and great merits of the Companions and holy wives and other illustrious men been mentioned, but also no hesitance has been shown in mentioning the incidents relating to their weaknesses, errors and mistakes, whereas those scholars were more appreciative of the merits and
excellences of the great men and understood the bounds and limits of reverence better than those who claim to be the upholders of reverence for the elders today.
The fifth thing that has been explicitly mentioned in this Surah is that Allah's Religion is absolutely fair and just. It has for every person just that of which he becomes worthy on the basis of his faith and works. No relationship or connection even with the most righteous person can be beneficial for him in any way and no relationship or connection with the most evil and wicked person can be harmful for him in any way. In this connection three kinds of women have been cited as examples before the holy wives in particular. One example is of the wives of the Prophets Noah and Lot, who, if they had believed and cooperated with their illustrious husbands, would have occupied the same rank and position in the Muslim community. which is enjoyed by the wives of the Holy Prophet Muhammad (upon whom be Allah's peace and blessings). But since they were disbelievers, their being the wives of the Prophets did not help them and they fell into Hell. The second example is of the wife of
Pharaoh, who in spite of being the wife of a staunch enemy of God believed and chose a path of action separate from that followed by the Pharaoh's people, and her being the wife of a staunch disbeliever did not cause her any harm, and Allah made her worthy of Paradise. The third example is of Hadrat Maryam (Mary) (peace be upon her), who attained to the high rank because she submitted to the severe test to which Allah had decided to put her. Apart from Mary no other chaste and righteous girl in the world ever has been put to such a hard test that in spite of being unmarried, she might have been made pregnant miraculously by Allah's command and informed what service her Lord willed to take from her. When Hadrat Maryam accepted this decision, and agreed to bear, like a true believer, everything that she inevitably had to bear in order to fulfill Allah's will, then did Allah exalt her to the noble rank of Sayyidatu an-nisa' fil- Jannah : "Leader of the women in Paradise"
(Musnad Ahmad).
Besides, another truth that we learn from this Surah is that the Holy Prophet (upon whom be peace) did not receive from Allah only that knowledge which is included and recorded in the Qur'an, but he was given information about other things also by revelation, which has not been recorded in the Qur'an. Its clear proof is <a href=/66/3>verse 3</a> of this Surah. In it we are told that the Holy Prophet (upon whom be peace) confided a secret to one of his wives, and she told it to another. Allah informed the Holy Prophet of this secret. Then, when the Holy Prophet warned his particular wife on the mistake of disclosure and she said:"Who has informed you of this mistake of mine7" he replied: "I have been informed of it by Him Who knows everything and is All Aware." Now, the question is where in the Qur'an is the verse in which Allah has said "O Prophet, the secret that you had confided to one of your wives, has been disclosed by her to another person, or to so and so?If there is no such verse in the
Qur'an, and obviously there is none, this is an express proof of the fact that revelation descended on the Holy Prophet besides the Qur'an as well. This refutes the claim of the deniers of Hadith, who allege that nothing was sent down to the Holy Prophet (upon whom be peace) apart from the Qur'an.

Verse by verse

Surah Ash-Shu'ara · De Dichters

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

Ayah 1
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ طسم
T. S. M.
Ayah 2
تِلْكَ آيَاتُ الْكِتَابِ الْمُبِينِ
Dit zijn de teekens van het duidelijke boek.
Ayah 3
لَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَّفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ
Misschien bedroeft gij u doodelijk, omdat de bewoners van Mekka niet geloovig willen worden.
Ayah 4
إِن نَّشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِم مِّنَ السَّمَاءِ آيَةً فَظَلَّتْ أَعْنَاقُهُمْ لَهَا خَاضِعِينَ
Indien het ons behaagde, zouden wij hun een overtuigend teeken uit den hemel kunnen nederzenden, waarvoor zij hunne nekken nederig zouden krommen.
Ayah 5
وَمَا يَأْتِيهِم مِّن ذِكْرٍ مِّنَ الرَّحْمَـٰنِ مُحْدَثٍ إِلَّا كَانُوا عَنْهُ مُعْرِضِينَ
Maar er komt van den Barmhartige, geene nieuwe vermaning tot hen welke naar de omstandigheden dit vereischen, wordt geopenbaard, waarvan zij zich niet afwenden.
Ayah 6
فَقَدْ كَذَّبُوا فَسَيَأْتِيهِمْ أَنبَاءُ مَا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُونَ
En zij hebben deze van valschheid beschuldigd; maar er zal een boodschap tot hen komen, waarmede zij niet zullen spotten.
Ayah 7
أَوَلَمْ يَرَوْا إِلَى الْأَرْضِ كَمْ أَنبَتْنَا فِيهَا مِن كُلِّ زَوْجٍ كَرِيمٍ
Hebben zij de aarde niet beschouwd, en gezien hoe veel verschillende planten, van allerlei edele soorten wij daaraan doen ontspruiten?
Ayah 8
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ
Waarlijk, hierin is een teeken; maar het grootste deel hunner zijn ongeloovigen.
Ayah 9
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ
Waarlijk, uw Heer is de machtige, de barmhartige God.
Ayah 10
وَإِذْ نَادَىٰ رَبُّكَ مُوسَىٰ أَنِ ائْتِ الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ
Herdenk, toen uw Heer Mozes riep, zeggende: Ga tot het onrechtvaardige volk:
Ayah 11
قَوْمَ فِرْعَوْنَ ۚ أَلَا يَتَّقُونَ
Het volk van Pharao. Zullen zij mij niet vreezen?
Ayah 12
قَالَ رَبِّ إِنِّي أَخَافُ أَن يُكَذِّبُونِ
Mozes antwoordde: O Heer! waarlijk, ik vrees, dat zij mij van logen zullen beschuldigen.
Ayah 13
وَيَضِيقُ صَدْرِي وَلَا يَنطَلِقُ لِسَانِي فَأَرْسِلْ إِلَىٰ هَارُونَ
En dat mijne borst vernauwd worde en dat mijn tong niet gereed zij tot spreken; wijs Aäron dus aan om mijn helper te wezen.
Ayah 14
وَلَهُمْ عَلَيَّ ذَنبٌ فَأَخَافُ أَن يَقْتُلُونِ
Ook kunnen zij mij eene misdaad tegenwerpen, en ik vrees dat zij mij zullen dooden.
Ayah 15
قَالَ كَلَّا ۖ فَاذْهَبَا بِآيَاتِنَا ۖ إِنَّا مَعَكُم مُّسْتَمِعُونَ
God zeide: Zij zullen u volstrekt niet dooden: gaat dus met uwe teekenen; want wij zullen met u zijn, en wij willen hooren wat er tusschen u en hen geschiedt.
Ayah 16
فَأْتِيَا فِرْعَوْنَ فَقُولَا إِنَّا رَسُولُ رَبِّ الْعَالَمِينَ
Gaat dus tot Pharao en zeg: Waarlijk, wij zijn de gezant van den Heer van alle schepselen.
Ayah 17
أَنْ أَرْسِلْ مَعَنَا بَنِي إِسْرَائِيلَ
Zend de kinderen Israëls met ons weg.
Ayah 18
قَالَ أَلَمْ نُرَبِّكَ فِينَا وَلِيدًا وَلَبِثْتَ فِينَا مِنْ عُمُرِكَ سِنِينَ
En toen zij hunne boodschap hadden overgebracht, antwoordde Pharao: Hebben wij u niet onder ons opgevoed, toen gij nog een kind waart, en hebt gij niet gedurende verscheidene jaren van uw leven onder ons gewoond?
Ayah 19
وَفَعَلْتَ فَعْلَتَكَ الَّتِي فَعَلْتَ وَأَنتَ مِنَ الْكَافِرِينَ
Gij hebt de daad bedreven, welke gij bedreven hebt; en gij zijt een ondankbare.
Ayah 20
قَالَ فَعَلْتُهَا إِذًا وَأَنَا مِنَ الضَّالِّينَ
Mozes hernam: Inderdaad, ik deed het, en ik was een van hen die dwaalden.
Ayah 21
فَفَرَرْتُ مِنكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ فَوَهَبَ لِي رَبِّي حُكْمًا وَجَعَلَنِي مِنَ الْمُرْسَلِينَ
Daarom ontvluchtte ik u, dewijl ik u vreesde; maar mijn Heer heeft mij wijsheid geschonken en mij tot een zijner gezanten aangewezen.
Ayah 22
وَتِلْكَ نِعْمَةٌ تَمُنُّهَا عَلَيَّ أَنْ عَبَّدتَّ بَنِي إِسْرَائِيلَ
En is de gunst, welke gij mij hebt geschonken, dat gij de kinderen Israëls tot slaven maaktet?
Ayah 23
قَالَ فِرْعَوْنُ وَمَا رَبُّ الْعَالَمِينَ
Pharao zeide: En wie is dan de Heer van alle schepselen?
Ayah 24
قَالَ رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۖ إِن كُنتُم مُّوقِنِينَ
Mozes antwoordde: de Heer van alle hemel en aarde en van alles wat daartusschen is; indien gij lieden van verstand zijt.
Ayah 25
قَالَ لِمَنْ حَوْلَهُ أَلَا تَسْتَمِعُونَ
Pharao zeide tot degenen, die in zijne nabijheid waren: Hoort gij niet?
Ayah 26
قَالَ رَبُّكُمْ وَرَبُّ آبَائِكُمُ الْأَوَّلِينَ
Mozes zeide: Uw Heer en de Heer uwer voorvaderen.
Ayah 27
قَالَ إِنَّ رَسُولَكُمُ الَّذِي أُرْسِلَ إِلَيْكُمْ لَمَجْنُونٌ
Pharao zeide tot hen die tegenwoordig waren: Uw gezant, die tot u werd gezonden is zeker bezeten.
Ayah 28
قَالَ رَبُّ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۖ إِن كُنتُمْ تَعْقِلُونَ
Mozes zeide: de Heer van het Oosten en van het Westen en van alles wat daartusschen is; indien gij lieden van verstand zijt.
Ayah 29
قَالَ لَئِنِ اتَّخَذْتَ إِلَـٰهًا غَيْرِي لَأَجْعَلَنَّكَ مِنَ الْمَسْجُونِينَ
Pharao zeide tot hem: Waarlijk, indien gij een anderen God naast mij kiest, zal ik u gelijk doen wezen aan hen die gevangen zijn.
Ayah 30
قَالَ أَوَلَوْ جِئْتُكَ بِشَيْءٍ مُّبِينٍ
Mozes antwoordde: Wat! niettegenstaande ik met een overtuigend wonder tot u kom?
Ayah 31
قَالَ فَأْتِ بِهِ إِن كُنتَ مِنَ الصَّادِقِينَ
Pharao hernam: Toon het dan, indien gij de waarheid spreekt.
Ayah 32
فَأَلْقَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ ثُعْبَانٌ مُّبِينٌ
En hij wierp zijn staf neder, en ziet deze werd eene zichtbare slang.
Ayah 33
وَنَزَعَ يَدَهُ فَإِذَا هِيَ بَيْضَاءُ لِلنَّاظِرِينَ
En hij trok zijne hand uit zijne borst en, ziet, zij was wit voor de toeschouwers,
Ayah 34
قَالَ لِلْمَلَإِ حَوْلَهُ إِنَّ هَـٰذَا لَسَاحِرٌ عَلِيمٌ
Pharao zeide tot de vorsten, die in zijne nabijheid waren: Waarlijk, deze man is een behendige toovenaar.
Ayah 35
يُرِيدُ أَن يُخْرِجَكُم مِّنْ أَرْضِكُم بِسِحْرِهِ فَمَاذَا تَأْمُرُونَ
Hij tracht u door zijne tooverij het bezit van u land te ontrooven: wat denkt gij dus te doen?
Ayah 36
قَالُوا أَرْجِهْ وَأَخَاهُ وَابْعَثْ فِي الْمَدَائِنِ حَاشِرِينَ
Zij antwoordden: Stel hem en zijn broeder door goede woorden voor eenigen tijd uit, en zend mannen in de steden, die verzamelen.
Ayah 37
يَأْتُوكَ بِكُلِّ سَحَّارٍ عَلِيمٍ
En tot u brengen alle behendige toovenaren.
Ayah 38
فَجُمِعَ السَّحَرَةُ لِمِيقَاتِ يَوْمٍ مَّعْلُومٍ
Zoo werden de toovenaren op een bepaalden tijd, op een plechtigen dag bijeenvergaderd.
Ayah 39
وَقِيلَ لِلنَّاسِ هَلْ أَنتُم مُّجْتَمِعُونَ
En tot het volk werd gezegd: Zijt gij bijeenvergaderd?
Ayah 40
لَعَلَّنَا نَتَّبِعُ السَّحَرَةَ إِن كَانُوا هُمُ الْغَالِبِينَ
Ja, antwoordde het volk onder zich, en wij zullen de toovenaren volgen, indien zij de overwinning behalen.
Ayah 41
فَلَمَّا جَاءَ السَّحَرَةُ قَالُوا لِفِرْعَوْنَ أَئِنَّ لَنَا لَأَجْرًا إِن كُنَّا نَحْنُ الْغَالِبِينَ
Toen de toovenaars gekomen waren, zeiden zij tot Pharao: zullen wij zekerlijk eene belooning ontvangen, indien wij de overwinning behalen?
Ayah 42
قَالَ نَعَمْ وَإِنَّكُمْ إِذًا لَّمِنَ الْمُقَرَّبِينَ
Hij antwoordde: Ja, en gij zult mijn persoon mogen naderen.
Ayah 43
قَالَ لَهُم مُّوسَىٰ أَلْقُوا مَا أَنتُم مُّلْقُونَ
Mozes zeide tot hen: Werpt neder wat gij neder te werpen hebt.
Ayah 44
فَأَلْقَوْا حِبَالَهُمْ وَعِصِيَّهُمْ وَقَالُوا بِعِزَّةِ فِرْعَوْنَ إِنَّا لَنَحْنُ الْغَالِبُونَ
Daarop wierpen zij hunne koorden en hunne staven neer, en zeiden: Waarlijk, door de macht van Pharao zullen wij de overwinnaars zijn.
Ayah 45
فَأَلْقَىٰ مُوسَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُونَ
En Mozes wierp zijn staf neder, en ziet, de staf verzwolg wat zij valschelijk hadden uitgedacht.
Ayah 46
فَأُلْقِيَ السَّحَرَةُ سَاجِدِينَ
Daarop wierpen zich de toovenaars biddend neder
Ayah 47
قَالُوا آمَنَّا بِرَبِّ الْعَالَمِينَ
En zeiden: Wij gelooven in den Heer van alle schepselen.
Ayah 48
رَبِّ مُوسَىٰ وَهَارُونَ
De Heer van Mozes en Aäron.
Ayah 49
قَالَ آمَنتُمْ لَهُ قَبْلَ أَنْ آذَنَ لَكُمْ ۖ إِنَّهُ لَكَبِيرُكُمُ الَّذِي عَلَّمَكُمُ السِّحْرَ فَلَسَوْفَ تَعْلَمُونَ ۚ لَأُقَطِّعَنَّ أَيْدِيَكُمْ وَأَرْجُلَكُم مِّنْ خِلَافٍ وَلَأُصَلِّبَنَّكُمْ أَجْمَعِينَ
Pharao zeide tot hen: Hebt gij in hem geloofd, voor ik u verlof heb gegeven? Waarlijk hij is uw hoofd, die u de tooverij heeft geleerd; maar later zult gij zeker mijne kracht kennen. Ik zal uwe handen en uwe voeten aan de tegenovergestelde zijden afsnijden, en ik zal u allen doen kruisigen.
Ayah 50
قَالُوا لَا ضَيْرَ ۖ إِنَّا إِلَىٰ رَبِّنَا مُنقَلِبُونَ
Zij antwoorden: Dit zal geen nadeel voor ons zijn; want wij zullen tot onzen Heer terugkeeren.
Ayah 51
إِنَّا نَطْمَعُ أَن يَغْفِرَ لَنَا رَبُّنَا خَطَايَانَا أَن كُنَّا أَوَّلَ الْمُؤْمِنِينَ
Wij hopen dat onze Heer ons onze zonden zal vergeven, ons die de eersten waren welke geoorloofd hebben.
Ayah 52
وَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ مُوسَىٰ أَنْ أَسْرِ بِعِبَادِي إِنَّكُم مُّتَّبَعُونَ
En wij spraken door openbaring tot Mozes, zeggende: Trek voort met mijne dienaren, des nachts; want gij zult vervolgd worden.
Ayah 53
فَأَرْسَلَ فِرْعَوْنُ فِي الْمَدَائِنِ حَاشِرِينَ
En Pharao zond beambten in de steden om strijdkrachten te verzamelen
Ayah 54
إِنَّ هَـٰؤُلَاءِ لَشِرْذِمَةٌ قَلِيلُونَ
Zeggende: Waarlijk de Israëlieten maken slechts eene kleine hoop volk uit.
Ayah 55
وَإِنَّهُمْ لَنَا لَغَائِظُونَ
En zij zijn verwoed op ons.
Ayah 56
وَإِنَّا لَجَمِيعٌ حَاذِرُونَ
Maar wij vormen eene welvoorziene menigte.
Ayah 57
فَأَخْرَجْنَاهُم مِّن جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ
Zoo deden wij hun hunne tuinen, hunne fonteinen,
Ayah 58
وَكُنُوزٍ وَمَقَامٍ كَرِيمٍ
Hunne schatten en heerlijke woningen verlaten.
Ayah 59
كَذَٰلِكَ وَأَوْرَثْنَاهَا بَنِي إِسْرَائِيلَ
Zoo deden wij, en wij deden die den kinderen Israëls erven.
Ayah 60
فَأَتْبَعُوهُم مُّشْرِقِينَ
En zij vervolgden hen bij het opgaan der zon.
Ayah 61
فَلَمَّا تَرَاءَى الْجَمْعَانِ قَالَ أَصْحَابُ مُوسَىٰ إِنَّا لَمُدْرَكُونَ
En toen de beide legers in elkanders gezicht waren gekomen, zeiden de makkers van Mozes: Wij zullen zekerlijk worden overwonnen.
Ayah 62
قَالَ كَلَّا ۖ إِنَّ مَعِيَ رَبِّي سَيَهْدِينِ
Mozes antwoordde: Volstrekt niet: want mijn Heer is met mij; hij zal mij zekerlijk leiden.
Ayah 63
فَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ مُوسَىٰ أَنِ اضْرِب بِّعَصَاكَ الْبَحْرَ ۖ فَانفَلَقَ فَكَانَ كُلُّ فِرْقٍ كَالطَّوْدِ الْعَظِيمِ
En wij bevalen Mozes door openbaring, zeggende: Sla de zee met uwen staf. En toen hij haar had geslagen werd zij in twaalf afdeelingen verdeeld; ieder deel, dat een pad was, scheen een groote berg.
Ayah 64
وَأَزْلَفْنَا ثَمَّ الْآخَرِينَ
En wij lieten de anderen naderen.
Ayah 65
وَأَنجَيْنَا مُوسَىٰ وَمَن مَّعَهُ أَجْمَعِينَ
En wij bevrijdden Mozes en allen die met hem waren.
Ayah 66
ثُمَّ أَغْرَقْنَا الْآخَرِينَ
Daarna verdronken wij de anderen.
Ayah 67
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ
Waarlijk daarin was een teeken; maar het grootste aantal hunner geloofden niet.
Ayah 68
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ
Waarlijk, uw Heer is de machtige en de barmhartige.
Ayah 69
وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ إِبْرَاهِيمَ
En herinner hun de geschiedenis van Abraham.
Ayah 70
إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِ مَا تَعْبُدُونَ
Toen hij tot zijnen vader en zijn volk zeide: Wat aanbidt gij?
Ayah 71
قَالُوا نَعْبُدُ أَصْنَامًا فَنَظَلُّ لَهَا عَاكِفِينَ
Zij antwoordden: Wij aanbidden afgoden, en wij dienen deze alle dagen met standvastigheid.
Ayah 72
قَالَ هَلْ يَسْمَعُونَكُمْ إِذْ تَدْعُونَ
Abraham zeide: Hooren zij u als gij hen aanroept?
Ayah 73
أَوْ يَنفَعُونَكُمْ أَوْ يَضُرُّونَ
Of bevoordeelen, noch deren zij u?
Ayah 74
قَالُوا بَلْ وَجَدْنَا آبَاءَنَا كَذَٰلِكَ يَفْعَلُونَ
Zij antwoordden: Neen; maar wij zagen dat onze vaderen hetzelfde deden.
Ayah 75
قَالَ أَفَرَأَيْتُم مَّا كُنتُمْ تَعْبُدُونَ
Hij zeide: Wat denkt gij: De goden die gij aanbidt.
Ayah 76
أَنتُمْ وَآبَاؤُكُمُ الْأَقْدَمُونَ
En welke door uwe voorvaderen werden aangebeden.
Ayah 77
فَإِنَّهُمْ عَدُوٌّ لِّي إِلَّا رَبَّ الْعَالَمِينَ
Zijn mijne vijanden, behalve slechts de Heer van alle schepselen.
Ayah 78
الَّذِي خَلَقَنِي فَهُوَ يَهْدِينِ
Die mij heeft geschapen en mij op den rechten weg leidt.
Ayah 79
وَالَّذِي هُوَ يُطْعِمُنِي وَيَسْقِينِ
En die mij geeft te eten en te drinken;
Ayah 80
وَإِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ
En die mij geneest als ik ziek ben;
Ayah 81
وَالَّذِي يُمِيتُنِي ثُمَّ يُحْيِينِ
En die mij zal doen sterven en mij daarna tot het leven zal terugbrengen.
Ayah 82
وَالَّذِي أَطْمَعُ أَن يَغْفِرَ لِي خَطِيئَتِي يَوْمَ الدِّينِ
En die, naar ik hoop, mij mijne zonden op den dag des oordeels zal vergeven.
Ayah 83
رَبِّ هَبْ لِي حُكْمًا وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ
O Heer! verleen mij wijsheid en vereenig mij met de rechtvaardigen.
Ayah 84
وَاجْعَل لِّي لِسَانَ صِدْقٍ فِي الْآخِرِينَ
En geef, dat nog de laatste nakomelingschap met eer van mij spreke;
Ayah 85
وَاجْعَلْنِي مِن وَرَثَةِ جَنَّةِ النَّعِيمِ
En maak mij tot een erfgenaam van den tuin der heerlijkheid;
Ayah 86
وَاغْفِرْ لِأَبِي إِنَّهُ كَانَ مِنَ الضَّالِّينَ
En vergeef mijn vader die tot de afdwalenden heeft behoord.
Ayah 87
وَلَا تُخْزِنِي يَوْمَ يُبْعَثُونَ
En bedek mij niet met schande op den dag der opstanding;
Ayah 88
يَوْمَ لَا يَنفَعُ مَالٌ وَلَا بَنُونَ
Op den dag, waarop noch rijkdommen, noch kinderen van eenig voordeel zullen kunnen zijn.
Ayah 89
إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ
Behalve voor hem, die met een oprecht hart tot God zal komen;
Ayah 90
وَأُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ
Als het paradijs voor het gezicht der vromen gebracht zal worden.
Ayah 91
وَبُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِلْغَاوِينَ
En de hel geheel zal verschijnen voor hen die gedwaald zullen hebben;
Ayah 92
وَقِيلَ لَهُمْ أَيْنَ مَا كُنتُمْ تَعْبُدُونَ
En tot hen zal gezegd worden: Waar zijn uwe godheden,
Ayah 93
مِن دُونِ اللَّهِ هَلْ يَنصُرُونَكُمْ أَوْ يَنتَصِرُونَ
Welke gij naast God dient? Zullen zij u van straf bevrijden, of zullen zij zich zelven bevrijden?
Ayah 94
فَكُبْكِبُوا فِيهَا هُمْ وَالْغَاوُونَ
En zij zullen in de hel geworpen worden; zoowel zij, als diegenen, welke tot hunne aanbidding werden verleid,
Ayah 95
وَجُنُودُ إِبْلِيسَ أَجْمَعُونَ
En het geheele heir van Eblis.
Ayah 96
قَالُوا وَهُمْ فِيهَا يَخْتَصِمُونَ
De verleiden zullen daar met hunne valsche goden twisten, zeggende:
Ayah 97
تَاللَّهِ إِن كُنَّا لَفِي ضَلَالٍ مُّبِينٍ
Bij God, wij verkeerden in eene duidelijke dwaling.
Ayah 98
إِذْ نُسَوِّيكُم بِرَبِّ الْعَالَمِينَ
Toen wij u met den Heer van alle schepselen gelijk stelden.
Ayah 99
وَمَا أَضَلَّنَا إِلَّا الْمُجْرِمُونَ
De zondaren alleen hebben ons verleid.
Ayah 100
فَمَا لَنَا مِن شَافِعِينَ
Thans hebben wij geene tusschentreders.
Ayah 101
وَلَا صَدِيقٍ حَمِيمٍ
Noch eenigen vriend die voor ons zorgt. i
Ayah 102
فَلَوْ أَنَّ لَنَا كَرَّةً فَنَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ
Indien het ons veroorloofd ware, nog slechts eenmaal in de wereld terug te keeren, zouden wij zekerlijk ware geloovigen worden.
Ayah 103
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ
Waarlijk, hierin was een teeken; maar het grootste gedeelte hunner gelooven niet.
Ayah 104
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ
Uw Heer is de machtige, de barmhartige.
Ayah 105
كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍ الْمُرْسَلِينَ
Het volk van Noach beschuldigde Gods zendingen van bedrog.
Ayah 106
إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَلَا تَتَّقُونَ
Toen hun broeder Noach tot hen zeide: Wilt gij God niet vreezen?
Ayah 107
إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ
Waarlijk, ik ben een geloofbare boodschapper voor u.
Ayah 108
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ
Vreest dus God en gehoorzaamt mij.
Ayah 109
وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ
Ik vraag geene belooning van u voor mijne prediking tot u; ik verwacht mijne belooning slechts van den Heer van alle schepselen.
Ayah 110
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ
Vreest dus God en gehoorzaamt mij.
Ayah 111
قَالُوا أَنُؤْمِنُ لَكَ وَاتَّبَعَكَ الْأَرْذَلُونَ
Zij antwoorden: Zullen wij u gelooven, die alleen door de laagsten uit het volk gevolgd wordt?
Ayah 112
قَالَ وَمَا عِلْمِي بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ
Noach zeide: Ik heb geene kennis van hetgeen zij deden.
Ayah 113
إِنْ حِسَابُهُمْ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّي ۖ لَوْ تَشْعُرُونَ
Zij zijn mijn Heer alleen rekenschap verschuldigd; begreept gij dit slechts!
Ayah 114
وَمَا أَنَا بِطَارِدِ الْمُؤْمِنِينَ
Daarom zal ik de geloovigen niet verdrijven.
Ayah 115
إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ مُّبِينٌ
Ik ben slechts een openbaar prediker.
Ayah 116
قَالُوا لَئِن لَّمْ تَنتَهِ يَا نُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمَرْجُومِينَ
Zij hernamen: Zekerlijk, o Noach! indien gij niet ophoudt op deze wijze te handelen zult gij gesteenigd worden.
Ayah 117
قَالَ رَبِّ إِنَّ قَوْمِي كَذَّبُونِ
Hij zeide: O Heer! waarlijk, mijn volk houdt mij voor een leugenaar.
Ayah 118
فَافْتَحْ بَيْنِي وَبَيْنَهُمْ فَتْحًا وَنَجِّنِي وَمَن مَّعِيَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ
Richt dus in het openbaar tusschen mij en hen, en bevrijd mij en de ware geloovigen, die met mij zijn,
Ayah 119
فَأَنجَيْنَاهُ وَمَن مَّعَهُ فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ
Daarom bevrijdden wij hem, en degenen, die met hem waren in de ark, met menschen en dieren gevuld.
Ayah 120
ثُمَّ أَغْرَقْنَا بَعْدُ الْبَاقِينَ
En daarom verdronken wij de overigen.
Ayah 121
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ
Waarlijk, hierin was een teeken; maar het grootste deel hunner geloofde niet.
Ayah 122
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ
Uw Heer is de machtige, de barmhartige,
Ayah 123
كَذَّبَتْ عَادٌ الْمُرْسَلِينَ
De stam van Ad beschuldigde Gods boodschapper van logen.
Ayah 124
إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ هُودٌ أَلَا تَتَّقُونَ
Toen hun broeder Hud tot hen zeide: Wilt gij God niet vreezen?
Ayah 125
إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ
Waarlijk, ik ben een geloofbaar boodschapper tot u.
Ayah 126
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ
Vreest dus God en gehoorzaamt mij.
Ayah 127
وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ
[ik vraag van u geenerlei belooning voor mijne prediking tot u; ik verwacht mijne belooning slechts van den Heer van alle schepselen.
Ayah 128
أَتَبْنُونَ بِكُلِّ رِيعٍ آيَةً تَعْبَثُونَ
Bouwt gij een scheidspaal op iedere hoog gelegen plaats, om u te vermaken?
Ayah 129
وَتَتَّخِذُونَ مَصَانِعَ لَعَلَّكُمْ تَخْلُدُونَ
En richt gij prachtige werken op, in de hoop die eeuwig te bezitten?
Ayah 130
وَإِذَا بَطَشْتُم بَطَشْتُمْ جَبَّارِينَ
En als gij uwe macht uitoefent, oefent gij die met onbarmhartigheid en gestrengheid uit.
Ayah 131
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ
Vreest God, door deze dingen te verlaten en gelooft mij].
Ayah 132
وَاتَّقُوا الَّذِي أَمَدَّكُم بِمَا تَعْلَمُونَ
En vreest hem, die u datgene heeft geschonken, wat gij kent.
Ayah 133
أَمَدَّكُم بِأَنْعَامٍ وَبَنِينَ
Hij heeft u vee geschonken en kinderen;
Ayah 134
وَجَنَّاتٍ وَعُيُونٍ
En tuinen en fonteinen.
Ayah 135
إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ
Waarlijk, ik vrees voor u de straf van een gestrengen dag.
Ayah 136
قَالُوا سَوَاءٌ عَلَيْنَا أَوَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُن مِّنَ الْوَاعِظِينَ
Zij antwoordden: Het is ons gelijk, of gij ons al dan niet vermaant.
Ayah 137
إِنْ هَـٰذَا إِلَّا خُلُقُ الْأَوَّلِينَ
Wat gij ons predikt is slechts een verzinsel der ouden.
Ayah 138
وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ
Nimmer zullen wij gestraft worden voor hetgeen wij hebben gedaan.
Ayah 139
فَكَذَّبُوهُ فَأَهْلَكْنَاهُمْ ۗ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ
En zij beschuldigden hem van bedrog, en daarom verdelgden wij hen. Waarlijk, hierin was een teeken; maar het grootste deel hunner geloofde niet.
Ayah 140
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ
Uw Heer is de machtige, de barmhartige.
Ayah 141
كَذَّبَتْ ثَمُودُ الْمُرْسَلِينَ
De stam van Thamoed beschuldigde Gods gezanten eveneens van leugen.
Ayah 142
إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صَالِحٌ أَلَا تَتَّقُونَ
Toen hun broeder Saleh tot hen zeide: Wilt gij God niet vreezen?
Ayah 143
إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ
Waarlijk, ik ben een geloovig boodschapper voor u.
Ayah 144
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ
Vreest dus God en gehoorzaamt mij.
Ayah 145
وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ
Ik vraag geene belooning van u, voor mijne prediking tot u: ik verwacht mijne belooning van niemand anders dan van den Heer van alle schepselen.
Ayah 146
أَتُتْرَكُونَ فِي مَا هَاهُنَا آمِنِينَ
Zult gij altijd in het zekere bezit blijven van de dingen die hier zijn,
Ayah 147
فِي جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ
Waaronder tuinen en fonteinen.
Ayah 148
وَزُرُوعٍ وَنَخْلٍ طَلْعُهَا هَضِيمٌ
En korenvelden en palmboomen, wier takken met bloemen zijn beladen?
Ayah 149
وَتَنْحِتُونَ مِنَ الْجِبَالِ بُيُوتًا فَارِهِينَ
En wilt gij voortgaan, u woningen uit de bergen te houwen, terwijl gij u onbeschaamd gedraagt?
Ayah 150
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ
Vreest God en gehoorzaamt mij.
Ayah 151
وَلَا تُطِيعُوا أَمْرَ الْمُسْرِفِينَ
En gehoorzaamt niet het bevel der zondaren.
Ayah 152
الَّذِينَ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ وَلَا يُصْلِحُونَ
Die snood op aarde handelen, en die zich niet verbeteren.
Ayah 153
قَالُوا إِنَّمَا أَنتَ مِنَ الْمُسَحَّرِينَ
Zij antwoordden: Waarlijk, gij zijt bezeten.
Ayah 154
مَا أَنتَ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا فَأْتِ بِآيَةٍ إِن كُنتَ مِنَ الصَّادِقِينَ
Gij zijt slechts een mensch gelijk wij; toon ons een teeken indien gij de waarheid spreekt.
Ayah 155
قَالَ هَـٰذِهِ نَاقَةٌ لَّهَا شِرْبٌ وَلَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَّعْلُومٍ
Saleh zeide: Deze wijfjes-kameel zal u een teeken zijn, zij zal haar deel water hebben en gij zult beurtelings uw deel water hebben op een zekeren, voor u bepaalden dag.
Ayah 156
وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابُ يَوْمٍ عَظِيمٍ
En deer haar niet, opdat u de straf van een vreeselijken dag niet worde opgelegd.
Ayah 157
فَعَقَرُوهَا فَأَصْبَحُوا نَادِمِينَ
Maar zij doodden haar en berouwden hunne boosheid.
Ayah 158
فَأَخَذَهُمُ الْعَذَابُ ۗ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ
Want de straf, waarmede zij bedreigd waren geworden, overviel hen. Waarlijk, hierin was een teeken; maar het grootste deel van hen geloofde niet.
Ayah 159
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ
Uw Heer is de machtige, de genadige.
Ayah 160
كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ الْمُرْسَلِينَ
Het volk van Lot beschuldigde Gods boodschappers eveneens van bedrog.
Ayah 161
إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ لُوطٌ أَلَا تَتَّقُونَ
Toen hun broeder Lot tot hen zeide: Wilt gij God niet vreezen?
Ayah 162
إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ
Waarlijk, ik ben een geloofbaar boodschapper tot u.
Ayah 163
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ
Vreest dus God en gehoorzaamt mij.
Ayah 164
وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ
Ik vraag geene belooning van u, voor mijne prediking: Ik verwacht mijne belooning van geen ander dan van den Heer van alle schepselen.
Ayah 165
أَتَأْتُونَ الذُّكْرَانَ مِنَ الْعَالَمِينَ
Nadert gij de mannelijke wezens onder de menschen.
Ayah 166
وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُم مِّنْ أَزْوَاجِكُم ۚ بَلْ أَنتُمْ قَوْمٌ عَادُونَ
En verlaat gij uwe vrouwen, die uw Heer voor u heeft geschapen. Waarlijk, gij zijt zondaren.
Ayah 167
قَالُوا لَئِن لَّمْ تَنتَهِ يَا لُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمُخْرَجِينَ
Zij zeiden: Indien gij zoo voortgaat, o Lot! zult gij zekerlijk uit onze stad worden verdreven.
Ayah 168
قَالَ إِنِّي لِعَمَلِكُم مِّنَ الْقَالِينَ
Hij zeide: Waarlijk, ik behoor tot hen, die uwe daden verfoeien.
Ayah 169
رَبِّ نَجِّنِي وَأَهْلِي مِمَّا يَعْمَلُونَ
O Heer! bevrijd mij en mijn gezin van hetgeen zij bedrijven.
Ayah 170
فَنَجَّيْنَاهُ وَأَهْلَهُ أَجْمَعِينَ
Daarom bevrijdden wij hem en zijn geheel gezin.
Ayah 171
إِلَّا عَجُوزًا فِي الْغَابِرِينَ
Behalve eene oude vrouw, zijnde zijne vrouw, die omkwam met hen die achtergebleven waren.
Ayah 172
ثُمَّ دَمَّرْنَا الْآخَرِينَ
Daarna verdelgden wij de overigen.
Ayah 173
وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهِم مَّطَرًا ۖ فَسَاءَ مَطَرُ الْمُنذَرِينَ
En wij deden eene bui van steenen op hen nederregenen, en vreeselijk was de regenbui die op degenen nederviel, welke te vergeefs waren gewaarschuwd.
Ayah 174
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ
Waarlijk, hierin was een teeken; maar het grootste deel hunner geloofde niet.
Ayah 175
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ
Uw Heer is de machtige, de genadige.
Ayah 176
كَذَّبَ أَصْحَابُ الْأَيْكَةِ الْمُرْسَلِينَ
Ook de bewoners van het woud beschuldigden Gods gezanten van bedrog.
Ayah 177
إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ أَلَا تَتَّقُونَ
Toen Shoaib tot hen zeide: Wilt gij God niet vreezen?
Ayah 178
إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ
Waarlijk ik ben een geloovig boodschapper voor u.
Ayah 179
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ
Vreest dus God en gehoorzaamt mij.
Ayah 180
وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ
Ik vraag geene belooning van u, voor mijne prediking; ik verwacht mijne belooning van niemand anders dan van den Heer van alle schepselen.
Ayah 181
أَوْفُوا الْكَيْلَ وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُخْسِرِينَ
Geeft juist gewicht en weest geene bedriegers.
Ayah 182
وَزِنُوا بِالْقِسْطَاسِ الْمُسْتَقِيمِ
En weegt met een gelijke weegschaal.
Ayah 183
وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْيَاءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ
En vermindert niet wat den menschen toekomt; bedrijft geen geweld op aarde; en handelt niet slecht.
Ayah 184
وَاتَّقُوا الَّذِي خَلَقَكُمْ وَالْجِبِلَّةَ الْأَوَّلِينَ
En vreest hem die u en de vroegere geslachten heeft geschapen.
Ayah 185
قَالُوا إِنَّمَا أَنتَ مِنَ الْمُسَحَّرِينَ
Zij antwoordden: Waarlijk gij zijt bezeten.
Ayah 186
وَمَا أَنتَ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا وَإِن نَّظُنُّكَ لَمِنَ الْكَاذِبِينَ
Gij zijt niets meer dan een mensch gelijk wij en waarlijk, wij houden u voor een leugenaar.
Ayah 187
فَأَسْقِطْ عَلَيْنَا كِسَفًا مِّنَ السَّمَاءِ إِن كُنتَ مِنَ الصَّادِقِينَ
Doe thans een deel van den hemel op ons nedervallen, indien gij de Waarheid spreekt.
Ayah 188
قَالَ رَبِّي أَعْلَمُ بِمَا تَعْمَلُونَ
Shoaib zeide. Mijn Heer weet het beste wat gij doet.
Ayah 189
فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمْ عَذَابُ يَوْمِ الظُّلَّةِ ۚ إِنَّهُ كَانَ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ
En zij beschuldigden hen van bedrog; daarom overviel hen de straf van den dag der schaduwgevende wolk, en dit was de straf van den vreeselijken dag.
Ayah 190
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ
Waarlijk, hierin was een teeken; maar het grootste deel hunner geloofde niet.
Ayah 191
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ
Uw Heer is de machtige, de barmhartige.
Ayah 192
وَإِنَّهُ لَتَنزِيلُ رَبِّ الْعَالَمِينَ
Dit boek is zekerlijk eene openbaring van den Heer van alle schepselen.
Ayah 193
نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ
Welke de getrouwe geest op uw hart heeft doen nederdalen.
Ayah 194
عَلَىٰ قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنذِرِينَ
Opdat gij een prediker voor uw volk zoudt zijn,
Ayah 195
بِلِسَانٍ عَرَبِيٍّ مُّبِينٍ
In de duidelijke Arabische taal.
Ayah 196
وَإِنَّهُ لَفِي زُبُرِ الْأَوَّلِينَ
Waarvan de getuigenis door de schriften van vroegere tijden wordt geleverd.
Ayah 197
أَوَلَمْ يَكُن لَّهُمْ آيَةً أَن يَعْلَمَهُ عُلَمَاءُ بَنِي إِسْرَائِيلَ
Was het geen teeken voor hen, dat de wijze mannen onder de kinderen Israëls die kenden?
Ayah 198
وَلَوْ نَزَّلْنَاهُ عَلَىٰ بَعْضِ الْأَعْجَمِينَ
Hadden wij het aan een der vreemdelingen geopenbaard.
Ayah 199
فَقَرَأَهُ عَلَيْهِم مَّا كَانُوا بِهِ مُؤْمِنِينَ
En hij zou het hun hebben voorgelezen, dan zouden zij daaraan niet hebben willen gelooven.
Ayah 200
كَذَٰلِكَ سَلَكْنَاهُ فِي قُلُوبِ الْمُجْرِمِينَ
Zoo deden wij hardnekkig ongeloof in de harten der zondaren binnentreden.
Ayah 201
لَا يُؤْمِنُونَ بِهِ حَتَّىٰ يَرَوُا الْعَذَابَ الْأَلِيمَ
Zij zullen daarin niet gelooven, dan nadat zij eene pijnlijke straf hebben gezien.
Ayah 202
فَيَأْتِيَهُم بَغْتَةً وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ
Deze zal plotseling over hen komen, en zij zullen deze niet voorzien.
Ayah 203
فَيَقُولُوا هَلْ نَحْنُ مُنظَرُونَ
En zij zullen zeggen: zal ons uitstel worden verleend?
Ayah 204
أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ
Verlangen zij dus dat onze straf zal worden verhaast?
Ayah 205
أَفَرَأَيْتَ إِن مَّتَّعْنَاهُمْ سِنِينَ
Wat denkt gij? Indien wij hun toestaan het voordeel van dit leven voor vele jaren te genieten.
Ayah 206
ثُمَّ جَاءَهُم مَّا كَانُوا يُوعَدُونَ
En datgene, waarmede zij bedreigd werden, later over hen komt.
Ayah 207
مَا أَغْنَىٰ عَنْهُم مَّا كَانُوا يُمَتَّعُونَ
Wat zal het hen van voordeel zijn, wat zij hebben genoten?
Ayah 208
وَمَا أَهْلَكْنَا مِن قَرْيَةٍ إِلَّا لَهَا مُنذِرُونَ
Wij hebben geene stad verwoest, dan nadat er vooraf gezanten waren heengezonden.
Ayah 209
ذِكْرَىٰ وَمَا كُنَّا ظَالِمِينَ
Ten einde de bewoners daarvan te waarschuwen, ook behandelden wij hen niet onrechtvaardig.
Ayah 210
وَمَا تَنَزَّلَتْ بِهِ الشَّيَاطِينُ
De duivelen daalden niet neder met den Koran, zooals de ongeloovigen voorgeven;
Ayah 211
وَمَا يَنبَغِي لَهُمْ وَمَا يَسْتَطِيعُونَ
Dat komt niet overeen met hun doel; ook zijn zij niet in staat zulk een boek voort te brengen.
Ayah 212
إِنَّهُمْ عَنِ السَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ
Want zij zijn er ver van verwijderd, het gesprek der engelen in den hemel te hooren.
Ayah 213
فَلَا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَـٰهًا آخَرَ فَتَكُونَ مِنَ الْمُعَذَّبِينَ
Roep geen anderen god met den waren God aan, opdat gij niet tot een van hen wordet, die ter straffe zijn gedoemd.
Ayah 214
وَأَنذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ
En vermaan uwe naaste betrekkingen.
Ayah 215
وَاخْفِضْ جَنَاحَكَ لِمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ
En gedraag u met zachtmoedigheid omtrent de ware geloovigen die u volgen.
Ayah 216
فَإِنْ عَصَوْكَ فَقُلْ إِنِّي بَرِيءٌ مِّمَّا تَعْمَلُونَ
En indien zij ongehoorzaam omtrent u zijn, zeg dan: Waarlijk ik ben zuiver van hetgeen gij doet.
Ayah 217
وَتَوَكَّلْ عَلَى الْعَزِيزِ الرَّحِيمِ
En vertrouw in den machtigsten, den barmhartigsten God.
Ayah 218
الَّذِي يَرَاكَ حِينَ تَقُومُ
Die u ziet als gij opstaat,
Ayah 219
وَتَقَلُّبَكَ فِي السَّاجِدِينَ
En uw gedrag onder hen die aanbidden;
Ayah 220
إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ
Want hij ziet en hoort alles.
Ayah 221
هَلْ أُنَبِّئُكُمْ عَلَىٰ مَن تَنَزَّلُ الشَّيَاطِينُ
Zal ik u verklaren op wie de duivelen nederdalen?
Ayah 222
تَنَزَّلُ عَلَىٰ كُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ
Zij dalen neder op iederen leugenachtigen en zondigen persoon.
Ayah 223
يُلْقُونَ السَّمْعَ وَأَكْثَرُهُمْ كَاذِبُونَ
Zij leeren wat gehoord is geworden, maar het grootste deel hunner zijn leugenaars.
Ayah 224
وَالشُّعَرَاءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغَاوُونَ
En zij die dwalen, volgen de stappen der dichters.
Ayah 225
أَلَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِي كُلِّ وَادٍ يَهِيمُونَ
Ziet gij niet dat zij, als van hunne zinnen beroofd, door iedere vallei wandelen?
Ayah 226
وَأَنَّهُمْ يَقُولُونَ مَا لَا يَفْعَلُونَ
En dat zij zeggen, wat zij niet doen?
Ayah 227
إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَذَكَرُوا اللَّهَ كَثِيرًا وَانتَصَرُوا مِن بَعْدِ مَا ظُلِمُوا ۗ وَسَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنقَلَبٍ يَنقَلِبُونَ
Behalve zij die gelooven en goede werken doen en God dikwijls herdenken. En die zich zelven verdedigen, nadat zij onrechtvaardig zijn behandeld geworden; terwijl zij die onrechtvaardig handelen, hierna zullen weten, welke handeling zij te wachten hebben.

About the Quran

The Quran

The Quran is the holy scripture of Islam. Muslims believe that it is the literal word of Allah (سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى), revealed to the Prophet Muhammad (صلى الله عليه وسلم) over a period of 23 years. The Quran is composed of 114 Surahs (chapters) and contains 6,236 Ayat (verses). Muslim beliefs and practices are based on the Quran and the Sunnah, the teachings and example of the Prophet Muhammad (صلى الله عليه وسلم).

Meccan Surahs

The Meccan Surahs are the earliest revelations sent down to the Prophet Muhammad (صلى الله عليه وسلم). They were revealed in Mecca, hence their name. These revelations form the foundation of the Islamic faith and contain guidance for Muslims on how to live their lives. The Meccan Surahs are also notable for their poetic beauty and lyrical prose.

Medinan Surahs

The Medinan Surahs are the later Surahs that, according to Islamic tradition, were revealed in Medina after the Prophet Muhammad's (صلى الله عليه وسلم) hijra from Mecca. They were revealed by Allah (سبحانه و تعالى) when the Muslim community was larger and more developed, as opposed to their minority position in Mecca.

Stay connected

Receive regular updates

New features, translations and reminders from AskTheQuran, straight to your inbox.

We may receive a commission if you click on a link and buy a product, service or similar, at no extra cost to you. Details are in the disclosure policy.

AskTheQuran.com

Menu

Surah Ash-Shu'ara

Surah Ash-Shu'ara

About this Surah

Surah 26 of 114

Tafsir

Surah Ash-Shu'ara · De Dichters

The Quran

Meccan Surahs

Medinan Surahs

Receive regular updates

Before you ask the AI