Menu

Surah Al-A'la

The Most High

Chapter 87 of 114

تلاوت زیبای قرآن

Surah Al-A'la

Recited by Salaah Bukhaatir

Overview

About this Surah

The Surah takes its name from the phrase wad-in-naml which occurs in verse 18, implying that it is a Surah in which the story of An-Naml (the Ant) has been related.

At a glance

Surah 87 of 114

Translation
Persian
Recitation
Salaah Bukhaatir

Ask the AI about this Surah

Commentary

Tafsir

<h2>Name</h2><p>The Surah takes its name from the phrase <em>wad-in-naml</em> which occurs in <a href="/27/18" rel="noopener noreferrer" target="_blank">verse 18</a>, implying that it is a Surah in which the story of An-Naml (the Ant) has been related.</p><h2>Period of Revelation</h2><p>The subject matter and the style bear full resemblance with the Surahs of the middle Makkan period and this is supported by traditions as well. According to Ibn Abbas and Jabir bin Zaid, "First the Surah Ash-Shu\`araa' was sent down, then the Surah An Naml and then Al-Qasas."</p><h2>Theme and Topics</h2><p>The Surah consists of two discourses, the first from the beginning of the Surah to the end of <a href="/27/58" rel="noopener noreferrer" target="_blank">verse 58</a>, and the second from <a href="/27/59" rel="noopener noreferrer" target="_blank">verse 59</a> to the end of the Surah.</p><p>The theme of the first discourse is that the only people who benefit from the guidance of the Quran and become worthy of the promises made in it, are those who accept the realities which this Book presents and follow up their belief with obedience and submission in their practical lives. The greatest impediment for man to follow this way is the denial of the Hereafter, for it makes him irresponsible, selfish and given to worldly life, which makes it impossible for him to submit himself before God and to accept the moral restrictions on his lusts and desires. Following this introduction, three types of character have been presented.</p><p>The first type is characterized by Pharaoh, the Chiefs of Thamud and the rebels of the people of Lot, who were all heedless of the accountability of the Hereafter and had consequently become the slaves of the world. These people did not believe even after seeing the miracles, but instead turned against those who invited them to goodness and piety. They persisted in their evil ways which are held in abhorrence by every sensible person. They did not heed the admonition until they were overtaken by the scourge of Allah.</p><p>The second type of character is that of Prophet Solomon (peace be upon him), who had been blessed by God with wealth, kingdom and grandeur to an extent unimagined by the chiefs of the disbelievers of Makkah. Since Prophet Solomon regarded himself as answerable only to God and that his wealth and status was only due to Allah's bounty, he had adopted the attitude of obedience before Him and there was no vanity in his character.</p><p>The third type is of the queen of Sheba, who ruled over a vastly wealthy and well known people in the history of Arabia. She possessed all those means of life, which could cause a person to become vain and conceited. Her wealth and possessions far exceeded the wealth and possessions of the Quraish. She professed <em>shirk</em>, as it was her ancestral way of life and needed to follow it in order to maintain her position as a ruler. Therefore, it was much more difficult for her to give up <em>shirk</em> and adopt the way of <em>Tauhid</em> than it could be for a common disbeliever. When the Truth became evident, nothing could prevent her from accepting it. Her deviation was, in fact, due to her being born and brought up in a polytheistic environment and not because of her being a slave to her lusts and desires. Her conscience was not devoid of the sense of accountability before God.</p><p>In the second discourse, attention has been drawn to some of the most glaring and visible realities of the universe, and the disbelievers of Makkah have been asked one question after the other to the effect : "Do these realities testify to the creed of <em>shirk</em> which you are following, or to the truth of <em>Tauhid</em> to which the Qur'an invites you?" After this the real malady of the disbelievers has been pointed out, saying, "The thing which has blinded them and made them insensitive to every glaring reality is their denial of the Hereafter. This same thing has rendered every matter and affair of life non-serious for them. For, when according to them, everything has to become dust ultimately, and the whole struggle of life is meaningless and without an object before it, the truth and falsehood are equal and alike. Therefore, the question whether one's system of life is based on the right or wrong foundations, becomes meaningless for him."</p><p>But the discourse, as outlined above, is not meant to dissuade the Prophet and the Muslims from calling the obdurate and heedless people to the way of <em>Tauhid</em> ; it is, in fact, intended to arouse them from their slumber. That is why in <a href="/27/67-93" rel="noopener noreferrer" target="_blank">vv. 67-93</a> certain things have been said repeatedly in order to produce in the people a sense of the Hereafter, to warn them of the consequences of being heedless of it, and to convince them of its coining, like an eye witness of something, who convinces the other person of it, who has not seen it.</p><p>In conclusion, the real invitation of the Quran that is, the invitation to serve One Allah alone, has been presented in a concise and forceful manner, and the people warned that accepting it would be to their own advantage and rejecting it to their disadvantage. For if they deferred their faith until they saw those Signs of God after the appearance of which they would be left with no choice but to believe and submit, they should bear in mind the fact that that would be the time of judgment and believing then would be of no avail.</p>

Verse by verse

Surah Al-A'la · The Most High

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

  1. Ayah 1

    بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى

    تسبیح و تقدیس کن پروردگار والا مقام خود را. [[«سَبِّحْ»: منزّه‌دار. به پاکی یاد کن. تسبیح و تقدیس نما. «إسْمَ»: نام. مراد صفاتی است که با آن ما خدا را می‌شناسیم (نگا: جزء عمّ ترجانی‌زاده). ذات. یعنی ذات مقدّس او را از هر فعل و صفتی که لایق مقام و عظمتش نباشد، پاک و منزّه بداریم و از خیال و قیاس و گمان و وهم دورتر و برتر بدانیم (نگا: واقعه / 74 و 96، حاقّه / 52). «الأعْلَی»: بسیار والامقام. بسیار بلند مرتبه.]]

  2. Ayah 2

    الَّذِي خَلَقَ فَسَوَّىٰ

    همان خداوندی که (چیزها را) می‌آفریند و سپس (آنها را هماهنگ می‌کند و) می‌آراید. [[«سَوَّی»: موزون و منظّم و آراسته و پیراسته کرد. نظم و نظام بخشید. هرچیزی را آماده کاری کرد که برای انجام آن آفریده شده است (نگا: بقره / 29، کهف / 37، نازعات / 28).]]

  3. Ayah 3

    وَالَّذِي قَدَّرَ فَهَدَىٰ

    خداوندی که اندازه‌گیری می‌کند و (هرچیزی را آن گونه که شایسته و بایسته است می‌آفریند، و آن گاه آن را به کاری) رهنمود می‌نماید (که باید بکند). [[«قَدَّرَ»: اندازه‌گیری کرد. هرچیزی را به اندازه‌ای و به گونه‌ای بیافرید که متناسب با حال آن است (نگا: فرقان / 2، عبس / 19). «هَدی»: به وظیفه رهنمود و به برنامه آشنا کرد (نگا: طه / 50).]]

  4. Ayah 4

    وَالَّذِي أَخْرَجَ الْمَرْعَىٰ

    خداوندی که چَراگاه را (برای تغذیه‌ی جانداران از زمین می‌رویاند و) بیرون می‌آورد. [[«الْمَرْعی»: چَراگاه. مراد سبزه‌زارها و چمنزارها و همه روئیدنیها است (نگا: نازعات / 31).]]

  5. Ayah 5

    فَجَعَلَهُ غُثَاءً أَحْوَىٰ

    سپس آن را خشک و سیاه می‌گرداند. [[«غُثَآءً»: گیاهان خشکیده و درهم ریخته‌ای که سیل آن را به کنار می‌اندازد. خس و خاشاک و برگهای پوسیده. «أَحْوی»: سیاه تیره.]]

  6. Ayah 6

    سَنُقْرِئُكَ فَلَا تَنسَىٰ

    ما قرآن را بر تو خواهیم خواند و به تو خواهیم آموخت، و تو دیگر آن را فراموش نخواهی کرد. [[«سَنُقْرِئُکَ»: بر تو خواهیم خواند. به تو خواهیم آموخت.]]

  7. Ayah 7

    إِلَّا مَا شَاءَ اللَّهُ ۚ إِنَّهُ يَعْلَمُ الْجَهْرَ وَمَا يَخْفَىٰ

    مگر چیزی را که خدا بخواهد. قطعاً او آشکارا و نهان را می‌داند. (چنین خدائی نگاهبان قرآن است و آنچه مورد نیاز بشر بوده و هست از طریق وحی قرآن به تو می‌رساند، و چیزی را در این زمینه فروگذار نمی‌کند). [[«إِلاّ مَا شَآءَ اللهُ»: این استثناء بدان خاطر است که مردمان بدانند حاکمیّت اراده و گستره قدرت خدا نامحدود است و هر کاری را که بخواهد می‌تواند بکند، نه این که چیزی از قرآن از دل پاک پیغمبر فراموش گردد و زدوده شود (نگا: اسراء / 86، هود / 108).]]

  8. Ayah 8

    وَنُيَسِّرُكَ لِلْيُسْرَىٰ

    ما تو را برای شریعت ساده و آسان (آئین اسلام) آماده می‌سازیم (و کارهای خیری را برای تو آسان می‌نمائیم و در انجام آنها توفیقت می‌دهیم). [[«نُیَسِّرُکَ»: تو را آماده می‌سازیم. تو را توفیق می‌دهیم. «الْیُسْری»: آسانترین راه. ساده‌ترین آئین و سهل‌ترین شریعت (نگا: کهف / 88). از لحاظ معنی، صفت موصوف محذوفی همچون «الشَّرِیعَةِ» یا «أَلطَّرِیقَةِ»: است. تقدیر چنین است: لِلشَّرِیعَةِ الْیُسْری. لِلطَّرِیقَةِ الْیُسْری (نگا: عبس / 20، لیل / 7 و 10). اسم تفضیل است.]]

  9. Ayah 9

    فَذَكِّرْ إِن نَّفَعَتِ الذِّكْرَىٰ

    اگر پند و اندرز سودمند باشد، پند و اندرز بده. [[«إِنْ»: اگر. زمانی که. حتماً و قطعاً (نگا: قاسمی). این واژه می‌تواند شرطیّه بوده و جواب آن مدلول (فَذَکِّرْ) باشد، و یا به معنی (إِذْ) باشد (نگا: آل‌عمران / 139). یعنی زمانی که احساس شود، موقعیّت مناسب، و شنوندگان آمادگی پذیرائی حق را دارند، اندرز بجا و سودمند خواهد بود (نگا: ق / 45). یا این که به معنی (قَدْ) و برای تحقّق باشد. یعنی قطعاً اندرز سودمند خواهد بود (نگا: ذاریات / 55). «الذِکْری»: پند و اندرز.]]

  10. Ayah 10

    سَيَذَّكَّرُ مَن يَخْشَىٰ

    کسی که (احساس مسؤولیّت می‌کند و از خدا) می‌ترسد، پند و اندرز خواهد گرفت. [[«سَیَذَّکَّرُ»: پند خواهد گرفت. اندرز خواهد پذیرفت.]]

  11. Ayah 11

    وَيَتَجَنَّبُهَا الْأَشْقَى

    و بدبخت‌ترین فرد (پند و اندرز را کنار خواهد گذاشت و) از آن دوری خواهد گزید. [[«یَتَجَنَّبُهَا»: به ترک آن خواهد گفت. از آن کناره‌گیری خواهد کرد. ضمیر (هَا) به (الذِّکْری) برمی‌گردد. «الأشْقی»: بدبخت‌ترین. بدبیارترین. یعنی کسی که اندرز قرآنی و قوانین الهی را در گوش نگیرد، بدبخت‌ترین مردم است.]]

  12. Ayah 12

    الَّذِي يَصْلَى النَّارَ الْكُبْرَىٰ

    آن کسی که داخل عظیم‌ترین (و هولناکترین) آتش خواهد شد و بدان خواهد سوخت. [[«یَصْلی»: وارد آتش می‌گردد و بدان می‌سوزد (نگا: نساء / 10، ابراهیم / 29، انشقاق / 12). «الْکُبْری»: بزرگترین.]]

  13. Ayah 13

    ثُمَّ لَا يَمُوتُ فِيهَا وَلَا يَحْيَىٰ

    سپس در آن آتش (برای همیشه می‌ماند و) نه می‌میرد (و آسوده می‌گردد) و نه زنده (بشمار می‌آید و حالتی که در آن است زندگی نامیده) می‌شود. [[«لا یَمُوتُ ...»: مراد این است که شخص دوزخی در میان مرگ و زندگی دست و پا می‌زند.]]

  14. Ayah 14

    قَدْ أَفْلَحَ مَن تَزَكَّىٰ

    قطعاً رستگار می‌گردد کسی که خویشتن را (از کثافت کفر و معاصی) پاکیزه دارد. [[«قَدْ أَفْلَحَ»: قطعاً نجات یافته است و رستگار گردیده است. «تَزَکّی»: خود را پاکیزه داشت. زکات داد (نگا: قاسمی).]]

  15. Ayah 15

    وَذَكَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّىٰ

    و نام پروردگار خود را ببرَد و نماز بگزارد و فروتنی کند. [[«إسْمَ»: نام. مراد از یاد کردن نام خدا، یاد خدا در دل و ذکر او به زبان است (نگا: تفهیم‌القرآن). «صَلّی»: نماز گزارد. خشوع و خضوع کرد (نگا: جزء عمّ شیخ محمّد عبده). «ذَکَرَ ... فَصَلّی»: الله اکبر را بگوید و به نماز ایستد.]]

  16. Ayah 16

    بَلْ تُؤْثِرُونَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا

    بلکه (بنا به سرشت انسانی) زندگی دنیا را (که محسوس و نقد است، بر زندگی آخرت که نامحسوس و نسیه است) ترجیح می‌دهید و برمی‌گزینید. [[«تُؤْثِرُونَ»: ترجیح می‌دهید. برمی‌گزینید. خطاب عام است. ترجیح دنیا بر آخرت، کار بسیاری از مردم است و از راه تغلیب به صورت عام ذکر شده است. به عبارت دیگر هرکس در هر مرتبه‌ای که باشد، مجذوب حیات محسوس و ملموس دنیا می‌گردد، و انسان خود به خود در میان دو جاذبه حیات پست‌تر و حیات برتر بسر می‌برد. تنها افراد مؤمن می‌توانند خود را از جاذبه قوی دنیای مادیات برهانند و خویشتن را به نعمتهای سرمدی آخرت برسانند.]]

  17. Ayah 17

    وَالْآخِرَةُ خَيْرٌ وَأَبْقَىٰ

    در حالی که آخرت (از دنیا) بهتر و پاینده‌تر است (عاقل چرا باید فانی و گذرا را بر باقی و پایا ترجیح دهد؟). [[«وَ»: واو حالیّه است.]]

  18. Ayah 18

    إِنَّ هَـٰذَا لَفِي الصُّحُفِ الْأُولَىٰ

    این (چیزها منحصر به این کتاب آسمانی نیست، بلکه) در کتابهای پیشین (نیز آمده و) بوده است. [[«هذا»: این چیزهای مذکور در آیات 14 تا 17، و یا مواعظ مذکور در سوره. «الصُّحُفِ»: جمع صَحیفَة، کتابها (نگا: طه / 133، نجم / 36، عبس / 13، تکویر / 10). «الصُّحُفِ الأولی»: مراد همه کتابهای پیش از انجیل و قرآن است.]]

  19. Ayah 19

    صُحُفِ إِبْرَاهِيمَ وَمُوسَىٰ

    (از جمله در) کتابهای ابراهیم و موسی. [[«صُحُفِ»: بدل از صُحُف قبلی است. این آیه اشاره به این واقعیّت دارد که اصول کلّی و مطالب اساسی ادیان آسمانی همگی یکسان بوده و از یک منبع سرچشمه گرفته‌اند، و تنها تعلیمات و دستوراتی با هم تفاوت داشته است که اختلاف زمان و رشد انسان مقتضی آن بوده است.]]

About the Quran

The Quran

The Quran is the holy scripture of Islam. Muslims believe that it is the literal word of Allah (سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى), revealed to the Prophet Muhammad (صلى الله عليه وسلم) over a period of 23 years. The Quran is composed of 114 Surahs (chapters) and contains 6,236 Ayat (verses). Muslim beliefs and practices are based on the Quran and the Sunnah, the teachings and example of the Prophet Muhammad (صلى الله عليه وسلم).

The Kaaba in Mecca
A mosque in South America

Meccan Surahs

The Meccan Surahs are the earliest revelations sent down to the Prophet Muhammad (صلى الله عليه وسلم). They were revealed in Mecca, hence their name. These revelations form the foundation of the Islamic faith and contain guidance for Muslims on how to live their lives. The Meccan Surahs are also notable for their poetic beauty and lyrical prose.

Medinan Surahs

The Medinan Surahs are the later Surahs that, according to Islamic tradition, were revealed in Medina after the Prophet Muhammad's (صلى الله عليه وسلم) hijra from Mecca. They were revealed by Allah (سبحانه و تعالى) when the Muslim community was larger and more developed, as opposed to their minority position in Mecca.

Stay connected

Receive regular updates

New features, translations and reminders from AskTheQuran, straight to your inbox.

We use Mailchimp to send updates. You can unsubscribe at any time. See our privacy policy.

We may receive a commission if you click on a link and buy a product, service or similar, at no extra cost to you. Details are in the disclosure policy.