Menu

Surah At-Tariq

The Nightcommer

Chapter 86 of 114

تلاوت زیبای قرآن

Surah At-Tariq

Recited by Salaah Bukhaatir

Overview

About this Surah

The Surah takes its name from verse 224 in which the word Ash-Shu`araa' occurs.

At a glance

Surah 86 of 114

Translation
Persian
Recitation
Salaah Bukhaatir

Ask the AI about this Surah

Commentary

Tafsir

<h2>Name</h2><p>The Surah takes its name from <a href="/26/224" rel="noopener noreferrer" target="_blank">verse 224</a> in which the word <em>Ash-Shu\`araa'</em> occurs.</p><h2>Period of Revelation</h2><p>The subject matter and the style show, and the traditions confirms, that it was revealed during the middle Makkan period. According to Ibn Abbas, Surah Ta Ha was revealed first, then Surah Al Waqiah, and then Surah Ash-Shu'araa.(<em>Ruh-ul-Ma'ani</em>, Vol. xx, p. 64). About Surah Ta Ha it is well known that it had been revealed before Hadrat Umar embraced Islam.</p><h2>Subject Matter and Topics</h2><p>The background of the Surah is that the disbelievers of Makkah were persistently refusing on various pretexts to reject the message of Islam given by the Holy Prophet. They would argue that he did not show them any signs to convince them of his Prophethood. Furthermore, they would characterize him as a poet or a sorcerer and mock his message, while ridiculing his Mission, and expressing that his followers were either a few foolish youth, salves or the poor people of Makkah, whereas, they argued, if his Mission had really some value then, the nobles and the elders would have accepted it first. The Holy Prophet was becoming wearied by his efforts to show them rationally the errors of their creeds and prove the truth of the Doctrines of Tauhid and the Hereafter, while the disbelievers were unyielding and rejected his advancements . This state of affairs was causing great anguish and grief to the Holy Prophet.</p><p>Such were the conditions under which this Surah was revealed. It begins with words of consolation to the Holy Prophet, implying, "Why do you fret for their sake?If these people have not believed in you, it is not because they have not seen any Sign, but because they are obdurate. They will not listen to reason as they want to see a Sign which makes them bow their heads in humility. When this Sign was shown in due course, they will themselves realize that what was being presented to them was the Truth."</p><p>After this introduction, till verse 191, the same theme has been presented continuously, and it is said: "The whole earth abounds in such Signs as can guide a seeker after truth to Reality, but the stubborn and misguided have never believed even after seeing the Signs, whether these were the Signs of the natural phenomena or the miracles of the Prophets. These wretched people have stubbornly adhered to their erroneous creeds till the Divine scourge actually overtook them." It is to illustrate this that the history of seven of the ancient tribes has been told, who persisted in disbelief just like the disbelievers of Makkah. In this connection, the following points have been stressed:</p><ol><li>The Signs are of two kinds:(a) Those visible signs presented in front of our eyes, that by seeing them an intelligent humble person can judge for themselves whether the message the Prophet is presenting is the Truth and (b) those which were seen by arrogant and haughty people of the Pharaoh, Noah, Ad, Thamud, Lot and Aiykah. Now it is for the disbelievers to decide which kind of the Signs they are eager to see.</li><li>The mentality of the disbeliever has been the same throughout the ages; their arguments and objections, their excuses and subterfuges for not believing have been similar and ultimately the fates that they met have also been the same. Likewise, the Prophets in every age presented the same messages, their personal character, reasoning and arguments against their opponents were the same, and they were all similarly blessed with mercy of Allah Almighty. Both these patterns of behavior and conduct are found in history, and the disbelievers could themselves see as to which respective patterns they and the Holy Prophet belonged.</li><li>Allah is All Mighty, All Powerful and All Merciful. History contains instances of His Wrath as well as of His Mercy. Now, therefore, it is for the people to decide whether they would like to deserve Allah's Mercy or His Wrath.</li><li>Lastly, the discussion has been summed up, saying "O disbelievers, if at all you want to see the Signs, why should you insist on seeing those horrible Signs that visited the doomed communities of the past? Why don't you see the Qur'an which is being presented in your own language? Why don't you see Muhammad (upon whom be Allah's peace and mercy) and his Companions? Can the revelations of the Qur'an be the work of a shaytan or a jinn? Does the recipient of the Qur'an appear to be a sorcerer? Are Muhammad and his Companions no different from a poet and his admirers? Why don't you give up disbelief and search your hearts for their judgment? When in your hearts you yourselves believe that the Revelations of the Qur'an have nothing in common with sorcery and poetry, then you should know that you are being cruel and unjust, and will certainly meet the doom meant for the cruel and unjust."</li></ol><p>;</p>

Verse by verse

Surah At-Tariq · The Nightcommer

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

  1. Ayah 1

    بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ وَالسَّمَاءِ وَالطَّارِقِ

    سوگند به آسمان و به ستارگانی که شبانگاهان پدیدار می‌آیند! [[«السَّمَآءِ»: آسمان. مراد جهان بالای سر ما زمینیان است. «الطَّارِقِ»: مهمان شبانه. راه‌پیمای شبرو. در اینجا مراد ستارگانی است که شبانگاهان پدیدار می‌آیند و انگار مسافران یا مهمانانی هستند که در شب درگاه خانه‌ها را بر روی آدمیان می‌زنند. واژه آسمان عام است، و واژه ستارگان خاصّ و بیانگر اهمّیّت ویژه آنها است.]]

  2. Ayah 2

    وَمَا أَدْرَاكَ مَا الطَّارِقُ

    تو چه می‌دانی که ستارگانی که شبانگاهان پدیدار می‌گردند چه هستند؟! [[«مَآ أَدْرَاکَ»: (نگا: حاقّه / 3، مدّثّر / 27، مرسلات / 14).]]

  3. Ayah 3

    النَّجْمُ الثَّاقِبُ

    ستارگان درخشانی هستند که (با نور خود دل تاریکیها را می‌شکافند و) سوراخ می‌کنند. [[«النَّجْمُ»: ستاره. اسم جنس است و مراد همه ستارگان است. «الثَّاقِبُ»: سوراخ‌کننده (نگا: صافّات / 10). درخشان و فروزان (نگا: فرهنگ لغات قرآن دکتر قریب، جزء عمّ ترجانی‌زاده).]]

  4. Ayah 4

    إِن كُلُّ نَفْسٍ لَّمَّا عَلَيْهَا حَافِظٌ

    کسی وجود ندارد مگر این که بر او نگهبانی است (که او را می‌پاید و پندار و کردار و گفتارش را ثبت و ضبط و حفظ می‌نماید). [[«إنْ»: حرف نفی و به معنی (مَا) است. «إِن کُلُّ ...»: مسلّماً هرکسی مراقبی دارد. «حَافِظٌ»: مُراقب. مُحافظ. مراد فرشتگان آفریدگارند که به منزله سپاهیان محافظ و مراقب انسان هستند. هم او را از چیزهائی که خدا بخواهد حفظ می‌کنند، و هم اعمال او را می‌پایند و می‌نگارند (نگا: زخرف / 80، انفطار / 10 و 11). «لَمَّا»: مگر این که. به معنی (إِلاّ) است. این آیه، جواب قسم است.]]

  5. Ayah 5

    فَلْيَنظُرِ الْإِنسَانُ مِمَّ خُلِقَ

    انسان باید بنگرد و دقّت کند که از چه چیز آفریده شده است؟! [[«لِیَنظُرْ»: باید بنگرد. نگریستن به معنی اندیشیدن و وارسی کردن است (نگا: اعراف / 185، ق / 6، حشر / 18).]]

  6. Ayah 6

    خُلِقَ مِن مَّاءٍ دَافِقٍ

    او از آب جهنده‌ی ناچیزی آفریده شده است. [[«مَآءٍ»: آب. نکره آمدن آن دلیل بر ناچیزی و حقارت است (نگا: سجده / 8، مرسلات / 20). «دَافِقٍ»: جهنده. توصیف نطفه است که در آب منی شناور است و به هنگام بیرون آمدن، جهش و پرش دارد (نگا: عبس / 18 و 19).]]

  7. Ayah 7

    يَخْرُجُ مِن بَيْنِ الصُّلْبِ وَالتَّرَائِبِ

    (و پس از رشد کامل در رحم) از میان پشت و استخوانهای سینه (ی مادر می‌گذرد و) بیرون می‌آید. [[«الصُّلْبِ»: استخوان پشت. ستون فقرات. «التَّرَآئِبِ»: جمع تَریبَة، استخوانهای سینه. فاعل فعل «یَخْرُجُ» ضمیر مستتر (هو) است که به (انسان) در آیه 5 همین سوره برمی‌گردد. دو قطب جنین رشد یافته انسان در هفته‌های آخر جنینی مابین جناغ و دنده‌های تحتانی سینه مادر و ستون فقرات پشت مادر قرار داشته و از آنجا حرکت در مسیر کانال زایمانی را در موعد مقرر آغاز می‌کند. ضمیر (ه) در «رجعه» نیز به انسان برمی‌گردد ... این آیات مسیر زندگی انسان را از بدو انعقاد نطفه تا رستاخیز مرور می‌کنند.]]

  8. Ayah 8

    إِنَّهُ عَلَىٰ رَجْعِهِ لَقَادِرٌ

    بی‌گمان خداوند (تعالی که انسان را در آغاز از آب نطفه آفریده است، همو) قادر است که بار دیگر انسان را (پس از مرگ به زندگی) برگرداند. [[«رَجْع»: بازگرداندن (نگا: توبه / 83). مراد زنده گرداندن در آخرت است.]]

  9. Ayah 9

    يَوْمَ تُبْلَى السَّرَائِرُ

    (این بازگشت) روزی تحقّق می‌یابد که رازهای نهان و کارهای پنهان آشکار و آزموده می‌گردد. [[«تُبْلی»: مورد امتحان و آزمایش قرار می‌گیرد. نمایان و هویدا می‌شود. از آنجا که به هنگام آزمایش، حقیقت اشیاء ظاهر و آشکار می‌شود، این ماده در اینجا به معنی ظهور و بروز آمده است. «السَّرَآئِرُ»: جمع سَرِیرَة، نهانیها و پنهانیها. اسرار و رازها. نیّات و عقائد و هرچیزی که نهفته و پوشیده باشد.]]

  10. Ayah 10

    فَمَا لَهُ مِن قُوَّةٍ وَلَا نَاصِرٍ

    بدین هنگام برای انسان نه نیروئی است (که بر زشتیهای اعمال و عقائدش پرده بیفکند) و نه یار و یاوری است (که او را از عذاب الهی رهائی بخشد). [[«فَمَا لَهُ مِن قُوَّةٍ ...»: برابر بسیاری از آیات قرآن، در آخرت تنها وسیله نجات انسان، ایمان و عمل صالح است و بس (نگا: انفطار / 19).]]

  11. Ayah 11

    وَالسَّمَاءِ ذَاتِ الرَّجْعِ

    سوگند به آسمان برگرداننده (ی امواج رادیوئی و بخارهای آب به صورت برف و باران)! [[«ذَاتِ الرَّجْعِ»: برگرداننده. دارای باران. تمام تفسیرهائی را که در دسترس بود بررسی کردم. در میان وجوه مختلف، تنها دو معنی برای «رجع» مقبول به نظر رسید: باران، و برگرداندن بخار آب. به گمان اینجانب معنی (رَجْع) برگرداندن است، اعم از برگرداندن بخارهای متصاعد اقیانوسها و دریاها به صورت برف و باران، و یا برگرداندن امواج رادیوئی به هنگام برخورد با آتمسفر زمین، و برگرداندن اشعّه‌های کیهانی مگر به اندازه نیاز موجودات کره زمین. البتّه در تفسیر کبیر چنین جمله‌ای به چشم می‌خورد: کَأَنَّهُ مِنْ تَرْجیعِ الصَّوْتِ وَ هُوَ إِعادَتُهُ.]]

  12. Ayah 12

    وَالْأَرْضِ ذَاتِ الصَّدْعِ

    و سوگند به زمین شکاف بردار (در برابر قدرت حرکت گیاهها و ریشه‌دوانی آنها، و یا بر اثر عوامل دیگر)! [[«ذَاتِ الصَّدْعِ»: شکاف بردار. «الصَّدْع»: شکاف برداشتن و ازهم جدا شدن. اشاره به قابل نفوذ بودن زمین برای رشد گیاهان و درختان است. یعنی خاک زمین سفت و سخت نبوده و بلکه نرم است و به آب و به مویرگها و ریشه‌های روئیدنیها اجازه می‌دهد به داخل زمین نفوذ کنند و فرو روند، و جوانه‌های رُستنیها از داخل آن سر برآورند. صَدْع، به خود گیاه هم گفته شده است.]]

  13. Ayah 13

    إِنَّهُ لَقَوْلٌ فَصْلٌ

    مسلّماً قرآن سخن فیصله بخشی است (که خیر و شر، و خوب و بد، و حق و باطل را از هم جدا می‌سازد، و یگانه وسیله‌ی راه تشخیص حقائق از اوهام، و دیانتهای آسمانی از خرافه‌های زمینی است). [[«إِنَّهُ»: این که قرآن. این که رستاخیز در میان است و رازها هویدا و اسرار آزموده می‌گردد.و ... یعنی ضمیر (هُ) یا به قرآن برمی‌گردد که از قرینه پیدا است، و یا به مفاهیم پیشین سوره که درباره معاد و قدرت خدا بر رستاخیز مردگان و نمایان شدن نهانیها و آزمون رازها در آن است. «فَصْلٌ»: داورانه. فیصله‌دهنده. مصدر است و برای مبالغه در معنی وصفی، یعنی فاصِل، به کار رفته است (نگا: انعام / 57، صافّات / 21، ص / 20). این آیه جواب قسم است.]]

  14. Ayah 14

    وَمَا هُوَ بِالْهَزْلِ

    و سخن گزافه نبوده و شوخی نمی‌باشد. (بلکه جدّی و قطعی است و از آستانه‌ی باعظمت و محکمه‌ی دادگرانه‌ی الهی صادر شده است). [[«الْهَزْلِ»: یاوه و گزافه. شوخی و غیر جدّی.]]

  15. Ayah 15

    إِنَّهُمْ يَكِيدُونَ كَيْدًا

    آنان (که دشمنان اسلامند، درباره‌ی قرآن) پیوسته به نیرنگ می‌پردازند و (برای جلوگیری و نابودی اسلام) نقشه می‌کشند. [[«یَکِیدُونَ»: نیرنگ می‌زنند. نقشه می‌کشند. توطئه می‌کنند.]]

  16. Ayah 16

    وَأَكِيدُ كَيْدًا

    و من هم (در برابر آنان) همیشه نیرنگ می‌زنم و نقشه می‌ریزم (و نیرنگ آنان را بی‌اثر، و نقشه‌ی ایشان را نقش برآب می‌سازم). [[«أَکِیدُ»: مراد از کَیْدِ خدا، چاره‌جوئی و نقشه حق و نیرنگ پسندیده و حکیمانه است. برابر صنعت مقابله و مشاکله، چاره‌سازی و برداشتن موانع اهریمنانه شیطان صفتان، از مسیر راه حق و حقیقت، کید نامیده شده است (نگا: اعراف / 183، یوسف / 76، قلم / 45).]]

  17. Ayah 17

    فَمَهِّلِ الْكَافِرِينَ أَمْهِلْهُمْ رُوَيْدًا

    پس به کافران مهلت بده، بدیشان مختصر مهلتی بده (تا نسبت به ایشان اتمام حجّت گردد، و بعدها کارشان زار و نزار، و خودشان در دنیا و آخرت شرمسار شوند). [[«مَهِّلْ»: مهلت بده. فرصت بده. «أَمْهِلْ»: مهلت بده. فرصت بده. «رُوَیْداً»: کمی. اندکی. مفعول مطلق تأکیدی، یا حال مؤکّده است. این واژه، مصدر و مصغّر رَوْد است. در این آیه، سه بار به رسول اکرم گوشزد شده است که در کار تبلیغ شکیبائی پیش گیرد تا درسی برای پیروان او و داعیان الی الله باشد، یکی از مصدر تمهیل و دیگری از مصدر امهال و سومی از مصدر مصغّر رَوْد، استفاده شده است.]]

About the Quran

The Quran

The Quran is the holy scripture of Islam. Muslims believe that it is the literal word of Allah (سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى), revealed to the Prophet Muhammad (صلى الله عليه وسلم) over a period of 23 years. The Quran is composed of 114 Surahs (chapters) and contains 6,236 Ayat (verses). Muslim beliefs and practices are based on the Quran and the Sunnah, the teachings and example of the Prophet Muhammad (صلى الله عليه وسلم).

The Kaaba in Mecca
A mosque in South America

Meccan Surahs

The Meccan Surahs are the earliest revelations sent down to the Prophet Muhammad (صلى الله عليه وسلم). They were revealed in Mecca, hence their name. These revelations form the foundation of the Islamic faith and contain guidance for Muslims on how to live their lives. The Meccan Surahs are also notable for their poetic beauty and lyrical prose.

Medinan Surahs

The Medinan Surahs are the later Surahs that, according to Islamic tradition, were revealed in Medina after the Prophet Muhammad's (صلى الله عليه وسلم) hijra from Mecca. They were revealed by Allah (سبحانه و تعالى) when the Muslim community was larger and more developed, as opposed to their minority position in Mecca.

Stay connected

Receive regular updates

New features, translations and reminders from AskTheQuran, straight to your inbox.

We use Mailchimp to send updates. You can unsubscribe at any time. See our privacy policy.

We may receive a commission if you click on a link and buy a product, service or similar, at no extra cost to you. Details are in the disclosure policy.