Menu

Surah 'Abasa

He Frowned

Chapter 80 of 114

تلاوت زیبای قرآن

Surah 'Abasa

Recited by Salaah Bukhaatir

Overview

About this Surah

This Surah takes its name from its 'first word 'Ta Ha.' This name, like the names of many other Surahs, is merely symbolic.

At a glance

Surah 80 of 114

Translation
Persian
Recitation
Salaah Bukhaatir

Ask the AI about this Surah

Commentary

Tafsir

<h2>Name</h2><p>This Surah takes its name from its "first word "<em>Ta Ha.</em> " This name, like the names of many other Surahs, is merely symbolic.</p><h2>Period of Revelation</h2><p>The period of its revelation is the same as of Surah Maryam. It is possible that the surah was revealed during the Migration to Habash or just after it. Anyhow, it is certain that this Surah was revealed before Hadrat Umar embraced Islam.</p><p>According to well known authentic tradition, when Hadrat Umar set out to kill the Holy Prophet, he met a man who said, "Before you do anything else, you should know that your own sister and brother-in-law have embraced Islam" Hearing this, he directly went to the house of his sister. There he found his sister, Fatimah, and his brother-in-law, Said bin Zaid, learning the contents of a scroll from Khabbab bin Art. When Fatimah saw her brother coming, she hid the scrolls immediately, but Hadrat Umar had heard the recital, so he began to interrogate them about it. Then he began to thrash his brother-in-law, and wounded his sister, who tried to protect him. At last both of them confessed, "We have become Muslims; you may do whatever you like." As Hadrat Umar was moved to see blood running down from her head, he said, "Show me the thing you were reading." The sister asked him to promise on oath that he would not tear it, and added, "You cannot touch it unless you have a bath." Accordingly, Hadrat Umar took his bath and when he began to read the scroll, which contained this Surah, he spontaneously spoke out, "What an excellent thing!" At this Hadrat Khabbab, who had hidden himself at the sound of his footsteps, came out of his hiding and said, "By God, I have high expectations that Allah will get great service from you to propagate the Message of His Prophet, for just yesterday I heard the Holy Prophet praying to Allah, 'My Lord, make Abul Hakam bin Hisham (Abu Jahl) or Umar bin Khattab a supporter of Islam. So O Umar, turn to Allah, turn to Allah." These words proved to be so persuasive that he at once accompanied Hadrat Khabbab and went to the Holy Prophet to embrace Islam. This happened a short time after the Migration to Habash.</p><h2>Theme and Topics of Discussion</h2><p>This Surah begins with the enunciation of the object of the Revelation of the Qur'an to this effect:"O Muhammad, this Quran has not been sent down to you to put you unnecessarily to some great affliction. It does not demand from you to perform the impossible task of imbuing the hearts of the obdurate disbelievers with Faith. It is merely an admonition meant to guide on to the Right Path those who fear God and who want to save themselves from His punishment. This Quran is the Word of the Master of the earth and the heavens and Sovereignty belongs to Him alone:These two facts are eternal whether one believes them or not."</p><p>After this introduction, the Surah moves on to relate the story of Prophet Moses and his mission to free the Children of Israel from the Pharaoh, however, if we read between the lines, we realize that the discourse is addressed very relevantly to the people of Makkah. But before we explain the hidden meaning of the discourse, we must keep in view the fact that the Arabs in general acknowledged Moses as a Prophet of God. This was so because they had "been influenced by the large number of the Jews around them and by" the neighboring Christian kingdoms. Now let us state those things which are hidden between the lines of the story:</p><ol><li>Allah does not appoint a Prophet by the beat of drums or by celebrating the occasion in a regular and formal ceremony, as if to say, "We are appointing such and such a person as Our Prophet from today." On the contrary, He bestows Prophethood in a confidential manner just as He did in the case of Prophet Moses. Therefore you should not consider it strange if Hadrat Muhammad has been appointed as a Prophet all of a sudden and without any public proclamation.</li><li>The fundamental principles presented by Prophet Muhammad - <em>Tawheed</em> and the Hereafter - are just the same as were taught to Prophet Moses at the time of his appointment.</li><li>Prophet Muhammad has been made the standard bearer of the Message of the Truth among the people of the Quraish all by himself without material provisions, just as Prophet Moses was entrusted with the Mission to go to a tyrant king like Pharaoh and ask him to give up his attitude of rebellion. These are the mysterious ways of Allah. He appoints a wayfarer of Midian on his way to Egypt and says, "Go and fight with the greatest tyrant of the time." He did not provide him with armies and provisions for this Mission. The only thing He did was to appoint his brother as his assistant at his request.</li><li>You, O People of Makkah, should note it well that Pharaoh employed the same devices against Prophet Moses as you are employing against Prophet Muhammad -- frivolous objections, accusations, and cruel persecutions. You should know that Allah's Prophet came out victorious over Pharaoh, who possessed large armies and war equipments. Incidentally, the Muslims have been consoled and comforted, though not in so many words, that they should not be afraid of fighting with the Quraish against fearful odds, for the mission which is supported by Allah comes out victorious in the end. At the same time, the Muslims have been exhorted to follow the excellent example of the magicians of Egypt, who remained steadfast in their Faith, though Pharaoh threatened them with horrible vengeance.</li><li>An incident from the story of the Israelites has been cited to show in what ridiculous manner the idolization of false gods and goddesses starts and that the Prophets of God do not tolerate even the slightest tinge of this preposterous practice. Likewise, Prophet Muhammad is following the former Prophets in opposing <em>shirk</em> and idol worship today.</li></ol><p>Thus, the story of Moses has been used to shine light on all those matters which were connected with the conflict between the Holy Prophet and the Quraish. Then at the end of the story, the. Quraish have been briefly admonished, as if to say, "The Quran has been sent down in your tongue for your own good. If you listen to it and follow its admonition, you will be doing so for your own good but if you reject it, you will yourselves meet with an evil end."</p><p>After this the story of Prophet Adam has been related, as if to tell the Quraish, "The way you are following is the way of Satan, whereas the right way for a man is to follow his father Adam. He was beguiled by Satan, but when he realized his error, he plainly confessed it and repented and again turned back to the service of Allah and won His favor. On the other hand, if a person follows Satan and sticks to his error obdurately in spite of admonition, he does harm to himself alone like Satan."</p><p>In the end, the Holy Prophet and the Muslims have been advised not to be impatient in regard to the punishment to the disbelievers, as if to say, "Allah has His Own scheme concerning them. He does not seize them at once but gives them sufficient respite. Therefore you should not grow impatient but bear the persecutions with fortitude and go on conveying the Message."</p><p>In this connection, great emphasis has been laid on <em>Salat</em> so that it may create in the believers the virtues of patience, forbearance, contentment, resignation to the will of God and self analysis for these are greatly needed in the service of the Message of the Truth.</p>

Verse by verse

Surah 'Abasa · He Frowned

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

  1. Ayah 1

    بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ عَبَسَ وَتَوَلَّىٰ

    چهره در هم کشید و روی برتافت! [[«عَبَسَ»: چهره در هم کشید. اخم و تخم کرد. مخاطب پیغمبر است. بدان گاه که سران قریش در خدمتش بودند و امیدوار بود که دعوتش را بپذیرند و با اسلام ایشان، قبائل و مردمان زیادی آئین یکتاپرستی را پذیرا گردند، مسلمان نابینای صادق و صمیمی و عاشق دینداری، و راغب فهم علم و دانش آسمانی، به نام ابن ام‌مکتوم به مجلس درآمد و با صدای بلند مکرّراً از آن حضرت تقاضای درس و وعظ قرآن و احکام دین کرد. اثر ناخوشنودی در چهره مبارکش پدیدار شد و از او روی گرداند و سرگرم ادامه دعوت اشراف به سوی دین خدا گردید. لذا مورد خطاب و عتاب آفریدگار قرار گرفت، و این مسأله، درس عبرت جاویدانی برای مسلمانان شد.]]

  2. Ayah 2

    أَن جَاءَهُ الْأَعْمَىٰ

    از این که نابینائی به پیش او آمد. [[«أَن جَآءَهُ الأعْمی»: مفعولٌ‌له است.]]

  3. Ayah 3

    وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُ يَزَّكَّىٰ

    تو چه می‌دانی، شاید او (از آموزش و پرورش تو بهره گیرد و) خود را پاک و آراسته سازد. [[«مَا یُدْرِیکَ»: تو چه می‌دانی؟ (نگا: احزاب / 63، شوری / 17).]]

  4. Ayah 4

    أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ الذِّكْرَىٰ

    یا این که پند گیرد و اندرز بدو سود برساند. [[«یَذَّکَّرُ»: متّعظ شود. پندپذیر گردد. «فَتَنفَعَهُ»: فعل (تَنفَعَ) منصوب به (أَنْ) مقدّر بعد از فاء سببیّه است و جواب (لَعَلَّ) است (نگا: غافر / 37). «الذِّکْری»: (نگا: انعام / 69 و 90، اعراف / 2، هود / 114 و 120).]]

  5. Ayah 5

    أَمَّا مَنِ اسْتَغْنَىٰ

    امّا آن کس که خود را (از دین و هدایت آسمانی) بی‌نیاز می‌داند. [[«إسْتَغْنی»: خود را بی‌نیاز می‌بیند از چیزی که با خود آورده‌ای، و به ثروت و قدرت دنیوی بسنده می‌کند.]]

  6. Ayah 6

    فَأَنتَ لَهُ تَصَدَّىٰ

    تو بدو روی می‌آوری و می‌پردازی! [[«تَصَدّی»: رو می‌کنی. فعل مضارع است و در اصل (تَتَصَدّی) است.]]

  7. Ayah 7

    وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ

    چه گناهی بر تو است اگر او (با آب ایمان، از چرک کفر) خویشتن را پاک و پاکیزه ندارد؟! [[«وَ مَا عَلَیْکَ»: در حالی که گناهی بر تو نیست. چه گناهی بر تو است؟ حرف واو حالیّه یا عاطفه است. واژه (مَا) نافیه یا استفهامیّه است.]]

  8. Ayah 8

    وَأَمَّا مَن جَاءَكَ يَسْعَىٰ

    امّا کسی که شتابان و مشتاقانه به پیش تو می‌آید. [[«یَسْعی»: به تلاش می‌ایستد، با علاقه می‌آید. حال فاعل (جَآءَ) است.]]

  9. Ayah 9

    وَهُوَ يَخْشَىٰ

    و از خدا ترسان است. [[«وَ»: واو حالیّه است، و (هُوَ یَخْشی) حال فاعل (جَآءَ) است.]]

  10. Ayah 10

    فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ

    تو از او غافل می‌شوی (و بدو اعتناء نمی‌کنی!). [[«تَلَهّی»: غافل می‌گردی. توجّه نمی‌کنی. فعل مضارع است. در اصل (تَتَلَهّی) بوده و در حقیقت نقطه مقابل (تَصَدّی) است.]]

  11. Ayah 11

    كَلَّا إِنَّهَا تَذْكِرَةٌ

    نباید چنین باشد! این آیات (قرآنی و شریعت آسمانی) یادآوری و آگاهی است و بس. [[«کلاّ»: نباید چنین کرد. حقّا. «اِنَّهَا»: این که آیات قرآنی. ضمیر (ها) به (آیات) برمی‌گردد. یا این که به قرآن برمی‌گردد و به خاطر تأنیث خبر، مؤنّث آمده است (نگا: آلوسی). «تَذْکِرَةٌ»: یادآوری کردن. بیدارباش و آگاهی دادن.]]

  12. Ayah 12

    فَمَن شَاءَ ذَكَرَهُ

    پس هر که خواهد از آن پند گیرد (و هرکه خواهد سرِ خویش گیرد). [[«ذَکَرَهُ»: از قرآن پند و اندرز گرفت. ضمیر (هُ) به قرآن برمی‌گردد که مشارٌالیه آیات است. بعضیها آن را به خدا برمی‌گردانند. در این صورت معنی چنین است: هرکه خواهد خدا را یاد کند و به یاد او باشد.]]

  13. Ayah 13

    فِي صُحُفٍ مُّكَرَّمَةٍ

    در نامه‌های گرامی و ارجمند ضبط و ثبت است. [[«صُحُفٍ»: جمع صَحیفه، نامه‌ها و کتابها. هرگونه برگه نوشته شده‌ای اعم از کاغذ و پوست و غیره. در اینجا مراد صفحات اذهان و نسخه‌های اوراق پراکنده‌ای است که آیات مبارک قرآن در آن حفظ و ضبط و ثبت می‌شده و بعدها به صورت کتاب جامع همه آیات درآمده که همین قرآن است، و پیوسته با خطها و شکل‌های متنوّع نگارش می‌یابد، و در روزگار ما گذشته از صفحات اذهان و اوراق، بر روی نوار و صفحه هوا و طول امواج ضبط و پخش می‌شود. «مُکَرَّمَةٍ»: گرامی. محترم.]]

  14. Ayah 14

    مَّرْفُوعَةٍ مُّطَهَّرَةٍ

    (نامه‌هائی که) فرا و بالا (از کلام بشر) و دارای مکانت و منزلت والایند (و دور از هرگونه تحریف و آمیزش) و پاک (از هر نوع شائبه‌ی خرافات و عقائد باطل و فاسد، و زدوده از نقص و کم و کاست) هستند. [[«مَرْفُوعَةٍ»: والا و بالا. دارای منزلت و مکانت. «مُطَهَّرَةٍ»: پاک از آلودگی خرافات. منزّه از تحریف. به دور از نقص.]]

  15. Ayah 15

    بِأَيْدِي سَفَرَةٍ

    با دست نویسندگانی (نگارش یافته‌اند). [[«سَفَرَةٍ»: جمع سافِر، نویسندگان. مراد نویسندگان و حاملان و مبلّغان آیات قرآن است که از همان طلوع و نزول قرآن، هرچه از آیات نازل می‌شد، با اشتیاق و بی‌درنگ از زبان پیغمبر دریافت می‌داشتند و در سینه‌ها حفظ و ضبط، و بر روی استخوانها و سنگها و تخته‌ها و اوراق می‌نگاشتند و به دیگران می‌آموختند.]]

  16. Ayah 16

    كِرَامٍ بَرَرَةٍ

    (نویسندگانی) که بزرگوار و نیکمنش و نیکوکردارند. [[«کِرَامِ»: جمع کَریم، بزرگواران. بزرگ‌منشان. «بَرَرَةٍ»: جمع بارّ، نیکوکرداران. نیکوکاران. یادآوری: بیشتر تفسیرها (صُحُف) را لوح محفوظ، و (سَفَرَةٍ) را فرشتگان خدا دانسته‌اند. برخی هم (صُحُف) را کتابهای آسمانی، و (سَفَرَةٍ) را جمع سَفیر، و به معنی انبیاء خدا قلمداد کرده‌اند، و ضمیر (ها) در آیه 11 را هدایت و شریعت آسمانی به طور خاصّ یا عام شمرده‌اند.]]

  17. Ayah 17

    قُتِلَ الْإِنسَانُ مَا أَكْفَرَهُ

    کشته باد انسان! چه خدا نشناس و ناسپاس است! [[«قُتِلَ الإِنسَانُ!»: کشته باد انسان! نفرین بر بشر! واژه (قُتِلَ) برای دعا، و مراد از (انسان) جنس بشر است. «مَآ أَکْفَرَهُ!»: چه کافر و خدانشناس است! چه کافر نعمت و ناسپاس است! چنین جمله‌ای بیانگر خشم خدا از کافر و ناسپاس است.]]

  18. Ayah 18

    مِنْ أَيِّ شَيْءٍ خَلَقَهُ

    خدا او را از چه چیز می‌آفریند؟! [[«مِنْ أَیِّ شَیْءٍ ...»: استفهام تحقیر است. یعنی از چه چیز ناچیزی خدا او را آفریده است؟ این همه سرکشی و ناسپاسی چیست؟!]]

  19. Ayah 19

    مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُ فَقَدَّرَهُ

    او را از نطفه‌ی ناچیزی می‌آفریند و قوّت و قدرت (و جمال و کمال) بدو می‌بخشد. [[«قَدَّرَهُ»: قدرت و توانائی بدو داده است. اندازه‌گیری دقیقی در ساختارش به کار رفته است. هر یک از اندامهای او را برای کاری و مناسب با سایر اعضاء آفریده است.]]

  20. Ayah 20

    ثُمَّ السَّبِيلَ يَسَّرَهُ

    سپس راه (شناخت خوبی و بدی) را برای او آسان می‌کند (تا راه هدایت را در پیش گیرد، و راه ضلالت را ترک گوید). [[«السَّبِیلَ»: راه تشخیص هدایت و ضلالت و خوبی و بدی (نگا: بلد / 10) در پرتو عقل و فکر و الهام و وحی.]]

  21. Ayah 21

    ثُمَّ أَمَاتَهُ فَأَقْبَرَهُ

    بعد او را می‌میراند و وارد گورش می‌گرداند. [[«أمَاتَهُ»: او را می‌راند. «أَقْبَرَهُ»: وارد گورش گردانْد.]]

  22. Ayah 22

    ثُمَّ إِذَا شَاءَ أَنشَرَهُ

    سپس هر وقت خواست او را زنده می‌گرداند. [[«أَنشَرَهُ»: زنده‌اش گرداند (نگا: انبیاء / 21، دخان / 35).]]

  23. Ayah 23

    كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَا أَمَرَهُ

    هرگزا هرگز! انسان (با وجود طول حیات) دستوری را که خدا بدو داده است (و وظائفی را که برای وی تعیین کرده است، آن چنان که شایسته‌ی مقام باعظمت الهی است) هنوز که هنوز است انجام نداده است! [[«کَلاّ»: حَقّا. هرگزا هرگز. این واژه می‌تواند معنی مشهور خود، یعنی (نه چنین است) داشته باشد. چرا که بسیاری از افراد کوتاه‌بینِ پرادّعاء چنین می‌پندارند که وظائف خود را در برابر خدا به انجام رسانیده‌اند ولی این آیه شریفه، اندیشه و گفته ایشان را نادرست می‌شمارد. «لَمَّا یَقْضِ»: هنوز انجام نداده است. تاکنون به وظیفه خود عمل نکرده است.]]

  24. Ayah 24

    فَلْيَنظُرِ الْإِنسَانُ إِلَىٰ طَعَامِهِ

    انسان باید به غذای خویش بنگرد و درباره‌ی آن بیندیشد (که چگونه ما آن را برای او فراهم کرده‌ایم، و در ساختمان مواد غذائی و اجزاء حیات‌بخش آن، چه دقّت و مهارت و ظرافتی به کار برده‌ایم). [[«فَلْیَنظُرْ»: باید که بنگرد. معلوم است که در اینجا نگریستن به معنی اندیشیدن و دقّت لازم به کار بردن است.]]

  25. Ayah 25

    أَنَّا صَبَبْنَا الْمَاءَ صَبًّا

    ما آب را از آسمان به گونه‌ی شگفتی می‌بارانیم. [[«صَبَبْنَا»: فرو ریخته‌ایم. بارانده‌ایم.]]

  26. Ayah 26

    ثُمَّ شَقَقْنَا الْأَرْضَ شَقًّا

    سپس زمین را می‌شکافیم و از هم باز می‌کنیم. [[«شَقَقْنَا الأرْضَ»: شکافتن زمین. اشاره به قابلیّت خاکها و سنگها برای درز برداشتن و پذیرش هوا و نور و جوانه‌های گیاهان در خود، و روی هم رفته آماده زراعت گشتن است.]]

  27. Ayah 27

    فَأَنبَتْنَا فِيهَا حَبًّا

    در آن دانه‌ها را می‌رویانیم (که مایه‌ی اصلی خوراک انسان است). [[«حَبّاً»: دانه‌ها. مراد دانه‌هائی است که مایه اصلی تغذیه انسان و بسیاری از حیوانات است. اگر دانه‌ها یک دو سالی بر اثر خشکسالی قطع شود، قحطی و گرسنگی تمام جهان را فرا می‌گیرد.]]

  28. Ayah 28

    وَعِنَبًا وَقَضْبًا

    و رَزها و گیاهان خوردنی را. [[«عِنَباً»: انگور. رَز. مو. «قَضْباً»: گیاهان خوردنی همچون سبزیجات، که اغلب دستچین و به صورت خام خورده می‌شوند.]]

  29. Ayah 29

    وَزَيْتُونًا وَنَخْلًا

    و درختان زیتون و خرما را. [[«زَیْتُوناً وَ نَخْلاً»: ذکر این دو میوه، بدان خاطر است که دارای موادّ غذائی سودمند و سلامت آفرینند.]]

  30. Ayah 30

    وَحَدَائِقَ غُلْبًا

    و باغهای پردرخت و انبوه را. [[«غُلْباً»: جمع غَلْباء، باغی که درختان تنومند داشته و پر و انبوه باشد.]]

  31. Ayah 31

    وَفَاكِهَةً وَأَبًّا

    و میوه و چَراگاه را. [[«فَاکِهَةً»: میوه. «أَبّاً»: چَراگاه. گیاهان خودرو.]]

  32. Ayah 32

    مَّتَاعًا لَّكُمْ وَلِأَنْعَامِكُمْ

    برای استفاده و بهره‌مندی شما و چهارپایان شما. [[«مَتَاعاً ...»: (نگا: نازعات / 33).]]

  33. Ayah 33

    فَإِذَا جَاءَتِ الصَّاخَّةُ

    هنگامی که صدای هراس‌انگیز گوش‌خراش (نفخه‌ی صور دوم) برآید. [[«الصَّآخَّةُ»: صدای کرکننده. صدای گوش‌خراش. حادثه عظیم. مراد نفخه صور دوم است که به دنبال برخورد اجرام و کرات آسمانی بر اثر تخریب جهان، طنین‌انداز می‌گردد (نگا: زمر / 68) و انسان را از همه‌چیز جز خود و اعمالش و سرنوشتش غافل می‌کند.]]

  34. Ayah 34

    يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ

    در آن روز که انسان فرار می‌کند از برادر خود. [[«یَفِرُّ»: می‌گریزد. علّت گریز این است که هرکسی برای نجات خود می‌کوشد، و از آنان که گمان می‌برد، چه بسا از او درخواست کمک کنند، فرار می‌کند.]]

  35. Ayah 35

    وَأُمِّهِ وَأَبِيهِ

    و از مادر و پدرش!

  36. Ayah 36

    وَصَاحِبَتِهِ وَبَنِيهِ

    و از همسر و فرزندانش. [[«صَاحِبَة»: زن. همسر. «بَنِیهِ»: پسرانش. در اینجا مراد فرزندانی است، که در دنیا انسان جان و مال را فدای ایشان می‌کند.]]

  37. Ayah 37

    لِكُلِّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ

    در آن روز هرکدام از آنان وضعی و گرفتاری بزرگی دارد که او را به خود سرگرم می‌کند و از هر چیز دیگری باز می‌دارد. [[«شَأْن»: وضع و حال. کاروبار. «یُغْنِیهِ»: او را بسنده است. یعنی مجالی برای او باقی نمی‌گذارد تا امکان و فرصت این را داشته باشد به دیگران بپردازد. او را به خود مشغول می‌کند و بی‌خبر از دیگران می‌سازد.]]

  38. Ayah 38

    وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُّسْفِرَةٌ

    در آن روز، چهره‌هائی شاد و درخشانند. [[«مُسْفِرَةٌ»: شادان و خندان. درخشان و بشّاش.]]

  39. Ayah 39

    ضَاحِكَةٌ مُّسْتَبْشِرَةٌ

    خندان و مسرورند. [[«ضَاحِکَةٌ»: خندان. «مُسْتَبْشِرَةٌ»: مسرور. خوش و خرّم.]]

  40. Ayah 40

    وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌ

    و در آن روز چهره‌هائی غبار (غم و اندوه) بر آنها نشسته است. [[«غَبَرَةٌ»: گرد و خاک برخاسته و در هوا پراکنده. مراد غبار غم و اندوه و کدورت و افسردگی است.]]

  41. Ayah 41

    تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ

    ابر تیره و سیاه (هراس و اندوه) آن رخسارها را می‌پوشاند. [[«قَتَرَةٌ»: ابر تیره و سیاه (نگا: المصحف المیسّر). دودگونه‌ای از هول و هراس و غم و اندوه، رخساره را می‌پوشاند (نگا: معجم‌الفاظ القرآن الکریم). همچنین (نگا: یونس / 26).]]

  42. Ayah 42

    أُولَـٰئِكَ هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ

    آنان، کافران بزهکار و بدکردارند. [[«الْفَجَرَةُ»: جمع فاجِر، کسی که آشکارا به فسق و فجور دست می‌یازد، و بر ضدّ شرع می‌شورد (نگا: المصحف المیسّر).]]

About the Quran

The Quran

The Quran is the holy scripture of Islam. Muslims believe that it is the literal word of Allah (سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى), revealed to the Prophet Muhammad (صلى الله عليه وسلم) over a period of 23 years. The Quran is composed of 114 Surahs (chapters) and contains 6,236 Ayat (verses). Muslim beliefs and practices are based on the Quran and the Sunnah, the teachings and example of the Prophet Muhammad (صلى الله عليه وسلم).

The Kaaba in Mecca
A mosque in South America

Meccan Surahs

The Meccan Surahs are the earliest revelations sent down to the Prophet Muhammad (صلى الله عليه وسلم). They were revealed in Mecca, hence their name. These revelations form the foundation of the Islamic faith and contain guidance for Muslims on how to live their lives. The Meccan Surahs are also notable for their poetic beauty and lyrical prose.

Medinan Surahs

The Medinan Surahs are the later Surahs that, according to Islamic tradition, were revealed in Medina after the Prophet Muhammad's (صلى الله عليه وسلم) hijra from Mecca. They were revealed by Allah (سبحانه و تعالى) when the Muslim community was larger and more developed, as opposed to their minority position in Mecca.

Stay connected

Receive regular updates

New features, translations and reminders from AskTheQuran, straight to your inbox.

We use Mailchimp to send updates. You can unsubscribe at any time. See our privacy policy.

We may receive a commission if you click on a link and buy a product, service or similar, at no extra cost to you. Details are in the disclosure policy.