Menu

Surah Al-Mursalat

The Emissaries

Chapter 77 of 114

تلاوت زیبای قرآن

Surah Al-Mursalat

Recited by Salaah Bukhaatir

Overview

About this Surah

This Surah takes its name (The Night Journey) from v. 1. But this name is merely a distinctive appellation like the names of many other surahs and not a descriptive title, and does not mean that 'The Night Journey' is the theme of this Surah.

At a glance

Surah 77 of 114

Translation
Persian
Recitation
Salaah Bukhaatir

Ask the AI about this Surah

Commentary

Tafsir

<h2>Name</h2><p>This Surah takes its name (The Night Journey) from <a href="/17/4" rel="noopener noreferrer" target="_blank">v. 1</a>. But this name is merely a distinctive appellation like the names of many other surahs and not a descriptive title, and does not mean that "The Night Journey" is the theme of this Surah.</p><h2>Period of Revelation</h2><p>The very first verse indicates that this Surah was revealed on the occasion of <em>Mi\`raj</em> (Ascension). According to the Traditions and books on the life of the Holy Prophet, this event happened one year before Hijrah. Thus, this Surah is one of those which were revealed in the last stage of Prophethood at Makkah.</p><h2>Background</h2><p>The Holy Prophet had been propagating <em>Tauhid</em> for the previous twelve years and his opponents had been doing all they could to make his Mission a failure, but in spite of all their opposition, Islam had spread to every corner of Arabia and there were hardly any tribes which had not been influenced by his invitation. In Makkah itself the true Believers had formed themselves into a small community and were ready and willing to face every danger to make Islam a success. Besides them, a very large number of the people of Aus and Khazraj (two influential clans of Al-Madinah) had accepted Islam. Thus the time had come for the Holy Prophet to emigrate from Makkah to Al- Madinah and there gather together the scattered Muslims and establish a state based on the principles of Islam.</p><p>These were the conditions when <em>Mi\`raj</em> took place and on his return the Holy Prophet brought down the Message contained in this Surah.</p><h2>Theme and Topics</h2><p>This Surah is a wonderful combination of warning, admonition and instruction, which have been blended together in a balanced proportion.</p><p>The disbelievers of Makkah had been admonished to take a lesson from the miserable end of the Israelites and other communities and mend their ways within the period of respite given by Allah, which was about to expire. They should, therefore, accept the invitation that was being extended by Muhammad (Allah's peace be upon him) and the Quran. Otherwise they shall be annihilated and replaced by other people. Incidentally, the Israelites, with whom Islam was going to come in direct contact in the near future at Al-Madinah have also been warned that they should learn a lesson from the chastisements that have already been inflicted on them. They were warned, "Take advantage of the Prophethood of Muhammad (Allah's peace be upon him) because that is the last opportunity which is being given to you. If even now you behave as you have been behaving, you shall meet with a painful torment."</p><p>As regards the education of mankind, it has been impressed that human success or failure, gain or loss, depends upon the right understanding of <em>Tauhid</em>, life-after- death and Prophethood. Accordingly, convincing arguments have been put forward to prove that the Quran is the Book of Allah and its teachings are true and genuine the doubts of the disbelievers about these basic realities have been removed and on suitable occasions they have been admonished and rebuked in regard to their ways of ignorance.</p><p>In this connection, those fundamental principles of morality and civilization on which the Islamic System of life is meant to be established have been put forward. Thus this was a sort of the Manifesto of the intended Islamic state which had been proclaimed a year before its actual establishment. It has been explicitly stated that that was the sketch of the system on which Muhammad (Allah's peace be upon him) intended to build human life first in his own country and then in the outside world.</p><p>Besides these, the Holy Prophet has been instructed to stick firmly to his stand without minding the opposition and difficulties which he was encountering and should never think of making a compromise with unbelief. The Muslims who sometimes showed signs of impatience, when they met with persecution, calumny, and crooked arguments, have also been instructed to face adverse circumstances with patience and fortitude and keep full control over their feelings and passions. Moreover, salat was prescribed in order to reform and purify their souls, as if to say, "This is the thing which will produce in you those high qualities of character which are essential for everyone who intends to struggle in the righteous way. Incidentally, we learn from traditions that Mi'raj was the first occasion on which the five daily Prayers were prescribed to be offered at fixed times.</p>

Verse by verse

Surah Al-Mursalat · The Emissaries

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

  1. Ayah 1

    بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ وَالْمُرْسَلَاتِ عُرْفًا

    سوگند به آیه‌هائی که (توسّط جبرئیل، پیاپی بر محمّد) فرو فرستاده می‌شود! برای پخش خوبیها و نیکیها. [[«الْمُرْسَلاتِ»: فرو فرستاده شده‌ها. درباره پنج واژه مُرْسَلات، عَاصِفَات، نَاشِرَات، فَارِقَات، و مُلْقِیَات، در پنج آیه اوّل این سوره، نظریّه‌های گوناگونی اظهار شده است، از جمله: برخی آنها را فرشتگان، و برخی بادها، و بعضی آیات قرآن می‌دانند. این سه نظریّه از سایر نظرات، طرفداران بیشتری دارد. ما رأی سوم را برگزیدیم که در تفسیر کبیر و المنتخب بدان اشاره شده است. «عُرْفاً»: به معنی معروف، کار نیک. خیر و خوبی. مفعولٌ‌له است یا منصوب به نزع خافض. پیاپی. در این صورت حال ضمیر مستتر در (مرسلات) یا مفعول مطلق است و در اصل چنین است: وَ الْمُرْسَلاتِ إِرْسَالاً، أَیْ مُتَتَابِعَةً.]]

  2. Ayah 2

    فَالْعَاصِفَاتِ عَصْفًا

    و سوگند به آیه‌هائی که (سائر ادیان را) سخت در هم نوردیده و منسوخ می‌کنند! [[«الْعَاصِفَاتِ»: جمع عاصِفَة، درهم پیچنده و نابود کننده (نگا: تفسیر کبیر). تندباد. «عَصْفاً»: نابود کردن. تند وزیدن. سرعت گرفتن. مفعول مطلق است.]]

  3. Ayah 3

    وَالنَّاشِرَاتِ نَشْرًا

    و سوگند به آیه‌هائی که (حکمت و هدایت را در دل جهانیان) به گونه‌ی گسترده‌ای پخش می‌کنند! [[«النَّاشِرَاتِ»: پخش‌کنندگان. «نَشْراً»: پخش کردن. مفعول مطلق‌است.]]

  4. Ayah 4

    فَالْفَارِقَاتِ فَرْقًا

    و سوگند به آیه‌هائی که (حق و باطل را) کاملاً از هم جدا می‌سازند! [[«الْفَارِقَاتِ»: جداسازندگان.]]

  5. Ayah 5

    فَالْمُلْقِيَاتِ ذِكْرًا

    و سوگند به آیه‌هائی که یاد (خدا) و پند و اندرز (آسمانی) را (به مردم) می‌رسانند! [[«الْمُلْقِیَاتِ»: رسانندگان پیام آسمانی به مردم. «ذِکْراً»: یاد. پند و اندرز. مفعولٌ‌به است.]]

  6. Ayah 6

    عُذْرًا أَوْ نُذْرًا

    برای (اتمام حجّت با بندگان و رفع) عذر، و بیم دادن (ایشان از عذاب). [[«عُذْراً»: آیات قرآنی پند و اندرز آسمانی و بیدارباش الهی را به مردم می‌رسانند تا خدا با ایشان اتمام حجّت کرده باشد، و فردای قیامت عذری نداشته باشند. «نُذْراً»: برای بیم دادن مردم از عذاب و عقاب الهی. «عُذْراً أَوْ نُذْراً»: مفعولٌ‌له هستند.]]

  7. Ayah 7

    إِنَّمَا تُوعَدُونَ لَوَاقِعٌ

    قطعاً چیزی که از آن بیم داده می‌شوید (و قیامت نام دارد) به وقوع می‌پیوندد. [[«مَا تُوعَدُونَ»: آنچه بدان مژده داده می‌شوید و بیم می‌گردید. مراد قیامت و آخرت است.]]

  8. Ayah 8

    فَإِذَا النُّجُومُ طُمِسَتْ

    هنگامی که ستارگان محو و تاریک می‌گردند. [[«طُمِسَتْ»: نابود شدند. بی‌نور گشتند (نگا: نساء / 47، یس / 66، قمر / 37).]]

  9. Ayah 9

    وَإِذَا السَّمَاءُ فُرِجَتْ

    و هنگامی که آسمان شکافته می‌گردد. [[«فُرِجَتْ»: شکافته گردید (نگا: انشقاق / 1).]]

  10. Ayah 10

    وَإِذَا الْجِبَالُ نُسِفَتْ

    و هنگامی که کوهها برکنده و پراکنده می‌گردند. [[«نُسِفَتْ»: از جا کنده شد و پخش گردید. برکنده و پراکنده گردید (نگا: طه / 97 و 105).]]

  11. Ayah 11

    وَإِذَا الرُّسُلُ أُقِّتَتْ

    و هنگامی که برای پیغمبران تعیین وقت می‌گردد (تا برای ادای شهادت بر ملّت خود، حاضر شوند). [[«الرُّسُلُ»: پیغمبران. «أُقِّتَتْ»: تعیین وقت گردید. یعنی برای ادای گواهی بر ملّت خود جمع می‌گردند (نگا: مائده / 109، زمر / 69). اصل این واژه (وقت) است و از مصدر (توقیت).]]

  12. Ayah 12

    لِأَيِّ يَوْمٍ أُجِّلَتْ

    (این کارها) برای چه روزی پس انداخته و در نظر گرفته شده‌اند؟ [[«أُجِّلَتْ»: به تأخیر افکنده شده است. تعیین گشته است. از مصدر تأجیل به معنی به تأخیر انداختن. تعیین مدّت کردن. عقب انداختن و زمان دادن (نگا: انعام / 128، آل‌عمران / 145). معنی دیگر آیه: برای چه روزی تعیین وقت شده است؟ این شیوه، برای تهدید کردن و بیم دادن است.]]

  13. Ayah 13

    لِيَوْمِ الْفَصْلِ

    برای روز قضاوت (در میان مردم) و جدائی انداختن (میان حق و باطل، و صفوف مؤمنان از صفوف کافران، و نیکوکاران از بدکاران، و بالأخره بهشتیان از دوزخیان). [[«الْفَصْلِ»: قضاوت و داوری. جدائی انداختن. همه سوگندهای پیشین برای بیان واقعیّت روزی است که تلاشها و کوششها، سزا و جزا داده می‌شود، و میان همگان داوری می‌گردد و حق و باطل آشکارا جلوه‌گر می‌آید.]]

  14. Ayah 14

    وَمَا أَدْرَاكَ مَا يَوْمُ الْفَصْلِ

    تو چه می‌دانی روز داوری و جدائی چیست؟ [[«مَآ أَدْرَاکَ»: (نگا: حاقّه / 3، مدّثّر / 27). مراد بیان عظمت روز قیامت است.]]

  15. Ayah 15

    وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ

    در آن روز، وای به حال تکذیب‌کنندگان! [[«وَیْلٌ»: هلاک و نابودی. وای! واویلا! این آیه جواب شرط (اِذا) در آیات 8 و 9 و 10 و 11 است (نگا: التفسیر القرآنی للقرآن).]]

  16. Ayah 16

    أَلَمْ نُهْلِكِ الْأَوَّلِينَ

    آیا ما پیشینیان (تکذیب‌کننده) را نابود نساخته‌ایم؟ [[«الأوَّلِینَ»: پیشینیان. همچون قوم نوح و عاد و ثمود.]]

  17. Ayah 17

    ثُمَّ نُتْبِعُهُمُ الْآخِرِينَ

    سپس پسینیان را به دنبالشان روانه نکرده‌ایم؟ [[«الآخِرِینَ»: پسینیان. متأخّرین. همچون قوم لوط و شعیب و موسی.]]

  18. Ayah 18

    كَذَٰلِكَ نَفْعَلُ بِالْمُجْرِمِينَ

    ما با گناهکاران چنین رفتار می‌کنیم. [[«کَذلِکَ نَفْعَلُ ...»: این آیه، در حقیقت بیانگر این واقعیّت است که عذابهای الهی دامنگیر آیندگان بزهکار، همسان گذشتگان گناهکار می‌گردد.]]

  19. Ayah 19

    وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ

    در آن روز، وای به حال تکذیب‌کنندگان! [[«یَوْمَئِذٍ»: مراد روز رستاخیز است و تکرار برای تأکید مطلب است.]]

  20. Ayah 20

    أَلَمْ نَخْلُقكُّم مِّن مَّاءٍ مَّهِينٍ

    آیا ما شما را از آب حقیر و ناچیزی (به نام منی) نیافریده‌ایم؟ [[«مَهِینٍ»: خوار و سبک. حقیر و ناچیز. البتّه چنین ناچیزی و حقارتی از دیدگاه ظاهری مردمان است، امّا از نظر علمی، اعجوبه زمان است (نگا: سجده / 8).]]

  21. Ayah 21

    فَجَعَلْنَاهُ فِي قَرَارٍ مَّكِينٍ

    و آن را در جایگاهی استوار قرار داده‌ایم (که رحم مادر است و آن اندازه مناسب و جالب و عجیب است که هر انسانی را در شگفتی فرو می‌برد). [[«مَکِینٍ»: محکم و استوار (نگا: مؤمنون / 13).]]

  22. Ayah 22

    إِلَىٰ قَدَرٍ مَّعْلُومٍ

    تا مدّت زمانی مشخّص (که دوران ماندگاری جنین در شکم پایان می‌گیرد، و روز ولادت فرا می‌رسد). [[«قَدَرٍ»: مقدار. مدّت زمان معیّن (نگا: حجر / 21، مؤمنون / 18، شوری / 27، زخرف / 11).]]

  23. Ayah 23

    فَقَدَرْنَا فَنِعْمَ الْقَادِرُونَ

    ما توانائی (این کار را) داشته‌ایم (که از نطفه‌ی ناچیز و حقیری چنان انسان شریف و کاملی بسازیم) و ما بهترین توانا بوده و هستیم. [[«قَدَّرْنَا»: قدرت داشته‌ایم. اندازه‌گیری کرده‌ایم. «قَادِرُونَ»: اندازه‌گیران. توانایان. معنی دیگر آیه: ما اندازه‌گیری کرده‌ایم و بهترین اندازه‌گیر بوده‌ایم (نگا: المصحف‌المیسّر، تفسیر کبیر، روح‌البیان، روح‌المعانی).]]

  24. Ayah 24

    وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ

    در آن روز، وای به حال تکذیب‌کنندگان!

  25. Ayah 25

    أَلَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ كِفَاتًا

    آیا ما زمین را گردآورنده (ی مردمان در حال حیات بر روی خود، و در حال ممات در دل خود) نساخته‌ایم؟ [[«کِفَاتاً»: مصدر است و به معنی گردآوری. در اینجا در معنی اسم فاعل به کار برده شده است و به معنی جمع‌کننده و گردآورنده است. یا این که اسم مکان است و به معنی جایگاه و محلّ گردهمآئی.]]

  26. Ayah 26

    أَحْيَاءً وَأَمْوَاتًا

    هم در حال حیات و هم در حال ممات؟ [[«أَحْیَآءً»: اگر (کِفَاتاً) مصدر، یا جمع (کافِت) و اسم فاعل باشد، مفعولٌ‌به آنها است. اگر اسم مکان باشد، باز هم مفعولٌ‌به است، ولی برای فعل محذوف (تَکْفِتُ). یا حال ضمیر محذوف (کُم) است، و اصل آن چنین است: تَکْفِتُکُمْ أَحْیَآءً وَ أَمْوَاتاً.]]

  27. Ayah 27

    وَجَعَلْنَا فِيهَا رَوَاسِيَ شَامِخَاتٍ وَأَسْقَيْنَاكُم مَّاءً فُرَاتًا

    و در آن کوههای استوار و بلند پدید نیاورده‌ایم، و از آب گوارا به شما ننوشانده‌ایم؟ [[«شَامِخَاتٍ»: جمع شامخ، بلند و سربه فلک کشیده. «فُرَاتاً»: گوارا. بسیار خوشمزه (نگا: فرقان / 53، فاطر / 12).]]

  28. Ayah 28

    وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ

    در آن روز، وای به حال تکذیب کنندگان!

  29. Ayah 29

    انطَلِقُوا إِلَىٰ مَا كُنتُم بِهِ تُكَذِّبُونَ

    (بدانان گفته می‌شود:) به سوی همان چیزی رهسپار شوید که پیوسته دروغش می‌شمردید. [[«إنطَلِقُوا»: رهسپار شوید. روان شوید. «مَا»: مراد دوزخ است.]]

  30. Ayah 30

    انطَلِقُوا إِلَىٰ ظِلٍّ ذِي ثَلَاثِ شُعَبٍ

    بروید به سوی سایه‌ی سه شاخه (ی دودهای خفقان بار آتش). [[«ظِلٍّ»: سایه. مراد دود سیاه و پرحرارتی است که از دوزخ برمی‌خیزد. به عنوان ریشخند، سایه نامیده شده است. «شُعَبٍ»: جمع شُعْبَة، شاخه. «ذِی ثَلاثِ شُعَبٍ»: دارای سه شاخه، شاخه‌ای از بالای سر، و شاخه‌ای از طرف راست، و شاخه‌ای از طرف چپ. به این ترتیب، این دود غلیظ مرگبار، آنان را از هر سو احاطه می‌کند و در کام خود فرو می‌برد.]]

  31. Ayah 31

    لَّا ظَلِيلٍ وَلَا يُغْنِي مِنَ اللَّهَبِ

    نه سایه‌دار خنک و آسایش‌بخشی است، و نه از سوزندگی شعله‌های آتش جلوگیری می‌کند. (چرا که خود برخاسته از آتش است). [[«ظَلِیلٍ»: سایه‌دار. سایه گستر. مراد سایه‌ای است که آرام‌بخش و خنک باشد و واقعاً سایه به حساب بیاید.]]

  32. Ayah 32

    إِنَّهَا تَرْمِي بِشَرَرٍ كَالْقَصْرِ

    آتشی که (چنین دود مرگباری از آن برمی‌خیزد) آتشپاره‌هائی از خود بیرون می‌دهد که انگار کوشک (بزرگ و برافراشته‌ای) هستند. [[«إِنَّهَا»: آن آتش. «شَرَرٍ»: جمع شَرَرَة و شَرارَة، زبانه‌ها آتشپاره‌ها. جرقّه‌ها. «الْقَصْرِ»: کوشک. کاخ.]]

  33. Ayah 33

    كَأَنَّهُ جِمَالَتٌ صُفْرٌ

    آتشپاره‌هائی که انگار (از لحاظ رنگ و حرکت و سرعت) شتران زردی هستند. [[«کَأَنَّهُ»: ضمیر (هُ) به لفظ (شَرَر) برمی‌گردد. «جِمَالَةٌ»: جمع جَمَل، شتران. «صُفْرٌ»: جمع اصفر، زرد رنگ. عربها این واژه را درباره شترانی به کار می‌برند که رنگ آنها زردِ آمیزه سیاه باشد (نگا: المصحف‌المفسّر).]]

  34. Ayah 34

    وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ

    در آن روز، وای به حال تکذیب‌کنندگان!

  35. Ayah 35

    هَـٰذَا يَوْمُ لَا يَنطِقُونَ

    امروز، روزی است که (تکذیب‌کنندگان آیات الهی، دم نمی‌زنند و) سخن نمی‌گویند (چرا که خداوند بر دهانشان مهر سکوت می‌نهد). [[«یَوْمُ»: خبر (هذا) است و به جمله (لا یَنطِقُونَ) اضافه شده است. سخن نمی‌گویند. قیامت طولانی است و دارای موضعها و موقعیّتهای گوناگونی است. کافران بعد از دفاع از خود (نگا: نحل / 111) و معذرت‌خواهیها (نگا: احزاب / 67) و سرانجام انکار کفر و بی‌دینی خویش (نگا: انعام / 23) بر دهانشان مهر سکوت زده می‌شود (نگا: یس / 65) و خداوند برای گواهی بر اعمال و افعالشان سایر اندامها را به گفتار در می‌آورد (نگا: نور / 24) و دیگر بدیشان اجازه سخن گفتن داده نمی‌شود.]]

  36. Ayah 36

    وَلَا يُؤْذَنُ لَهُمْ فَيَعْتَذِرُونَ

    و بدیشان اجازه داده نمی‌شود تا پوزش بطلبند و عذرخواهی بکنند. [[«لا یُؤْذَنُ لَهُمْ»: این عدم اجازه، به دنبال ثبوت جرائم است. وقتی است که کار به جائی رسیده است که حق دفاع از ایشان سلب می‌گردد.]]

  37. Ayah 37

    وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ

    در آن روز، وای به حال تکذیب‌کنندگان!

  38. Ayah 38

    هَـٰذَا يَوْمُ الْفَصْلِ ۖ جَمَعْنَاكُمْ وَالْأَوَّلِينَ

    (بدیشان گفته می‌شود:) امروز، روز داوری (در میان مردم) و جداسازی (مؤمنان از کافران و حق از باطل و بالأخره بهشتیان از دوزخیان) است، شما را با همه‌ی پیشینیان گرد آورده‌ایم. [[«الْفَصْلِ»: داوری. جداسازی (نگا: صافّات / 21، دخان / 40، مرسلات / 13 و 14). «الأوَّلِینَ»: پیشینیان. مفعول معه است و یا عطف است بر ضمیر (کُمْ).]]

  39. Ayah 39

    فَإِن كَانَ لَكُمْ كَيْدٌ فَكِيدُونِ

    اکنون اگر حیله و چاره‌ای (برای گریز از چنگال عقاب و عذاب من) دارید، نسبت به من انجام دهید (و با هر طرح و نقشه‌ای که می‌توانید خویشتن را از دست من برهانید). [[«کَیْدٌ»: نیرنگ. چاره‌جوئی. حیله نجات و رهائی. «فَکِیدُونِ»: برای رهائی از عقاب و عذاب من چاره‌جوئی کنید. در برابر من حیله نجات به کار برید (نگا: اعراف / 195).]]

  40. Ayah 40

    وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ

    در آن روز، وای به حال تکذیب‌کنندگان!

  41. Ayah 41

    إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي ظِلَالٍ وَعُيُونٍ

    پرهیزگاران در زیر سایه‌ها و در کنار چشمه‌سارانند. [[«ظِلالٍ»: جمع ظِلّ، سایه‌ها. «عُیُونٍ»: جمع عَیْن، چشمه‌ها.]]

  42. Ayah 42

    وَفَوَاكِهَ مِمَّا يَشْتَهُونَ

    و در میان میوه‌هائی که بخواهند و آرزو کنند. [[«فَوَاکِهَ»: جمع فاکِهَة، میوه‌ها. «یَشْتَهُونَ»: دو معنی دارد: الف - هرگونه میوه‌ای که می‌خواهند. ب - میوه‌هائی که خوشمزه و مورد پسند است و با اشتهاء کامل می‌خورند.]]

  43. Ayah 43

    كُلُوا وَاشْرَبُوا هَنِيئًا بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ

    در برابر کارهائی که می‌کرده‌اید، خوش بخورید و خوش بنوشید، گوارا باد. [[«هَنِیئاً»: (نگا: نساء / 4، طور / 19، حاقّه / 24).]]

  44. Ayah 44

    إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ

    ما این گونه به نیکوکاران پاداش می‌دهیم. [[«إِنَّا کَذلِکَ ...»: در این آیه و بسیاری از آیه‌های دیگر، روی این مطلب تکیه شده است که نعمتهای الهی تنها به نیکوکاران داده می‌شود؛ نه به مدّعیان دروغین ایمان.]]

  45. Ayah 45

    وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ

    در آن روز، وای به حال تکذیب‌کنندگان!

  46. Ayah 46

    كُلُوا وَتَمَتَّعُوا قَلِيلًا إِنَّكُم مُّجْرِمُونَ

    (در این چند روز کوتاه دنیا) کمی بخورید و چندی لذّت ببرید (ولی بدانید که عذاب الهی در انتظار شما است، چرا که) شما گناهکارید. [[«قَلِیلاً»: روزگار اندکی. ظرف است. مراد مدّت کوتاه عمر انسان، یا روزگار اندک جهان در برابر دنیای جاویدان آخرت است.]]

  47. Ayah 47

    وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ

    در آن روز، وای به حال تکذیب‌کنندگان!

  48. Ayah 48

    وَإِذَا قِيلَ لَهُمُ ارْكَعُوا لَا يَرْكَعُونَ

    (چنان از باده‌ی غرور سرمست هستند که) وقتی بدانان گفته می‌شود: (در برابر اوامر و نواهی الهی) خضوع کنید و کرنش ببرید خضوع نمی‌کنند و کرنش نمی‌برند! [[«إرْکَعُوا»: رکوع ببرید. مراد از رکوع، خضوع در برابر قوانین و مقرّرات الهی است؛ نه فقط رکوع نماز (نگا: بقره / 43، مائده / 55). خلاصه مراد اطاعت و فرمانبرداری از خدا است (نگا: روح‌المعانی). برخی هم آن را به معنی (نماز بگزارید) دانسته‌اند (نگا: زادالّمسیر).]]

  49. Ayah 49

    وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ

    در آن روز، وای به حال تکذیب کنندگان!

  50. Ayah 50

    فَبِأَيِّ حَدِيثٍ بَعْدَهُ يُؤْمِنُونَ

    (اگر به این قرآن که دلائل صدق و نشانه‌های حقّانیّت آن در تمام آیات و تعبیراتش آشکار است، ایمان نیاورند) پس به کدام سخن دیگر - غیر از قرآن - ایمان می‌آورند؟ [[«بَعْدَهُ»: جدای از قرآن. غیر از قرآن.]]

About the Quran

The Quran

The Quran is the holy scripture of Islam. Muslims believe that it is the literal word of Allah (سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى), revealed to the Prophet Muhammad (صلى الله عليه وسلم) over a period of 23 years. The Quran is composed of 114 Surahs (chapters) and contains 6,236 Ayat (verses). Muslim beliefs and practices are based on the Quran and the Sunnah, the teachings and example of the Prophet Muhammad (صلى الله عليه وسلم).

The Kaaba in Mecca
A mosque in South America

Meccan Surahs

The Meccan Surahs are the earliest revelations sent down to the Prophet Muhammad (صلى الله عليه وسلم). They were revealed in Mecca, hence their name. These revelations form the foundation of the Islamic faith and contain guidance for Muslims on how to live their lives. The Meccan Surahs are also notable for their poetic beauty and lyrical prose.

Medinan Surahs

The Medinan Surahs are the later Surahs that, according to Islamic tradition, were revealed in Medina after the Prophet Muhammad's (صلى الله عليه وسلم) hijra from Mecca. They were revealed by Allah (سبحانه و تعالى) when the Muslim community was larger and more developed, as opposed to their minority position in Mecca.

Stay connected

Receive regular updates

New features, translations and reminders from AskTheQuran, straight to your inbox.

We use Mailchimp to send updates. You can unsubscribe at any time. See our privacy policy.

We may receive a commission if you click on a link and buy a product, service or similar, at no extra cost to you. Details are in the disclosure policy.