Menu

Surah Nuh

Noah

Chapter 71 of 114

تلاوت زیبای قرآن

Surah Nuh

Recited by Salaah Bukhaatir

Overview

About this Surah

The Surah takes its name from the word nasr occurring in the first verse.

At a glance

Surah 71 of 114

Translation
Persian
Recitation
Salaah Bukhaatir

Ask the AI about this Surah

Commentary

Tafsir

<h2>Name</h2>
<p>The Surah takes its name from the word <em>nasr</em> occurring in the <a href=/110/1>first verse</a>.</p>
<h2>Period of Revelation</h2>
<p>Hadrat Abdullah bin Abbas states that this is the last Surah of the Quran to be revealed, i. e. no complete Surah was sent down to the Holy Prophet after it. (Muslim Nasai, Tabarani, Ibn Abi Shaibah, Ibn Marduyah).</p>
<p>According to Hadrat Abdullah bin Umar, this Surah was sent down on the occasion of the Farewell Pilgrimage in the middle of the <em>Tashriq</em> Days at Mina, and after it the Holy Prophet rode his she camel and gave his well known Sermon. (Tirmidhi, Bazzar, Baihaqi, Ibn Abi Shaibah, Abd bin Humaid, Abn Yala, Ibn Marduyah). Baihaqi in <em>Kitab al- Hajj</em> has related from the tradition of Hadrat Sarra bint-Nabhan the Sermon which the Holy Prophet gave on this occasion. She says:</p>
<p>"At the Farewell Pilgrimage I heard the Holy Prophet say: O people, do you know what day it is? They said: Allah and His Messenger have the best knowledge. He said: This is the middle day of the <em>Tashriq</em> Days. Then he said: Do you know what place it is? They said: Allah and His Messenger have the best knowledge. He said: This is <em>Masharil-Haram</em>. Then he said: I do not know, I might not meet you here again. Beware, your bloods and your honors are forbidden, until you appear before your Lord, and He questions you about your deeds. Listen: let the one who is near convey it to him who is far away. Listen: have I conveyed the message to you? Then, when we returned to Madinah, the Holy Prophet passed away not many days after that."</p>
<p>If both these traditions are read together, it appears that there was an interval of three months and some days between the revelation of Surah An-Nasr and the Holy Prophet's death, for historically the same was the interval between the Farewell Pilgrimage and the passing away of the Holy Prophet.</p>
<p>Ibn Abbas says that when this Surah was revealed, the Holy Prophet said that he had been informed of his death and his time had approached. (Musnad Ahmad, Ibn Jarir, Ibn al-Mundhir, Ibn Marduyah). In the other traditions related from Hadrat Abdullah bin Abbas, it has been stated that at the revelation of this Surah the Holy Prophet understood that he had been informed of his departure from the world.(Musnad Ahmad, Ibn Jarir, Tabarani, Nasai, Ibn Abi Hatim, Ibn Marduyah).</p>
<p>Mother of the Believers, Hadrat Umm Habibah, says that when this Surah was revealed the Holy Prophet said that he would leave the world that year. Hearing this Hadrat Fatimah wept. Thereat he said: "From among my family you will be the first to join me." Hearing this she laughed.(Ibn Abi Hatim, Ibn Marduyah). A tradition containing almost the same theme has been related by Baihaqi from Ibn Abbas.</p>
<p>Ibn Abbas says: "Hadrat Umar used to invite me to sit in his assembly along with some of the important elderly Companions who had fought at Badr. This was not liked by some of them. They complained that they also had sons who were like the boy. Why then was he in particular invited to sit in the assembly? (Imam Bukhari and Ibn Jarir have pointed out that such a thing was said by Hadrat Abdur Rahman bin Auf).</p>
<p>Hadrat Umar said that the boy enjoyed the position and distinction because of his knowledge. Then one day he invited the Companions of Badr and called me also to sit with them. I understood that he had invited me to the assembly to prove his contention. During the conversation Hadrat Umar asked the Companions of Badr: "What do you say about <em>Idha jaa nasrullahi wal- fath</em>?" Some said: "In it we have been enjoined to praise Allah and ask for His forgiveness when His succor comes and we attain victory."Some others said that it implied the conquest of cities and forts. Some kept quiet. Then Hadrat Umar said: "Ibn Abbas, do you also say the same?"I said no. He asked: "What then is your view?"I submitted that it implied the last hour of Allah's Messenger (upon whom be peace); in it he was informed that when Allah's succor came and victory was attained, it would be a sign that his hour had come; therefore, he should praise Allah and ask for His forgiveness. Thereat Hadrat Umar
said "I know naught but what you have said."</p>
<p>In another tradition there is the addition that, Hadrat Umar said to the Companions: "How can you blame me when you yourselves have seen why I invite this boy to join the assembly?" (Bukhari, Musnad Ahmad, Tirmidhi, Ibn Jarir, Ibn Marduyah, Baghawi, Baihaqi, Ibn al-Mundhir).</p>
<h2>Theme and Subject Matter</h2>
<p>As is shown by the above traditions, Allah in this Surah had informed His Messenger (upon whom be peace) that when Islam attained complete victory in Arabia and the people started entering Allah's religion in great numbers, it would mean that the mission for which he had been sent to the world, had been fulfilled. Then, he was enjoined to busy himself in praising and glorifying Allah by Whose bounty he had been able to accomplish such a great task, and should implore Him to forgive whatever failings and frailties he might have shown in the performance of the service. Here, by a little consideration one can easily see the great difference that there is between a Prophet and a common worldly leader. If a worldly leader in his own lifetime is able to bring about a revolution, which has the aim and objective of his struggle, this would be an occasion for exultation for him. But here we witness quite another phenomenon. The Messenger of Allah in a brief space of 23 years
revolutionized an entire nation as regards its beliefs, thoughts, customs, morals, civilization, ways of living, economy, politics and fighting ability, and raising it from ignorance and barbarism enabled it to conquer the world and become leader of nations; yet when he had accomplished this unique task, he was not enjoined to celebrate it but to glorify and praise Allah and to pray for His forgiveness, and he busied himself humbly the implementation of that command.</p>
<p>Hadrat Aishah says: "The Holy Messenger (upon whom be peace) often used to recite <em>Subhanak-Allahumma wa bi-hamdika astaghfiruka wa atubu ilaika</em> (according to some other traditions, <em>Subhan Allahi wa bi hamdi-hi as- taghfirullaha wa atubu ilaihi</em>) before his death. I asked: O Messenger of Allah, what are these words that you have started reciting now? He replied: A sign has been appointed for me so that when I see it, I should recite these words, and it is: <em>Idha jaa nasrullahi wal-fathu</em>." (Musnad Ahmad, Muslim, Ibn Jarir, lbn al-Mundhir, Ibn Marduyah).</p>
<p>In some other traditions on the same subject Hadrat Aishah has reported that the Holy Prophet often recited the following words in his ruku and sajdah: Subhanak-Allahumma wa-bi hamdika, Allahumma- aghfirli. This was the interpretation of the Quran (i. e. of Surah An-Nasr) that he had made.(Bukhari, Muslim Abu Daud, Nasai, Ibn Majah, Ibn Jarir).</p>
<p>Hadrat Umm Salamah says that the Holy Prophet (upon whom be peace) during his last days very often recited the following words sitting and standing, going out of the house and coming back to it: <em>Subhan Allahi wa-bi hamdi-hi</em>. I one day asked: "Why do you recite these words so often? O Messenger of Allah". He replied: I have been enjoined to do so. Then he recited this Surah." (Ibn Jarir).</p>
<p>According to Hadrat Abdullah bin Masud, when this Surah was revealed, the Messenger of Allah (upon whom be peace) frequently began to recite the words <em>Subhanak-Allahumma wa bi-hamdika, Allahumm-aghfirli, subhanaka Rabbana wa bi-hamdika, Allahumm-aghfirli, innaka anta at- Tawwab al-Ghafur</em>.(Ibn Jarir, Musnad Ahmad, Ibn Abi Hatim).</p>
<p>Ibn Abbas has stated that after the revelation of this Surah the Holy Messenger (upon whom be peace) began to labor so intensively and devotedly hard for the Hereafter as he had never done before.</p>

Verse by verse

Surah Nuh · Noah

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

  1. Ayah 1

    بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ إِنَّا أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَىٰ قَوْمِهِ أَنْ أَنذِرْ قَوْمَكَ مِن قَبْلِ أَن يَأْتِيَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ

    ما نوح را به سوی قومش فرستادیم (و بدو دستور دادیم) که قوم خود را (از عذاب خدا) بترسان، پیش از آن که عذاب دردناکی به سراغ ایشان بیاید. [[«عَذَابٌ أَلِیمٌ»: این عذاب دردناک ممکن است عذاب دنیا باشد یا عذاب آخرت، یا هر دو.]]

  2. Ayah 2

    قَالَ يَا قَوْمِ إِنِّي لَكُمْ نَذِيرٌ مُّبِينٌ

    گفت: ای قوم من! من برای شما بیم دهنده‌ی روشن و روشنگرم. [[«نَذِیرٌ مُّبِینٌ»: (نگا: اعراف / 184، هود / 25، حجر / 89).]]

  3. Ayah 3

    أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاتَّقُوهُ وَأَطِيعُونِ

    خدا را بپرستید، و از او بترسید، و از من فرمانبرداری کنید. [[«أَنْ»: حرف تفسیریّه است.]]

  4. Ayah 4

    يَغْفِرْ لَكُم مِّن ذُنُوبِكُمْ وَيُؤَخِّرْكُمْ إِلَىٰ أَجَلٍ مُّسَمًّى ۚ إِنَّ أَجَلَ اللَّهِ إِذَا جَاءَ لَا يُؤَخَّرُ ۖ لَوْ كُنتُمْ تَعْلَمُونَ

    (اگر دعوت مرا بپذیرید) خداوند گناهان شما را می‌آمرزد، و تا اجل نهائی مرگ شما را به تأخیر می‌اندازد. امّا اگر متوجّه باشید، هنگامی که اجل نهائی الهی فرا رسد، تأخیر پیدا نمی‌کند. [[«یُؤَخِّرْکُمْ»: شما را به تأخیر می‌اندازد. مراد طول عمر بخشیدن و به آن برکت دادن است. حکمت خدا مقتضی آن است که ملّتی که ایمان داشته باشد و جاده عدل و داد را در پیش گیرد، بیشتر زیست کند و از طول عمر برخوردار شود، و ملّتی که کفر و فساد و ظلم و زور را در پیش گیرد، هرچه زودتر نابود گردد (نگا: المصحف‌المیسّر). امّا در هر صورت، سر رسید عمر یا اجل نهائی در وقت خود فرا می‌رسد و پَسی و پیشی در آن نیست. به عبارت دیگر، انسان دارای دو اجل است: یکی اجل معلّق، که مشروط به عوامل و اسباب بوده و قابل تغییر است، و دیگری اجل مُبْرَم، که حتمی است و مقیّد به چیزی نبوده و قابل تغییر و تعجیل و تأخیر نیست (نگا: نمونه. التفسیر القرآنی للقرآن). «أَجَلٍ مُّسَمّیً»: (نگا: انعام / 2، اعراف / 34، یونس / 49، هود / 3).]]

  5. Ayah 5

    قَالَ رَبِّ إِنِّي دَعَوْتُ قَوْمِي لَيْلًا وَنَهَارًا

    نوح گفت: پروردگارا! من قوم خود را شب و روز (به سوی ایمان به تو) فرا خوانده‌ام. [[«لَیْلاً وَ نَهَاراً»: شب و روز. مراد استمرار در دعوت است.]]

  6. Ayah 6

    فَلَمْ يَزِدْهُمْ دُعَائِي إِلَّا فِرَارًا

    امّا دعوت و فرا خواندنم تنها بر گریز ایشان افزود! [[«دُعَآئِی»: دعوت من. فرا خواندن و رهنمود کردن من.]]

  7. Ayah 7

    وَإِنِّي كُلَّمَا دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوا أَصَابِعَهُمْ فِي آذَانِهِمْ وَاسْتَغْشَوْا ثِيَابَهُمْ وَأَصَرُّوا وَاسْتَكْبَرُوا اسْتِكْبَارًا

    من هر زمان که ایشان را دعوت کرده‌ام تا (ایمان بیاورند و) تو آنان را بیامرزی، انگشتهای خود را به گوشهایشان فرو کرده‌اند (تا ندای حق را نشنوند) و جامه‌هایشان را بر سر کشیده‌اند (تا قیافه‌ی مرا نبینند) و (در فسق و فجور و ظلم و زور بیشتر فرو رفته‌اند و بر کفر) پافشاری کرده‌اند و سخت سرکشی نموده و بزرگی فروخته‌اند. [[«جَعَلُوا أَصَابِعَهُمْ فِی آذَانِهِمْ»: (نگا: بقره / 19). انگشت در گوش فرو کردن، کنایه از گوش فرا ندادن، و خود را از شنیدن حق کر کردن است. «إسْتَغْشَوْا»: جامه بر سر کشیدند. جامه بر خود پیچیدن و خویشتن را به زیر جامه کردن، کنایه از نفرت و عداوت است. «إِسْتَکْبَرُوا»: (نگا: نساء / 173، اعراف / 36 و 40).]]

  8. Ayah 8

    ثُمَّ إِنِّي دَعَوْتُهُمْ جِهَارًا

    سپس من آنان را آشکارا و با صدای بلند (به یکتاپرستی و ایمان راستین) دعوت کرده‌ام. [[«جِهَاراً»: آشکارا. با صدای بلند. مفعول مطلق است چون به معنی نوعی دعوت است. یا صفت مصدر محذوفی است، و یا در معنی (مُجَاهِراً) و حال است (نگا: روح‌المعانی).]]

  9. Ayah 9

    ثُمَّ إِنِّي أَعْلَنتُ لَهُمْ وَأَسْرَرْتُ لَهُمْ إِسْرَارًا

    گذشته از این، به گونه‌ی علنی و (جمعی)، و به صورت نهانی (و فردی، دعوت آسمانی را) بدیشان رسانده‌ام. [[«أَعْلَنتُ»: علنی و آشکارا بیان کرده‌ام. مراد بیشتر دعوت جمعی و گروهی است. «أَسْرَرْتُ»: پنهان و نهان کرده‌ام. منظور بیشتر دعوت فردی و شخصی است. به طور کلّی، مراد از فرموده نوح انواع و اقسام دعوت و گونه‌های مختلف تبلیغ است.]]

  10. Ayah 10

    فَقُلْتُ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ إِنَّهُ كَانَ غَفَّارًا

    و بدیشان گفته‌ام: از پروردگار خویش طلب آمرزش کنید که او بسیار آمرزنده است (و شما را می‌بخشاید).

  11. Ayah 11

    يُرْسِلِ السَّمَاءَ عَلَيْكُم مِّدْرَارًا

    (اگر چنین کنید) خدا از آسمان بارانهای پر خیر و برکت را پیاپی می‌باراند. [[«یُرْسِلْ»: جواب شرط محذوفی است: إِن تَسْتَغْفِرُوا یُرْسِلِ الْسَّمَآءَ. «السَّمَآءَ»: مراد ابر آسمان، و باران آن است (نگا: المصحف‌المیسّر، روح‌البیان). «مِدْرَاراً»: فراوان و پیاپی. صیغه مبالغه بوده و حال واقع شده است.]]

  12. Ayah 12

    وَيُمْدِدْكُم بِأَمْوَالٍ وَبَنِينَ وَيَجْعَل لَّكُمْ جَنَّاتٍ وَيَجْعَل لَّكُمْ أَنْهَارًا

    و با اعطاء دارائی و فرزندان، شما را کمک می‌کند و یاری می‌دهد، و باغهای سرسبز و فراوان بهره‌ی شما می‌سازد، و رودبارهای پر آب در اختیارتان می‌گذارد. [[«جَنَّاتٍ ... أَنْهَاراً»: تنوین این واژه‌ها بیانگرِ وفور نعمت آنها است.]]

  13. Ayah 13

    مَّا لَكُمْ لَا تَرْجُونَ لِلَّهِ وَقَارًا

    شما را چه می‌شود که برای خدا عظمت و شکوهی قائل نیستید؟ [[«لا تَرْجُونَ»: در نظر نمی‌گیرید. قائل نیستید. «وَقَاراً»: سنگینی و شکوه. در اینجا بزرگی و عظمت مراد است (نگا: روح‌البیان). منظور آیه، این است که: چرا شما در برابر عظمت خدا خاضع نبوده و از او نمی‌ترسید؟]]

  14. Ayah 14

    وَقَدْ خَلَقَكُمْ أَطْوَارًا

    در حالی که خدا شما را در مراحل مختلف خلقت به گونه‌های گوناگونی آفریده است (و در هر گام شما را رهبری و هدایت کرده، و به شما لطف و عنایت نموده است). [[«أَطْوَاراً»: جمع طَوْر، حال و وضع. مراحل و حالات (نگا: مؤمنون / 12 و 14).]]

  15. Ayah 15

    أَلَمْ تَرَوْا كَيْفَ خَلَقَ اللَّهُ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ طِبَاقًا

    مگر نمی‌بینید که خداوند چگونه هفت آسمان را یکی بالای دیگر آفریده است؟ [[«طِبَاقاً»: (نگا: ملک / 3). «سَبْعَ سَمَاوَاتٍ»: (نگا: بقره / 29، اسراء / 44، مؤمنون / 86).]]

  16. Ayah 16

    وَجَعَلَ الْقَمَرَ فِيهِنَّ نُورًا وَجَعَلَ الشَّمْسَ سِرَاجًا

    و ماه را در میان آنها تابان، و خورشید را چراغ (درخشان) کرده است؟ [[«نُوراً»: (نگا: یونس / 5). «سِرَاجاً»: (نگا: فرقان / 61).]]

  17. Ayah 17

    وَاللَّهُ أَنبَتَكُم مِّنَ الْأَرْضِ نَبَاتًا

    خدا است که شما را از زمین به گونه‌ی شگفتی آفریده است. [[«أَنبَتَکُمْ»: شما را رویانده است. مراد از رویاندن، هستی بخشیدن و پدید آوردن است (نگا: حجر / 19). «نَبَاتاً»: (نگا: آل‌عمران / 37).]]

  18. Ayah 18

    ثُمَّ يُعِيدُكُمْ فِيهَا وَيُخْرِجُكُمْ إِخْرَاجًا

    سپس شما را به همان زمین بر می‌گرداند، و بعد شما را به گونه‌ی شگفتی (زنده می‌گرداند و) از زمین بیرون می‌آورد. [[«یُخْرِجُکُمْ إِخْراجاً»: ذکر مفعول مطلق، بیانگر غرابت و شگفتی نوع بیرون آوردن و زندگی دوباره بخشیدن است.]]

  19. Ayah 19

    وَاللَّهُ جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ بِسَاطًا

    خداوند زمین را برای شما گسترده و فراخ کرده است. [[«بِسَاطاً»: پهن. گسترده و فراخ.]]

  20. Ayah 20

    لِّتَسْلُكُوا مِنْهَا سُبُلًا فِجَاجًا

    تا از جاده‌های وسیع آن بگذرید. [[«فِجَاج»: جمع فَجّ، راههای فراخ و جاده‌های گشاد (نگا: انبیاء / 31).]]

  21. Ayah 21

    قَالَ نُوحٌ رَّبِّ إِنَّهُمْ عَصَوْنِي وَاتَّبَعُوا مَن لَّمْ يَزِدْهُ مَالُهُ وَوَلَدُهُ إِلَّا خَسَارًا

    نوح (بعد از یأس و نومیدی از ایشان به آستان الهی عرضه داشت و) گفت: پروردگارا! آنان از من نافرمانی کرده‌اند، و از کسانی پیروی نموده‌اند که اموال و اولادشان جز زیان و خسران (برای ایشان پدید نیاورده است و) بر آنان نیفزوده است. [[«عَصَوْنِی»: از من نافرمانی کرده‌اند. «مَنْ»: مراد رؤساء و اغنیاء است که ضعفاء و فقراء به فرمانشان گوش می‌دادند و بدیشان امید می‌بستند. رؤساء و اغنیائی که قدرت مادی ایشان مایه زیان و بدبختی خودشان شده بود. چرا که اندوختن اموال از راه حرام، مصرف آن در فساد، به وجود آوردن فرزندان بی‌دین و ناصالح، سرکشی و طغیان در برابر فرمان یزدان، و تحمیل افکار هیچ و پوچ خود بر توده‌های مستضعف، جز زیان و خسران نیست.]]

  22. Ayah 22

    وَمَكَرُوا مَكْرًا كُبَّارًا

    (چنین رهبران گمراهی) نیرنگ بزرگی به کار برده‌اند. [[«کُبَّاراً»: بزرگ. صیغه مبالغه است.]]

  23. Ayah 23

    وَقَالُوا لَا تَذَرُنَّ آلِهَتَكُمْ وَلَا تَذَرُنَّ وَدًّا وَلَا سُوَاعًا وَلَا يَغُوثَ وَيَعُوقَ وَنَسْرًا

    به آنان گفته‌اند: معبودهای خود را وامگذارید، و وَدّ، سُواع، یَغوث، یعوق، و نَسر را رها نسازید. [[«وَدّ»: وَدّ، سُواع، یَغوث، یَعوق، نَسر، پنج بتی بوده‌اند که از سایر بتها در نزد بت‌پرستان مشهورتر و بزرگتر بودند. گویا هر یک از اینها نام انسان خداشناس و صالحی بوده و بعد از فوت آنان، گنبدها و بارگاهها بر سر قبر ایشان برپا نموده و بعدها بتشان ساخته، و واسطه و شفیعشان شمرده‌اند (نگا: المصحف المیسّر).]]

  24. Ayah 24

    وَقَدْ أَضَلُّوا كَثِيرًا ۖ وَلَا تَزِدِ الظَّالِمِينَ إِلَّا ضَلَالًا

    و بدین وسیله بسیاری از مردم را گمراه ساخته‌اند! (پروردگارا! این خودخواهان گمراهند گمراه‌ترشان گردان) و جز گمراهی بر ستمکاران میفزا! [[«لا تَزِدْ»: جملات پیشین جنبه مقدّمه دعا دارد، و در اینجا حضرت نوح از خداوند متعال درخواست می‌نماید از کافران خودخواه و گمراه سلب توفیق بفرماید و بر بدبختی ایشان بیفزاید.]]

  25. Ayah 25

    مِّمَّا خَطِيئَاتِهِمْ أُغْرِقُوا فَأُدْخِلُوا نَارًا فَلَمْ يَجِدُوا لَهُم مِّن دُونِ اللَّهِ أَنصَارًا

    (سرانجام، همگی) به خاطر گناهانشان (در طوفان) غرق شدند، و به دوزخ در افتادند، و جز خدا برای خود یار و یاوری نیافتند (که بتواند از ایشان دفاع کند و از دوزخشان برهاند). [[«مِمَّا»: بر اثرِ. به خاطرِ. حرف (مِنْ) سببیّه است، و واژه (ما) را بعضی زائد دانسته، و برخی مصدریّه گرفته‌اند، و گروهی مجرور به حرف جرّ شمرده، و (خَطِیئَاتِ) را بدل آن حساب کرده‌اند. به هر حال بیانگر بزرگی گناهان و بزهکاریهای کافران، و تأکید علّت و سبب است. «مِن دُونِ اللهِ»: بجز خدا. سوای خدا. معلوم است که خدا هم یار و یاورشان نبوده و نخواهد بود.]]

  26. Ayah 26

    وَقَالَ نُوحٌ رَّبِّ لَا تَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ مِنَ الْكَافِرِينَ دَيَّارًا

    نوح (به دعای خود ادامه داد و) گفت: پروردگارا! هیچ احدی از کافران را بر روی زمین زنده باقی مگذار. [[«دَیَّاراً»: کسی. فردی. در اصل به معنی کسی است که بیاید و برود و بگردد و بچرخد. یعنی جنبنده انسان نامی.]]

  27. Ayah 27

    إِنَّكَ إِن تَذَرْهُمْ يُضِلُّوا عِبَادَكَ وَلَا يَلِدُوا إِلَّا فَاجِرًا كَفَّارًا

    که اگر ایشان را رها کنی، بندگانت را گمراه می‌سازند، و جز فرزندان بزهکار و کافرِ سرسخت نمی‌زایند و به دنیا نمی‌آورند. [[«کَفَّاراً»: بسیار کفر پیشه. بسیار ناسپاس.]]

  28. Ayah 28

    رَّبِّ اغْفِرْ لِي وَلِوَالِدَيَّ وَلِمَن دَخَلَ بَيْتِيَ مُؤْمِنًا وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ وَلَا تَزِدِ الظَّالِمِينَ إِلَّا تَبَارًا

    پروردگارا! مرا، و پدر و مادرم را، و همه‌ی کسانی را که مؤمنانه و باورمندانه به خانه‌ی من در می‌آیند و سایر مردان و زنان با ایمان را بیامرز! و کافران را جز هلاک و نابودی میفزا! [[«بَیْتِیَ»: خانه من. مراد از (بَیْت) چهار چیز می‌تواند باشد: خانه شخصی نوح، مسجد نوح، کشتی نوح، و آئین و شریعت او ... متبادر به ذهن منزل است، ولیکن چهارمی بهتر و با آئین آسمانی سازگارتر است. چرا که نوح قطعاً برای همه پیروان خود دعا می‌کند، و پیروانِ شخص، جزو اهل و تبار او است؛ نه زادگان بی ایمان او. دیگر این که به صورت استعاره گفته می‌شود: قبّه دین، بارگاه دین. و خود دین مراد است. «الْمُؤْمِنِینَ وَ الْمُؤْمِنَاتِ»: شامل همه مؤمنان در تمام امکنه و ازمنه می‌گردد (نگا: التفسیر القرآنی للقرآن).]]

About the Quran

The Quran

The Quran is the holy scripture of Islam. Muslims believe that it is the literal word of Allah (سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى), revealed to the Prophet Muhammad (صلى الله عليه وسلم) over a period of 23 years. The Quran is composed of 114 Surahs (chapters) and contains 6,236 Ayat (verses). Muslim beliefs and practices are based on the Quran and the Sunnah, the teachings and example of the Prophet Muhammad (صلى الله عليه وسلم).

The Kaaba in Mecca
A mosque in South America

Meccan Surahs

The Meccan Surahs are the earliest revelations sent down to the Prophet Muhammad (صلى الله عليه وسلم). They were revealed in Mecca, hence their name. These revelations form the foundation of the Islamic faith and contain guidance for Muslims on how to live their lives. The Meccan Surahs are also notable for their poetic beauty and lyrical prose.

Medinan Surahs

The Medinan Surahs are the later Surahs that, according to Islamic tradition, were revealed in Medina after the Prophet Muhammad's (صلى الله عليه وسلم) hijra from Mecca. They were revealed by Allah (سبحانه و تعالى) when the Muslim community was larger and more developed, as opposed to their minority position in Mecca.

Stay connected

Receive regular updates

New features, translations and reminders from AskTheQuran, straight to your inbox.

We use Mailchimp to send updates. You can unsubscribe at any time. See our privacy policy.

We may receive a commission if you click on a link and buy a product, service or similar, at no extra cost to you. Details are in the disclosure policy.