Menu

Surah Ash-Shu'ara

The Poets

Chapter 26 of 114

ቆንጆ የቁርኣን ንባብ

Surah Ash-Shu'ara

Recited by Salaah Bukhaatir

Overview

About this Surah

The Surah derived its name from the words lima tuharrimu of the very first verse. This too is not a title of its subject matter, but the name implies that it is the Surah in which the incident of tahrim (prohibition, forbiddance) has been mentioned.

At a glance

Surah 26 of 114

Translation
Amharic
Recitation
Salaah Bukhaatir

Ask the AI about this Surah

Commentary

Tafsir

<h2>Name</h2>
<p>The Surah derived its name from the words <em>lima tuharrimu</em> of the very <a href=/66/1>first verse</a>. This too is not a title of its subject matter, but the name implies that it is the Surah in which the incident of <em>tahrim</em> (prohibition, forbiddance) has been mentioned.</p>
<h2>Period of Revelation</h2>
<p>In connection with the incident of <em>tahrim</em> referred to in this Surah, the traditions of the <em>Hadith</em> mention two ladies who were among the wives of the Holy Prophet (upon whom be peace) at that time Hadrat Safiyyah and Hadrat Mariyah Qibtiyyah. The former (i. e. Hadrat Safiyyah) was taken to wife by the Holy Prophet after the conquest of Khaiber, and Khaiber was conquered, as has been unanimously reported, in A. H. 7. The other lady, Hadrat Mariyah, had been presented to the Holy Prophet by Muqawqis, the ruler of Egypt, in A. H. 7 and she had borne him his son, Ibrahim, in Dhil-Hijjah, A. H. 8.These historical events almost precisely determine that this Surah was sent down some time during A.H. 7 or A. H 8.</p>
<h2>Theme and Topics</h2>
<p>This is a very important Surah in which light has been thrown on some questions of grave significance with reference to some incidents concerning the wives of the Holy Prophet (upon whom be Allah's peace).</p>
<p>First, that the powers to prescribe the bounds of the lawful and the unlawful, the permissible and the forbidden, are entirely and absolutely in the hand of Allah and nothing has been delegated even to the Prophet of Allah himself, not to speak of any other man. The Prophet as such can declare something lawful or unlawful only if he receives an inspiration from Allah to do so whether that inspiration is embodied in the Qur'an, or imparted to, him secretly. However, even the Prophet is not authorized to declare anything made permissible by Allah unlawful by himself, much less to say of another man.</p>
<p>Second, that in any society the position of a Prophet is very delicate. A minor incident experienced by an ordinary man in his life may not be of any consequence, but it assumes the status of law when experienced by a Prophet. That is why the lives of the Prophets have been kept under close supervision by Allah so that none of their acts, not even a most trivial one, may deviate from Divine Will. Whenever such an act has emanated from a Prophet, it was rectified and rectified immediately so that the Islamic law and its principles should reach the people in their absolute purity not only through the Divine Book but also through the excellent example of the Prophet, and they should include nothing which may be in disagreement with Divine Will,</p>
<p>Thirdly, and this automatically follows from the above mentioned point, that when the Holy Prophet (upon whom be peace) was checked on a minor thing, which was not only corrected but also recorded, it gives us complete satisfaction that whatever actions and commands and instructions we now find in the pure life of the Holy Prophet concerning which there is nothing on record in the nature of criticism or correction from Allah, they are wholly based on truth, are in complete conformity with Divine Will and we can draw guidance from them with full confidence and peace of mind.</p>
<p>The fourth thing that we learn from this discourse is that about the Holy Messenger himself, whose reverence and respect Allah Himself has enjoined as a necessary part of the Faith of His servants, it has been stated in this Surah that once during his sacred life he made a thing declared lawful by Allah unlawful for himself only to please his wives; then Allah has severely reproved for their errors those very wives of the Holy Prophet, whom He Himself has declared as mothers of the faithful and worthy of the highest esteem and honor by them. Then, this criticism of the Prophet and the administration of the warning to the wives also has not been made secretly but included in the Book, which the entire <em>Ummah</em> has to read and recite for ever. Obviously, neither the intention of making mention of it in the Book of Allah was, nor it could be, that Allah wanted to degrade His Messenger and the mothers of the faithful in the eyes of the believers; and this also is obvious that
no Muslim has lost respect for them, in his heart after reading this Surah of the Qur'an. Now, there cannot be any other reason of mentioning this thing in the Qur'an than that Allah wants to acquaint the believers with the correct manner of reverence for their great personalities. The Prophet is a Prophet, not God, that he may commit no error. Respect of the Prophet has not been enjoined because he is infallible, but because he is a perfect representative of Divine Will, and Allah has not permitted any of his errors to pass by unnoticed. This gives us the satisfaction that the noble pattern of life left by the Prophet wholly and fully represents the will of Allah. Likewise, the Companions of the holy wives of the Prophet, were human, not angels or super men. They could commit mistakes. Whatever ranks they achieved became possible only because the guidance given by Allah and the training imparted by Allah's Messenger had moulded them into the finest models. Whatever esteem and
reverence they deserve is on this very basis and not on the presumption that they were infallible. For this reason, whenever in the sacred lifetime of the Prophet (upon him be peace) the Companions or holy wives happened to commit an error due to human weakness, they were checked. Some of their errors were corrected by the Holy Prophet, as has been mentioned at many places in the <em>Hadith</em> ; some other errors were mentioned in the Qur'an and Allah Himself corrected them so that the Muslims might not form any exaggerated notion of the respect and reverence of their elders and great men, which might raise them from humanity to the position of gods and goddesses. If one studies the Quran carefully, one will see instances of this one after the other. In Surah Al-Imran, in connection with the Battle of Uhud, the Companions have been addressed and told:</p>
<p>"Allah did fulfill His promise (of help) to you : in the initial stage of the battle, it was you who were killing them by Allah's leave until you lost heart and disputed about your duty and disobeyed your leader, when Allah showed you what (the spoils) you coveted for there were among you sortie who hankered after the life of this world, and others: who cherished the life after death. Then Allah caused your retreat before the disbelievers in order to test you, but the fact is that even then Allah pardoned you, for Allah is very gracious to the believers." (<a href=/3/152>v. 152</a>).</p>
<p>In surah An-Nur, in connection with the Slander against Hadrat Aisha, the Companions were told,</p>
<p>"When you heard of it, why did not the believing men and the believing women have a good opinion of themselves, and why did they not say: this is a manifest slander?......Were it not for Allah's grace and mercy towards you in this world and in the Hereafter, a painful scourge would have visited you because of the slander. (Just consider) when you passed this lie on from one tongue to the other and uttered with your mouths that of which you had no knowledge. You took it as a trifling matter whereas it was a grave offense in the sight of Allah. Why did you not, as soon as you heard of it, say 'It is not proper for us to utter such a thing? Glory be to Allah! This is a great slander'."Allah admonishes you that in future you should never repeat anything like this, if you are true believers." (<a href=/24/12-17>vv. 12-17</a>).</p>
<p>In surah Al-Ahzab, the holy wives have been addressed thus: "O Prophet, say to your wives If you seek the world and its adornments, come, I shall give you of these and send you off in a good way. But if you seek Allah and His Messenger and the abode of the Hereafter, you should rest assured that Allah has prepared a great reward for those of you, who do good." (<a href=/33/28-29>vv. 28-29</a>).</p>
<p>In Surah Jumu'ah about the Companions it was said:</p>
<p>"And when they saw some merchandise and amusement they broke off to it and left you (O Prophet) standing (in the course of the Sermon). Say to them : that which is with Allah is far better than amusement and merchandise, and Allah is the best of all providers." (<a href=/62/11>v. 11</a>).</p>
<p>In Surah Al-Mumtahinah, Hadrat Hatib bin Abi Balta'ah, a Companion who had fought at Badr, was severely taken to task because he had sent secret information to the disbelieving Quraish about the Holy Prophet's invasion before the conquest of Makkah.</p>
<p>All these instances are found in the Qur'an itself, in the same Qur'an in which Allah Himself has paid tribute to the Companions and the holy wives for their great merits, and granted them the certificate of His good pleasure, saying: "Allah became well pleased with them and they with Allah." It was this same moderate and balanced teaching of the reverence and esteem of the great men, which saved the Muslims from falling into the pit of man worship in which the Jews and the Christians fell, and it is a result of the same that in the books that the eminent followers of the <em>Sunnah</em> have compiled on the subjects of the <em>Hadith</em>, Commentary of the Qur'an and History, not only have the excellences and great merits of the Companions and holy wives and other illustrious men been mentioned, but also no hesitance has been shown in mentioning the incidents relating to their weaknesses, errors and mistakes, whereas those scholars were more appreciative of the merits and
excellences of the great men and understood the bounds and limits of reverence better than those who claim to be the upholders of reverence for the elders today.</p>
<p>The fifth thing that has been explicitly mentioned in this Surah is that Allah's Religion is absolutely fair and just. It has for every person just that of which he becomes worthy on the basis of his faith and works. No relationship or connection even with the most righteous person can be beneficial for him in any way and no relationship or connection with the most evil and wicked person can be harmful for him in any way. In this connection three kinds of women have been cited as examples before the holy wives in particular. One example is of the wives of the Prophets Noah and Lot, who, if they had believed and cooperated with their illustrious husbands, would have occupied the same rank and position in the Muslim community. which is enjoyed by the wives of the Holy Prophet Muhammad (upon whom be Allah's peace and blessings). But since they were disbelievers, their being the wives of the Prophets did not help them and they fell into Hell. The second example is of the wife of
Pharaoh, who in spite of being the wife of a staunch enemy of God believed and chose a path of action separate from that followed by the Pharaoh's people, and her being the wife of a staunch disbeliever did not cause her any harm, and Allah made her worthy of Paradise. The third example is of Hadrat Maryam (Mary) (peace be upon her), who attained to the high rank because she submitted to the severe test to which Allah had decided to put her. Apart from Mary no other chaste and righteous girl in the world ever has been put to such a hard test that in spite of being unmarried, she might have been made pregnant miraculously by Allah's command and informed what service her Lord willed to take from her. When Hadrat Maryam accepted this decision, and agreed to bear, like a true believer, everything that she inevitably had to bear in order to fulfill Allah's will, then did Allah exalt her to the noble rank of <em>Sayyidatu an-nisa' fil- Jannah</em> : "Leader of the women in Paradise"
(Musnad Ahmad).</p>
<p>Besides, another truth that we learn from this Surah is that the Holy Prophet (upon whom be peace) did not receive from Allah only that knowledge which is included and recorded in the Qur'an, but he was given information about other things also by revelation, which has not been recorded in the Qur'an. Its clear proof is <a href=/66/3>verse 3</a> of this Surah. In it we are told that the Holy Prophet (upon whom be peace) confided a secret to one of his wives, and she told it to another. Allah informed the Holy Prophet of this secret. Then, when the Holy Prophet warned his particular wife on the mistake of disclosure and she said:"Who has informed you of this mistake of mine7" he replied: "I have been informed of it by Him Who knows everything and is All Aware." Now, the question is where in the Qur'an is the verse in which Allah has said "O Prophet, the secret that you had confided to one of your wives, has been disclosed by her to another person, or to so and so?If there is no such verse in the
Qur'an, and obviously there is none, this is an express proof of the fact that revelation descended on the Holy Prophet besides the Qur'an as well. This refutes the claim of the deniers of <em>Hadith</em>, who allege that nothing was sent down to the Holy Prophet (upon whom be peace) apart from the Qur'an.</p>

Verse by verse

Surah Ash-Shu'ara · The Poets

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

  1. Ayah 1

    بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ طسم

    ጠ.ሰ.መ. (ጧ ሲን ሚም)፡፡

  2. Ayah 2

    تِلْكَ آيَاتُ الْكِتَابِ الْمُبِينِ

    ይህች ግልጽ ከኾነው መጽሐፍ አንቀጾች ናት፡፡

  3. Ayah 3

    لَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَّفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ

    አማኞች ባለመኾናቸው፤ (በቁጭት) ነፍስህን ገዳይ መኾን ይፈራልሃል፡፡

  4. Ayah 4

    إِن نَّشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِم مِّنَ السَّمَاءِ آيَةً فَظَلَّتْ أَعْنَاقُهُمْ لَهَا خَاضِعِينَ

    ብንሻ በእነሱ ላይ ከሰማይ ተዓምረን እናወርድና አንገቶቻቸው (መሪዎቻቸው) ለእርሷ ተዋራጆች ይኾናሉ፡፡

  5. Ayah 5

    وَمَا يَأْتِيهِم مِّن ذِكْرٍ مِّنَ الرَّحْمَـٰنِ مُحْدَثٍ إِلَّا كَانُوا عَنْهُ مُعْرِضِينَ

    ከአልረሕማንም ዘንድ ኣዲስ የተወረደ ቁርኣን አይመጣላቸውም፤ ከእርሱ የሚሸሹ ቢኾኑ እንጂ፡፡

  6. Ayah 6

    فَقَدْ كَذَّبُوا فَسَيَأْتِيهِمْ أَنبَاءُ مَا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُونَ

    በእርግጥም አስተባበሉ፡፡ የዚያም በእርሱ ይሳለቁበት የነበሩት ወሬዎች (ፍጻሜ) ይመጣባቸዋል፡፡

  7. Ayah 7

    أَوَلَمْ يَرَوْا إِلَى الْأَرْضِ كَمْ أَنبَتْنَا فِيهَا مِن كُلِّ زَوْجٍ كَرِيمٍ

    ወደ ምድርም በውስጧ ከመልካም (በቃይ) ጎሳ ሁሉ ብዙን እንዳበቀልን አላዩምን፡፡

  8. Ayah 8

    إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ

    በዚህ አስደናቂ ምልክት አልለበት፡፡ አብዛኞቻቸውም አማኞች አልነበሩም፡፡

  9. Ayah 9

    وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ

    ጌታህም እርሱ በእርግጥ አሸናፊ አዛኝ ነው፡፡

  10. Ayah 10

    وَإِذْ نَادَىٰ رَبُّكَ مُوسَىٰ أَنِ ائْتِ الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ

    ጌታህም ሙሳን «ወደ በደለኞቹ ሕዝቦች ኺድ» በማለት በጠራው ጊዜ (አስታውስ)፡፡

  11. Ayah 11

    قَوْمَ فِرْعَوْنَ ۚ أَلَا يَتَّقُونَ

    «ወደ ፈርዖን ሕዝቦች (ኺድ) አላህን አይፈሩምን» (አለው)፡፡

  12. Ayah 12

    قَالَ رَبِّ إِنِّي أَخَافُ أَن يُكَذِّبُونِ

    (ሙሳም) አለ «ጌታዬ ሆይ! እኔ ሊያስተባብሉኝ እፈራለሁ፡፡

  13. Ayah 13

    وَيَضِيقُ صَدْرِي وَلَا يَنطَلِقُ لِسَانِي فَأَرْسِلْ إِلَىٰ هَارُونَ

    «ልቤም ይጠብባል፡፡ ምላሴም አይፈታም፡፡ ስለዚህ ወደ ሃሩን ላክ፡፡

  14. Ayah 14

    وَلَهُمْ عَلَيَّ ذَنبٌ فَأَخَافُ أَن يَقْتُلُونِ

    «ለእነርሱም በእኔ ላይ (የደም) ወንጀል አልለ፡፡ ስለዚህ እንዳይገድሉኝ እፈራለሁ፡፡»

  15. Ayah 15

    قَالَ كَلَّا ۖ فَاذْهَبَا بِآيَاتِنَا ۖ إِنَّا مَعَكُم مُّسْتَمِعُونَ

    (አላህ) አለ «ተው! (አይነኩህም)፡፡ በተዓምራቶቻችንም ኺዱ፡፡ እኛ ከእናንተ ጋር ሰሚዎች ነንና፡፡

  16. Ayah 16

    فَأْتِيَا فِرْعَوْنَ فَقُولَا إِنَّا رَسُولُ رَبِّ الْعَالَمِينَ

    «ወደ ፈርዖንም ኺዱ፡፡ በሉትም፡- እኛ የዓለማት ጌታ መልክተኞች ነን፡፡

  17. Ayah 17

    أَنْ أَرْسِلْ مَعَنَا بَنِي إِسْرَائِيلَ

    «የእስራኤልን ልጆች ከእኛ ጋር ልቀቅ፡፡»

  18. Ayah 18

    قَالَ أَلَمْ نُرَبِّكَ فِينَا وَلِيدًا وَلَبِثْتَ فِينَا مِنْ عُمُرِكَ سِنِينَ

    (ፈርዖንም) አለ «ልጅ ኾነህ በእኛ ውስጥ አላሳደግንህምን በእኛ ውስጥም ከዕድሜህ ብዙ ዓመታትን አልተቀመጥክምን

  19. Ayah 19

    وَفَعَلْتَ فَعْلَتَكَ الَّتِي فَعَلْتَ وَأَنتَ مِنَ الْكَافِرِينَ

    «ያችንም የሠራሃትን ሥራህን አልሠራህምን አንተም ከውለታ ቢሶቹ ነህ» (አለ)፡፡

  20. Ayah 20

    قَالَ فَعَلْتُهَا إِذًا وَأَنَا مِنَ الضَّالِّينَ

    (ሙሳም) አለ «ያን ጊዜ እኔም ከተሳሳቱት ኾኜ ሠራኋት፡፡

  21. Ayah 21

    فَفَرَرْتُ مِنكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ فَوَهَبَ لِي رَبِّي حُكْمًا وَجَعَلَنِي مِنَ الْمُرْسَلِينَ

    «በፈራኋችሁም ጊዜ ከእንናተ ሸሸሁ፡፡ ጌታየም ለእኔ ጥበብን ሰጠኝ፡፡ ከመልክተኞቹም አደረገኝ፡፡

  22. Ayah 22

    وَتِلْكَ نِعْمَةٌ تَمُنُّهَا عَلَيَّ أَنْ عَبَّدتَّ بَنِي إِسْرَائِيلَ

    «ይህችም የእስራኤልን ልጆች ባሪያ በማድረግህ በእኔ ላይ የምትመጻደቅባት ጸጋ ነት፡፡»

  23. Ayah 23

    قَالَ فِرْعَوْنُ وَمَا رَبُّ الْعَالَمِينَ

    ፈርዖን አለ «(ላከኝ የምትለው) የዓለማትም ጌታ ምንድነው»

  24. Ayah 24

    قَالَ رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۖ إِن كُنتُم مُّوقِنِينَ

    (ሙሳ) «የሰማያትና የምድር በመካከላቸውም ያለው ሁሉ ጌታ ነው፡፡ የምታረጋግጡ ብትኾኑ (ነገሩ ይህ ነው)፤» አለው፡፡

  25. Ayah 25

    قَالَ لِمَنْ حَوْلَهُ أَلَا تَسْتَمِعُونَ

    (ፈርዖንም) በዙሪያው ላሉት ሰዎች «አትሰሙምን» አለ፡፡

  26. Ayah 26

    قَالَ رَبُّكُمْ وَرَبُّ آبَائِكُمُ الْأَوَّلِينَ

    (ሙሳ) «ጌታችሁና የመጀመሪያዎቹ አባቶቻችሁም ጌታ ነው» አለው፡፡

  27. Ayah 27

    قَالَ إِنَّ رَسُولَكُمُ الَّذِي أُرْسِلَ إِلَيْكُمْ لَمَجْنُونٌ

    (ፈርዖን) «ያ ወደእናንተ የተላከው መልክተኛችሁ በእርግጥ ዕብድ ነው» አለ፡፡

  28. Ayah 28

    قَالَ رَبُّ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۖ إِن كُنتُمْ تَعْقِلُونَ

    (ሙሳ) «የምሥራቅና የምዕራብ በመካከላቸውም ያለው ነገር ሁሉ ጌታ ነው፡፡ ታውቁ እንደኾናችሁ (እመኑበት)» አለው፡፡

  29. Ayah 29

    قَالَ لَئِنِ اتَّخَذْتَ إِلَـٰهًا غَيْرِي لَأَجْعَلَنَّكَ مِنَ الْمَسْجُونِينَ

    (ፈርዖን) «ከእኔ ሌላ አምላክን ብትይዝ በውነቱ ከእስረኞቹ አደርግሃለሁ» አለ፡፡

  30. Ayah 30

    قَالَ أَوَلَوْ جِئْتُكَ بِشَيْءٍ مُّبِينٍ

    (ሙሳ) «በግልጽ አስረጅ ብመጣህም እንኳ» አለው፡፡

  31. Ayah 31

    قَالَ فَأْتِ بِهِ إِن كُنتَ مِنَ الصَّادِقِينَ

    «እንግዲያውስ ከእውነተኞች እንደኾንክ (አስረጁን) አምጣው» አለ፡፡

  32. Ayah 32

    فَأَلْقَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ ثُعْبَانٌ مُّبِينٌ

    በትሩንም ጣለ፡፡ እርሷም ወዲያውኑ ግልጽ እባብ ኾነች፡፡

  33. Ayah 33

    وَنَزَعَ يَدَهُ فَإِذَا هِيَ بَيْضَاءُ لِلنَّاظِرِينَ

    እጁንም አወጣ፡፡ ወዲያውም እርሷ ለተመልካቾች (የምታበራ) ነጭ ኾነች፡፡

  34. Ayah 34

    قَالَ لِلْمَلَإِ حَوْلَهُ إِنَّ هَـٰذَا لَسَاحِرٌ عَلِيمٌ

    (ፈርዖን) በዙሪያው ላሉት መማክርት «ይህ በእርግጥ ዐዋቂ ድግምተኛ ነው» አለ፡፡

  35. Ayah 35

    يُرِيدُ أَن يُخْرِجَكُم مِّنْ أَرْضِكُم بِسِحْرِهِ فَمَاذَا تَأْمُرُونَ

    «ከምድራችሁ በድግምቱ ሊያወጣችሁ ይፈልጋልና ምንን ታዛላችሁ» (አላቸው)፡፡

  36. Ayah 36

    قَالُوا أَرْجِهْ وَأَخَاهُ وَابْعَثْ فِي الْمَدَائِنِ حَاشِرِينَ

    አሉት «እርሱን ወንድሙንም አቆይና በየከተሞቹ ሰብሳቢዎችን ላክ፡፡

  37. Ayah 37

    يَأْتُوكَ بِكُلِّ سَحَّارٍ عَلِيمٍ

    «በጣም ዐዋቂ ድግምተኞችን ሁሉ ያመጡልሃልና፡፡»

  38. Ayah 38

    فَجُمِعَ السَّحَرَةُ لِمِيقَاتِ يَوْمٍ مَّعْلُومٍ

    ድግምተኞቹም በታወቀ ቀን ቀጠሮ ተሰበሰቡ፡፡

  39. Ayah 39

    وَقِيلَ لِلنَّاسِ هَلْ أَنتُم مُّجْتَمِعُونَ

    ለሰዎቹም «እናንተ ተሰብስባችኋልን» ተባለ፡፡

  40. Ayah 40

    لَعَلَّنَا نَتَّبِعُ السَّحَرَةَ إِن كَانُوا هُمُ الْغَالِبِينَ

    «ድግምተኞቹን እነሱ አሸናፊዎች ቢኾኑ እንከተል ዘንድ» (ተባለ)፡፡

  41. Ayah 41

    فَلَمَّا جَاءَ السَّحَرَةُ قَالُوا لِفِرْعَوْنَ أَئِنَّ لَنَا لَأَجْرًا إِن كُنَّا نَحْنُ الْغَالِبِينَ

    «ድግምተኞቹም በመጡ ጊዜ ለፈርዖን እኛ አሸናፊዎች ብንሆን ለእኛ በእርግጥ ዋጋ አለን» አሉት፡፡

  42. Ayah 42

    قَالَ نَعَمْ وَإِنَّكُمْ إِذًا لَّمِنَ الْمُقَرَّبِينَ

    «አዎን፤ እናንተም ያን ጊዜ ከባለሟሎቹ ትኾናላችሁ» አላቸው፡፡

  43. Ayah 43

    قَالَ لَهُم مُّوسَىٰ أَلْقُوا مَا أَنتُم مُّلْقُونَ

    ሙሳ «ለእነርሱ እናንተ የምትጥሉትን ጣሉ» አላቸው፡፡

  44. Ayah 44

    فَأَلْقَوْا حِبَالَهُمْ وَعِصِيَّهُمْ وَقَالُوا بِعِزَّةِ فِرْعَوْنَ إِنَّا لَنَحْنُ الْغَالِبُونَ

    ገመዶቻቸውንና በትሮቻቸውንም ጣሉ፡፡ «በፈርዖንም ክብር ይኹንብን፡፡ እኛ በእርግጥ አሸናፊዎቹ እኛ ነን» አሉ፡፡

  45. Ayah 45

    فَأَلْقَىٰ مُوسَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُونَ

    ሙሳም በትሩን ጣለ፡፡ ወዲያውም እርሷ የሚያስመስሉትን ሁሉ ትውጣለች፡፡

  46. Ayah 46

    فَأُلْقِيَ السَّحَرَةُ سَاجِدِينَ

    ድግምተኞቹም ሰጋጆች ኾነው ወደቁ፡፡

  47. Ayah 47

    قَالُوا آمَنَّا بِرَبِّ الْعَالَمِينَ

    (እነሱም) አሉ «በዓለማት ጌታ አመንን፡፡

  48. Ayah 48

    رَبِّ مُوسَىٰ وَهَارُونَ

    «በሙሳና በሃሩን ጌታ፡፡»

  49. Ayah 49

    قَالَ آمَنتُمْ لَهُ قَبْلَ أَنْ آذَنَ لَكُمْ ۖ إِنَّهُ لَكَبِيرُكُمُ الَّذِي عَلَّمَكُمُ السِّحْرَ فَلَسَوْفَ تَعْلَمُونَ ۚ لَأُقَطِّعَنَّ أَيْدِيَكُمْ وَأَرْجُلَكُم مِّنْ خِلَافٍ وَلَأُصَلِّبَنَّكُمْ أَجْمَعِينَ

    (ፈርዖንም) «ለእናንተ ሳልፈቅድላችሁ በፊት ለእርሱ አመናችሁን እርሱ ያ ድግምትን ያስተማራችሁ ታላቃችሁ ነው፡፡ ወደፊትም (የሚያገኛችሁን) በእርግጥ ታውቃላችሁ፡፡ እጆቻችሁንና እግሮቻችሁን (ቀኝና ግራን) በማናጋት እቆረርጣለሁ፡፡ ሁላችሁንም እሰቅላችኋለሁም» አለ፡፡

  50. Ayah 50

    قَالُوا لَا ضَيْرَ ۖ إِنَّا إِلَىٰ رَبِّنَا مُنقَلِبُونَ

    (እነርሱም) አሉ «ጉዳት የለብንም፡፡ እኛ ወደ ጌታችን ተመላሾች ነን፡፡

  51. Ayah 51

    إِنَّا نَطْمَعُ أَن يَغْفِرَ لَنَا رَبُّنَا خَطَايَانَا أَن كُنَّا أَوَّلَ الْمُؤْمِنِينَ

    «እኛ የምእምናን መጀመሪያ በመኾናችን ጌታችን ኀጢአቶቻችንን ለእኛ ሊምር እንከጅላለን፡፡»

  52. Ayah 52

    وَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ مُوسَىٰ أَنْ أَسْرِ بِعِبَادِي إِنَّكُم مُّتَّبَعُونَ

    ወደ ሙሳም «ባሮቼን ይዘህ ሌሊት ኺድ፡፡ እናንተ የሚከተሉዋችሁ ናችሁና» ስንል ላክን፡፡

  53. Ayah 53

    فَأَرْسَلَ فِرْعَوْنُ فِي الْمَدَائِنِ حَاشِرِينَ

    ፈርዖንም በየከተሞቹ ሰብሳቢዎችን (እንዲህ ሲል) ላከ፡፡

  54. Ayah 54

    إِنَّ هَـٰؤُلَاءِ لَشِرْذِمَةٌ قَلِيلُونَ

    «እነዚህ ጥቂቶች ጭፈሮች ናቸው፡፡

  55. Ayah 55

    وَإِنَّهُمْ لَنَا لَغَائِظُونَ

    «እነርሱም ለእኛ አስቆጪዎች ናቸው፡፡

  56. Ayah 56

    وَإِنَّا لَجَمِيعٌ حَاذِرُونَ

    «እኛም ብዙዎች ጥንቁቆች ነን፤» (አለ)፡፡

  57. Ayah 57

    فَأَخْرَجْنَاهُم مِّن جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ

    አወጣናቸውም፡፡ ከአትክልቶችና ከምንጮች፡፡

  58. Ayah 58

    وَكُنُوزٍ وَمَقَامٍ كَرِيمٍ

    ከድልቦችም ከመልካም መቀመጫዎችም፡፡

  59. Ayah 59

    كَذَٰلِكَ وَأَوْرَثْنَاهَا بَنِي إِسْرَائِيلَ

    እንደዚሁ ለእስራኤል ልጆች አወረስናትም፡፡

  60. Ayah 60

    فَأَتْبَعُوهُم مُّشْرِقِينَ

    ፀሐይዋ ስትወጣም ተከተሉዋቸው፡፡

  61. Ayah 61

    فَلَمَّا تَرَاءَى الْجَمْعَانِ قَالَ أَصْحَابُ مُوسَىٰ إِنَّا لَمُدْرَكُونَ

    ሁለቱ ጭፍሮችም በተያዩ ጊዜ የሙሳ ጓዶች «እኛ(የፈርዖን ሰዎች) የሚደርሱብን ነን» አሉ፡፡

  62. Ayah 62

    قَالَ كَلَّا ۖ إِنَّ مَعِيَ رَبِّي سَيَهْدِينِ

    (ሙሳ) «ተዉዉ! ጌታዬ ከእኔ ጋር ነው፡፡ በእርግጥ ይመራኛል» አለ፡፡

  63. Ayah 63

    فَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ مُوسَىٰ أَنِ اضْرِب بِّعَصَاكَ الْبَحْرَ ۖ فَانفَلَقَ فَكَانَ كُلُّ فِرْقٍ كَالطَّوْدِ الْعَظِيمِ

    ወደ ሙሳም «ባሕሩን በበትርህ ምታው» ስንል ላክንበት፡፡ (መታውና) ተከፈለም፡፡ ክፍሉም ሁሉ እንደ ታላቅ ጋራ ኾነ፡፡

  64. Ayah 64

    وَأَزْلَفْنَا ثَمَّ الْآخَرِينَ

    እዚያም ዘንድ ሌሎችን አቀረብን፡፡

  65. Ayah 65

    وَأَنجَيْنَا مُوسَىٰ وَمَن مَّعَهُ أَجْمَعِينَ

    ሙሳንም ከእርሱ ገር ያሉትንም ሰዎች ሁሉንም አዳን፡፡

  66. Ayah 66

    ثُمَّ أَغْرَقْنَا الْآخَرِينَ

    ከዚያም ሌሎቹን አሰጠምን፡፡

  67. Ayah 67

    إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ

    በዚህ ውስጥ ታላቅ ታምር አለበት፡፡ አብዛኞቻቸውም አማኞች አልነበሩም፡፡

  68. Ayah 68

    وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ

    ጌታህም እርሱ አሸናፊው አዛኙ ነው፡፡

  69. Ayah 69

    وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ إِبْرَاهِيمَ

    በእነሱም (በሕዝቦችህ) ላይ የኢብራሂምን ወሬ አንብብላቸው፡፡

  70. Ayah 70

    إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِ مَا تَعْبُدُونَ

    ለአባቱና ለሕዝቦቹ «ምንን ትግገዛላችሁ» ባለ ጊዜ፡፡

  71. Ayah 71

    قَالُوا نَعْبُدُ أَصْنَامًا فَنَظَلُّ لَهَا عَاكِفِينَ

    «ጣዖታትን እንገዛለን፤ እርሷንም በመገዛት ላይ እንቆያለን» አሉ፡፡

  72. Ayah 72

    قَالَ هَلْ يَسْمَعُونَكُمْ إِذْ تَدْعُونَ

    (እርሱም) አለ «በጠራችኋቸው ጊዜ ይሰሟችኋልን

  73. Ayah 73

    أَوْ يَنفَعُونَكُمْ أَوْ يَضُرُّونَ

    «ወይስ ይጠቅሟችኋልን ወይስ ይጎዷችኋልን»

  74. Ayah 74

    قَالُوا بَلْ وَجَدْنَا آبَاءَنَا كَذَٰلِكَ يَفْعَلُونَ

    «የለም! አባቶቻችን እንደዚሁ ሲሠሩ አገኘን» አሉት፡፡

  75. Ayah 75

    قَالَ أَفَرَأَيْتُم مَّا كُنتُمْ تَعْبُدُونَ

    «ትግገዙት የነበራችሁትን አስተዋላችሁን

  76. Ayah 76

    أَنتُمْ وَآبَاؤُكُمُ الْأَقْدَمُونَ

    «እናንተም የቀድሞዎቹ አባቶቻችሁም (የተግገዛችሁትን)፡፡»

  77. Ayah 77

    فَإِنَّهُمْ عَدُوٌّ لِّي إِلَّا رَبَّ الْعَالَمِينَ

    «እነሱም (ጣዖቶቹ) ለእኔ ጠላቶች ናቸው፡፡ ግን የዓለማት ጌታ ሲቀር (እርሱ ወዳጄ ነው)፡፡

  78. Ayah 78

    الَّذِي خَلَقَنِي فَهُوَ يَهْدِينِ

    «(እርሱ) ያ የፈጠረኝ ነው፡፡ እርሱም ይመራኛል፡፡

  79. Ayah 79

    وَالَّذِي هُوَ يُطْعِمُنِي وَيَسْقِينِ

    «ያም እርሱ የሚያበላኝና የሚያጠጣኝ ነው፡፡

  80. Ayah 80

    وَإِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ

    «በታመምኩም ጊዜ እርሱ ያሽረኛል፡፡

  81. Ayah 81

    وَالَّذِي يُمِيتُنِي ثُمَّ يُحْيِينِ

    «ያም የሚገድለኝ ከዚያም ሕያው የሚያደርገኝ ነው፡፡

  82. Ayah 82

    وَالَّذِي أَطْمَعُ أَن يَغْفِرَ لِي خَطِيئَتِي يَوْمَ الدِّينِ

    ያም በፍርዱ ቀን ኀጢአቴን ለእኔ ሊምር የምከጅለው ነው፡፡

  83. Ayah 83

    رَبِّ هَبْ لِي حُكْمًا وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ

    ጌታዬ ሆይ! ዕውቀትን ስጠኝ! በደጋጎቹም ሰዎች አስጠጋኝ፡፡

  84. Ayah 84

    وَاجْعَل لِّي لِسَانَ صِدْقٍ فِي الْآخِرِينَ

    በኋለኞቹም ሕዝቦች ውስጥ ለእኔ መልካም ዝናን አድርግልኝ፡፡

  85. Ayah 85

    وَاجْعَلْنِي مِن وَرَثَةِ جَنَّةِ النَّعِيمِ

    የጸጋይቱን ገነት ከሚወርሱትም አድርገኝ፡፡

  86. Ayah 86

    وَاغْفِرْ لِأَبِي إِنَّهُ كَانَ مِنَ الضَّالِّينَ

    ለአባቴም ማር፡፡ እርሱ ከተሳሳቱት ነበረና፡፡

  87. Ayah 87

    وَلَا تُخْزِنِي يَوْمَ يُبْعَثُونَ

    በሚቀሰቀሱበት ቀንም አታዋርደኝ፡፡

  88. Ayah 88

    يَوْمَ لَا يَنفَعُ مَالٌ وَلَا بَنُونَ

    ገንዘብም ልጆችም በማይጠቅሙበት ቀን፡፡

  89. Ayah 89

    إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ

    ወደ አላህ በንጹህ ልብ የመጣ ሰው ቢኾን እንጅ፡፡»

  90. Ayah 90

    وَأُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ

    ገነትም ለፈሪዎች በምትቀረብበት (ቀን)፡፡

  91. Ayah 91

    وَبُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِلْغَاوِينَ

    ገሀነምም ለጠመሞች በምትገለጽበት (ቀን)፡፡

  92. Ayah 92

    وَقِيلَ لَهُمْ أَيْنَ مَا كُنتُمْ تَعْبُدُونَ

    ለእነሱም በሚባል ቀን «ትግገዟቸው የነበራችሁት የት ናቸው»

  93. Ayah 93

    مِن دُونِ اللَّهِ هَلْ يَنصُرُونَكُمْ أَوْ يَنتَصِرُونَ

    «ከአላህ ሌላ ሲኾኑ ይረዱዋችኋልን ወይስ (ለራሳቸው) ይርረዳሉን»

  94. Ayah 94

    فَكُبْكِبُوا فِيهَا هُمْ وَالْغَاوُونَ

    በውስጧም እነሱና ጠማሞቹ በፊቶቻቸው ተጥለው ይንከባለላሉ፡፡

  95. Ayah 95

    وَجُنُودُ إِبْلِيسَ أَجْمَعُونَ

    የሰይጣንም ሰራዊቶች መላውም (ይጣላሉ)፡፡

  96. Ayah 96

    قَالُوا وَهُمْ فِيهَا يَخْتَصِمُونَ

    እነርሱም በእርሷ ውስጥ የሚከራከሩ ኾነው ይላሉ፡-

  97. Ayah 97

    تَاللَّهِ إِن كُنَّا لَفِي ضَلَالٍ مُّبِينٍ

    በአላህ እንምላለን፤ እኛ በግልጽ መሳሳት ውስጥ ነበርን፡፡

  98. Ayah 98

    إِذْ نُسَوِّيكُم بِرَبِّ الْعَالَمِينَ

    (ጣዖቶቹን) በዓለማት ጌታ ባስተካከልናችሁ ጊዜ፡፡

  99. Ayah 99

    وَمَا أَضَلَّنَا إِلَّا الْمُجْرِمُونَ

    አመጸኞቹም እንጅ ሌላ አላሳሳተንም፡፡

  100. Ayah 100

    فَمَا لَنَا مِن شَافِعِينَ

    ከአማላጆችም ለእኛ ምንም የለንም፡፡

  101. Ayah 101

    وَلَا صَدِيقٍ حَمِيمٍ

    አዛኝ ወዳጂም (የለንም)፡፡

  102. Ayah 102

    فَلَوْ أَنَّ لَنَا كَرَّةً فَنَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ

    ለእኛም አንዲት ጊዜ መመለስ በኖረችንና ከአማኞቹ በኾን እንመኛለን (ይላሉ)፡፡

  103. Ayah 103

    إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ

    በዚህ ውስጥ አስደናቂ ግሳጼ አልለበት፡፡ አብዛኞቻቸውም አማኞች አልነበሩም፡፡

  104. Ayah 104

    وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ

    ጌታህም እርሱ በእርግጥ አሸናፊው አዛኙ ነው፡፡

  105. Ayah 105

    كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍ الْمُرْسَلِينَ

    የኑሕ ሕዝቦች መልክተኞችን አስተባበሉ፡፡

  106. Ayah 106

    إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَلَا تَتَّقُونَ

    ወንድማቸው ኑሕ ለእነሱ ባላቸው ጊዜ «አትጠነቀቁምን

  107. Ayah 107

    إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ

    «እኔ ለእናንተ ታማኝ መልክተኛ ነኝ፡፡

  108. Ayah 108

    فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ

    «አላህንም ፍሩ ታዘዙኝም፡፡

  109. Ayah 109

    وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ

    «በእርሱም ላይ ምንም ዋጋ አልጠይቃችሁም፡፡ ዋጋዬ በዓለማት ጌታ ላይ እንጅ በሌላ ላይ አይደለም፡፡

  110. Ayah 110

    فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ

    «አላህንም ፍሩ፤ ታዘዙኝም፡፡»

  111. Ayah 111

    قَالُوا أَنُؤْمِنُ لَكَ وَاتَّبَعَكَ الْأَرْذَلُونَ

    (እነርሱም) «ወራዶቹ የተከተሉህ ኾነህ ለአንተ እናምናለን» አሉት፡፡

  112. Ayah 112

    قَالَ وَمَا عِلْمِي بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ

    (እርሱም) አላቸው «ይሠሩት በነበሩት ነገር ምን ዕውቀት አለኝ፡፡

  113. Ayah 113

    إِنْ حِسَابُهُمْ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّي ۖ لَوْ تَشْعُرُونَ

    «ምርመራቸው በጌታዬ ላይ እንጅ በሌላ ላይ አይደለም፡፡ ብታውቁ ኖሮ (ይህንን ትርረዱ ነበር)፡፡

  114. Ayah 114

    وَمَا أَنَا بِطَارِدِ الْمُؤْمِنِينَ

    «እኔም አማኞችን አባራሪ አይደለሁም፡፡

  115. Ayah 115

    إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ مُّبِينٌ

    «እኔ ግልጽ አስፈራሪ እንጅ ሌላ አይደለሁም፡፡»

  116. Ayah 116

    قَالُوا لَئِن لَّمْ تَنتَهِ يَا نُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمَرْجُومِينَ

    «ኑሕ ሆይ! (ከምትለው) ባትከለከል በእርግጥ ከሚወገሩት ትኾናለህ» አሉት፡፡

  117. Ayah 117

    قَالَ رَبِّ إِنَّ قَوْمِي كَذَّبُونِ

    (እርሱም) አለ «ጌታዬ ሆይ! ሕዝቦቼ አስተባበሉኝ፡፡

  118. Ayah 118

    فَافْتَحْ بَيْنِي وَبَيْنَهُمْ فَتْحًا وَنَجِّنِي وَمَن مَّعِيَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ

    «በእኔና በእነርሱም መካከል (ተገቢ) ፍርድን ፍረድ፡፡ አድነኝም፡፡ ከእኔ ጋር ያሉትንም ምእምናን፡፡»

  119. Ayah 119

    فَأَنجَيْنَاهُ وَمَن مَّعَهُ فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ

    እርሱንም ከእርሱ ጋር ያለውንም ሁሉ በተመላው መርከብ ውስጥ አዳን፡፡

  120. Ayah 120

    ثُمَّ أَغْرَقْنَا بَعْدُ الْبَاقِينَ

    ከዚያም በኋላ ቀሪዎቹን አሰጠምን፡፡

  121. Ayah 121

    إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ

    በዚህ ውስጥ ታላቅ ግሳጼ አለበት፡፡ አብዛኞቻቸውም አማኞች አልነበሩም፡፡

  122. Ayah 122

    وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ

    ጌታህም እርሱ በእርግጥ አሸናፊው አዛኙ ነው፡፡

  123. Ayah 123

    كَذَّبَتْ عَادٌ الْمُرْسَلِينَ

    ዓድ መልክተኞችን አስተባበለች፡፡

  124. Ayah 124

    إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ هُودٌ أَلَا تَتَّقُونَ

    ወንድማቸው ሁድ ለነርሱ ባላቸው ጊዜ «አትጠነቀቁምን

  125. Ayah 125

    إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ

    «እኔ ለናንተ ታማኝ መልክተኛ ነኝ፡፡

  126. Ayah 126

    فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ

    «አላህንም ፍሩ ታዘዙኝም፡፡

  127. Ayah 127

    وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ

    «በእርሱም ላይ ምንም ዋጋ አለምናችሁም፡፡ ዋጋዬ በዓለማት ጌታ ላይ እንጅ በሌላ ላይ አይደለም፡፡

  128. Ayah 128

    أَتَبْنُونَ بِكُلِّ رِيعٍ آيَةً تَعْبَثُونَ

    «የምትጫወቱ ኾናችሁ በከፍተኛ ስፍራ ሁሉ ላይ ምልክትን ትገነባላችሁን

  129. Ayah 129

    وَتَتَّخِذُونَ مَصَانِعَ لَعَلَّكُمْ تَخْلُدُونَ

    «የውሃ ማጠራቀሚያዎችንና ሕንፃዎችንም ዘላለም መኖርን የምትከጅሉ ኾናችሁ ትሠራላችሁን

  130. Ayah 130

    وَإِذَا بَطَشْتُم بَطَشْتُمْ جَبَّارِينَ

    «በቀጣችሁም ጊዜ ጨካኞች ኾናችሁ ትቀጣላችሁን

  131. Ayah 131

    فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ

    «አላህንም ፍሩ፤ ታዘዙኝም፡፡

  132. Ayah 132

    وَاتَّقُوا الَّذِي أَمَدَّكُم بِمَا تَعْلَمُونَ

    «ያንንም በምታውቁት (ጸጋ) ያጣቀማችሁን ፍሩ፡፡

  133. Ayah 133

    أَمَدَّكُم بِأَنْعَامٍ وَبَنِينَ

    «በእንስሳዎችና በልጆች ያጣቀማችሁን፡፡

  134. Ayah 134

    وَجَنَّاتٍ وَعُيُونٍ

    «በአትክልቶችና በምንጮችም፡፡

  135. Ayah 135

    إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ

    «እኔ በእናንተ ላይ የታላቅን ቀን ቅጣት እፈራለሁና፡፡»

  136. Ayah 136

    قَالُوا سَوَاءٌ عَلَيْنَا أَوَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُن مِّنَ الْوَاعِظِينَ

    (እነርሱም) አሉ «ብትገስጽም ወይም ከገሳጮቹ ባትኾንም በእኛ ላይ እኩል ነው፤ (ያለንበትን አንለቅም)፡፡

  137. Ayah 137

    إِنْ هَـٰذَا إِلَّا خُلُقُ الْأَوَّلِينَ

    «ይህ የፊተኞቹ ሰዎች ፀባይ እንጅ ሌላ አይደለም፡፡

  138. Ayah 138

    وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ

    «እኛም የምንቅቀጣ አይደለንም» (አሉ)፡፡

  139. Ayah 139

    فَكَذَّبُوهُ فَأَهْلَكْنَاهُمْ ۗ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ

    አስተባበሉትም፡፡ አጠፋናቸውም፡፡ በዚህም ውስጥ እርግጠኛ ግሳጼ አለበት፡፡ አብዛኞቻቸውም ምእመናን አልነበሩም፡፡

  140. Ayah 140

    وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ

    ጌታህም እርሱ በእርግጥ አሸናፊው አዛኙ ነው፡፡

  141. Ayah 141

    كَذَّبَتْ ثَمُودُ الْمُرْسَلِينَ

    ሰሙድ መልክተኞችን አስተባበለች፡፡

  142. Ayah 142

    إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صَالِحٌ أَلَا تَتَّقُونَ

    ወንድማቸው ሷሊህ ለእነርሱ ባላቸው ጊዜ «አትጠነቀቁምን

  143. Ayah 143

    إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ

    «እኔ ለእናንተ ታማኝ መልክተኛ ነኝ፡፡

  144. Ayah 144

    فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ

    «አላህንም ፍሩ፤ ታዘዙኝም፡፡

  145. Ayah 145

    وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ

    «በእርሱም ላይ ምንም ዋጋ አልለምናችሁም፡፡ ዋጋዬ በዓለማት ጌታ ላይ እንጅ በሌላ ላይ አይደለም፡፡

  146. Ayah 146

    أَتُتْرَكُونَ فِي مَا هَاهُنَا آمِنِينَ

    «በዚያ እዚህ ባለው (ጸጋ) ውስጥ የረካችሁ ኾናችሁ ትተዋላችሁን

  147. Ayah 147

    فِي جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ

    «በአትክልቶችና በምንጮች ውስጥ፡፡

  148. Ayah 148

    وَزُرُوعٍ وَنَخْلٍ طَلْعُهَا هَضِيمٌ

    «በአዝመራዎችም ፍሬዋ የበሰለ በኾነች ዘንባባም፤ (ውስጥ ትተዋላችሁን)

  149. Ayah 149

    وَتَنْحِتُونَ مِنَ الْجِبَالِ بُيُوتًا فَارِهِينَ

    «ብልሆች ኾናችሁ ከጋራዎች ቤቶችንም ትጠርባላችሁ፡፡

  150. Ayah 150

    فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ

    «አላህንም ፍሩ፤ ታዘዙኝም፡፡

  151. Ayah 151

    وَلَا تُطِيعُوا أَمْرَ الْمُسْرِفِينَ

    «የወሰን አላፊዎችንም ትዕዛዝ አትከተሉ፡፡

  152. Ayah 152

    الَّذِينَ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ وَلَا يُصْلِحُونَ

    «የእነዚያን በምድር ላይ የሚያጠፉትንና የማያበጁትን፡፡»

  153. Ayah 153

    قَالُوا إِنَّمَا أَنتَ مِنَ الْمُسَحَّرِينَ

    (እነሱም) አሉ «አንተ በብዙ ከተደገመባቸው ሰዎች ብቻ ነህ፡፡

  154. Ayah 154

    مَا أَنتَ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا فَأْتِ بِآيَةٍ إِن كُنتَ مِنَ الصَّادِقِينَ

    «አንተ ብጤያችን ሰው እንጅ ሌላ አይደለህም፡፡ ከእውነተኞቹም እንደኾንክ ተዓምርን አምጣ፡፡»

  155. Ayah 155

    قَالَ هَـٰذِهِ نَاقَةٌ لَّهَا شِرْبٌ وَلَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَّعْلُومٍ

    (እርሱም) አለ «ይህች ግመል ናት፡፡ ለእርሷ የመጠጥ ፋንታ አላት፡፡ ለእናንተም የታወቀ ቀን ፋንታ አላችሁ፡፡

  156. Ayah 156

    وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابُ يَوْمٍ عَظِيمٍ

    «በክፉም አትንኳት፡፡ የታላቅ ቀን ቅጣት ይይዛችኋልና፡፡»

  157. Ayah 157

    فَعَقَرُوهَا فَأَصْبَحُوا نَادِمِينَ

    ወጓትም፡፡ ወዲያውም ተጸጻቾች ኾነው አነጉ፡፡

  158. Ayah 158

    فَأَخَذَهُمُ الْعَذَابُ ۗ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ

    ቅጣቱም ያዛቸው፡፡ በዚህም ውስጥ ግሳፄ አልለበት፡፡ አብዛኞቻቸውም ምእመናን አልነበሩም፡፡

  159. Ayah 159

    وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ

    ጌታህም እርሱ በእርግጥ አሸናፊው አዛኙ ነው፡፡

  160. Ayah 160

    كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ الْمُرْسَلِينَ

    የሉጥ ሕዝቦች መልክተኞችን አስተባባሉ፡፡

  161. Ayah 161

    إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ لُوطٌ أَلَا تَتَّقُونَ

    ወንድማቸው ሉጥ ለእነርሱ ባለ ጊዜ «አትጠነቀቁምን

  162. Ayah 162

    إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ

    «እኔ ለእናንተ ታማኝ መልክተኛ ነኝ፡፡

  163. Ayah 163

    فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ

    «አላህንም ፍሩ፤ ታዘዙኝም፡፡

  164. Ayah 164

    وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ

    «በእርሱም ላይ ምንም ዋጋ አልለምናችሁም፡፡ ዋጋዬ በዓለማት ጌታ ላይ እንጅ በሌላ ላይ አይደለም፡፡

  165. Ayah 165

    أَتَأْتُونَ الذُّكْرَانَ مِنَ الْعَالَمِينَ

    «ከዓለማት ሰዎች ወንዶችን ትመጣላችሁን

  166. Ayah 166

    وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُم مِّنْ أَزْوَاجِكُم ۚ بَلْ أَنتُمْ قَوْمٌ عَادُونَ

    «ከሚስቶቻችሁም ጌታችሁ ለናንተ የፈጠረላችሁን ትተዋላችሁን በእውነቱ እናንተ ወሰን አላፊዎች ሕዝቦ ናችሁ፡፡»

  167. Ayah 167

    قَالُوا لَئِن لَّمْ تَنتَهِ يَا لُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمُخْرَجِينَ

    (እነርሱም) አሉ «ሉጥ ሆይ! ባትከለከል በእርግጥ (ከአገር) ከሚወጡት ትኾናለህ፡፡»

  168. Ayah 168

    قَالَ إِنِّي لِعَمَلِكُم مِّنَ الْقَالِينَ

    (እርሱም) አለ «እኔ ሥራችሁን ከሚጠሉት ሰዎች ነኝ፡፡

  169. Ayah 169

    رَبِّ نَجِّنِي وَأَهْلِي مِمَّا يَعْمَلُونَ

    «ጌታዬ ሆይ! እኔንም ቤተሰቦቼንም ከሚሠሩት ሥራ (ቅጣት) አድነን፡፡»

  170. Ayah 170

    فَنَجَّيْنَاهُ وَأَهْلَهُ أَجْمَعِينَ

    እርሱንም ቤተሰቦቹንም በጠቅላላ አዳንናቸው፡፡

  171. Ayah 171

    إِلَّا عَجُوزًا فِي الْغَابِرِينَ

    በቀሪዎቹ ውስጥ የኾነች አሮጊት ብቻ ስትቀር (እርሷ ጠፋች)፡፡

  172. Ayah 172

    ثُمَّ دَمَّرْنَا الْآخَرِينَ

    ከዚያም ሌሎቹን አጠፋን፡፡

  173. Ayah 173

    وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهِم مَّطَرًا ۖ فَسَاءَ مَطَرُ الْمُنذَرِينَ

    በእነሱም ላይ (የድንጋይን) ዝናምን አዘነምንባቸው፡፡ የተስፈራሪዎቹም ዝናም (ምንኛ) ከፋ፡፡

  174. Ayah 174

    إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ

    በዚህ ውስጥ አስደናቂ ተዓምር አልለበት፡፡ አብዛኞቻቸውም ምእመናን አልነበሩም፡፡

  175. Ayah 175

    وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ

    ጌታህም እርሱ በእርግጥ አሸናፊው አዛኙ ነው፡፡

  176. Ayah 176

    كَذَّبَ أَصْحَابُ الْأَيْكَةِ الْمُرْسَلِينَ

    የአይከት ሰዎች መልክተኞችን አስተባበሉ፤

  177. Ayah 177

    إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ أَلَا تَتَّقُونَ

    ሹዕይብ ለእነርሱ ባላቸው ጊዜ «አትጠነቀቁምን

  178. Ayah 178

    إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ

    «እኔ ለእናንተ ታማኝ መልክተኛ ነኝ፡፡

  179. Ayah 179

    فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ

    «አላህንም ፍሩ፤ ታዘዙኝም፡፡

  180. Ayah 180

    وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ

    «በርሱም ላይ ምንም ዋጋ አልጠይቃችሁም፡፡ ዋጋዬ በዓለማት ጌታ ላይ እንጅ በሌላ ላይ አይደለም፡፡

  181. Ayah 181

    أَوْفُوا الْكَيْلَ وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُخْسِرِينَ

    «ስፍርን ሙሉ፡፡ ከአጉዳዮቹም አትኹኑ፡፡

  182. Ayah 182

    وَزِنُوا بِالْقِسْطَاسِ الْمُسْتَقِيمِ

    «በትክክለኛ ሚዛንም መዝኑ፡፡

  183. Ayah 183

    وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْيَاءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ

    «ሰዎችንም ነገሮቻቸውን አታጉድሉባቸው፡፡ በምድርም ላይ አጥፊዎች ኾናችሁ አታበላሹ፡፡

  184. Ayah 184

    وَاتَّقُوا الَّذِي خَلَقَكُمْ وَالْجِبِلَّةَ الْأَوَّلِينَ

    «ያንንም የፈጠራችሁን የቀድሞዎቹንም ፍጡሮች (የፈጠረውን) ፍሩ፡፡»

  185. Ayah 185

    قَالُوا إِنَّمَا أَنتَ مِنَ الْمُسَحَّرِينَ

    አሉ «አንተ በብዛት ከተደገመባቸው ሰዎች ነህ፡፡

  186. Ayah 186

    وَمَا أَنتَ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا وَإِن نَّظُنُّكَ لَمِنَ الْكَاذِبِينَ

    «አንተም ብጤያችን ሰው እንጅ ሌላ አይደለህም፡፡ እነሆ ከውሸታሞች ነህ ብለን እንጠረጥርሃለን፡፡

  187. Ayah 187

    فَأَسْقِطْ عَلَيْنَا كِسَفًا مِّنَ السَّمَاءِ إِن كُنتَ مِنَ الصَّادِقِينَ

    «ከእውነተኞቹም እንደኾንክ በእኛ ላይ ከሰማይ ቁራጭን ጣልብን፡፡»

  188. Ayah 188

    قَالَ رَبِّي أَعْلَمُ بِمَا تَعْمَلُونَ

    «ጌታዬ የምትሠሩትን ሁሉ ዐዋቂ ነው፤» አላቸው፡፡

  189. Ayah 189

    فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمْ عَذَابُ يَوْمِ الظُّلَّةِ ۚ إِنَّهُ كَانَ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ

    አስተባበሉትም፡፡ የጥላይቷ ቀን ቅጣትም ያዛቸው፡፡ እርሱ የከባድ ቀን ቅጣት ነበርና፡፡

  190. Ayah 190

    إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ

    በዚህ ውስጥ አስደናቂ ተዓምር አልለበት፡፡ አብዛኞቻቸውም ምእምናን አልነበሩም፡፡

  191. Ayah 191

    وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ

    ጌታህም እርሱ በእርግጥ አሸናፊው አዛኙ ነው፡፡

  192. Ayah 192

    وَإِنَّهُ لَتَنزِيلُ رَبِّ الْعَالَمِينَ

    እርሱም (ቁርኣን) በእርግጥ ከዓለማት ጌታ የተወረደ ነው፡፡

  193. Ayah 193

    نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ

    እርሱን ታማኙ መንፈስ (ጂብሪል) አወረደው፤

  194. Ayah 194

    عَلَىٰ قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنذِرِينَ

    ከአስፈራሪዎቹ (ነቢያት) ትኾን ዘንድ በልብህ ላይ (አወረደው)፡፡

  195. Ayah 195

    بِلِسَانٍ عَرَبِيٍّ مُّبِينٍ

    ግልጽ በኾነ ዐረብኛ ቋንቋ፡፡

  196. Ayah 196

    وَإِنَّهُ لَفِي زُبُرِ الْأَوَّلِينَ

    እርሱም (ቁርኣን) በቀድሞዎቹ መጻሐፍት ውስጥ (የተወሳ ነው)፡፡

  197. Ayah 197

    أَوَلَمْ يَكُن لَّهُمْ آيَةً أَن يَعْلَمَهُ عُلَمَاءُ بَنِي إِسْرَائِيلَ

    የእስራኤል ልጆች ሊቃውንት የሚያውቁት መኾኑ ለእነርሱ (ለመካ ከሓዲዎች) ምልክት አይኾናቸውምን

  198. Ayah 198

    وَلَوْ نَزَّلْنَاهُ عَلَىٰ بَعْضِ الْأَعْجَمِينَ

    ከአዕጀሞች ባንዱ ላይ ባወረድነውም ኖሮ፤

  199. Ayah 199

    فَقَرَأَهُ عَلَيْهِم مَّا كَانُوا بِهِ مُؤْمِنِينَ

    በእነርሱ ላይ ባነበበውም በእርሱ አማኞች አይኾኑም ነበር፡፡

  200. Ayah 200

    كَذَٰلِكَ سَلَكْنَاهُ فِي قُلُوبِ الْمُجْرِمِينَ

    እንደዚሁ (ማስተባበልን) በተንኮለኞች ልቦች ውስጥ አስገባነው፡፡

  201. Ayah 201

    لَا يُؤْمِنُونَ بِهِ حَتَّىٰ يَرَوُا الْعَذَابَ الْأَلِيمَ

    አሳማሚ ቅጣትን እስከሚያዩ ድረስ በእርሱ አያምኑም፡፡

  202. Ayah 202

    فَيَأْتِيَهُم بَغْتَةً وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ

    እነርሱ የማያውቁ ሲኾኑ (ቅጣቱ) ድንገት እስከሚመጣባቸውም ድረስ (አያምኑም)፡፡

  203. Ayah 203

    فَيَقُولُوا هَلْ نَحْنُ مُنظَرُونَ

    (በመጣባቸው ጊዜ) «እኛ የምንቆይ ነን» እስከሚሉም (አያምኑም)፡፡

  204. Ayah 204

    أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ

    በቅጣታችን ያቻኩላሉን

  205. Ayah 205

    أَفَرَأَيْتَ إِن مَّتَّعْنَاهُمْ سِنِينَ

    አየህን ብዙ ዓመታትን ብናጣቅማቸው፤

  206. Ayah 206

    ثُمَّ جَاءَهُم مَّا كَانُوا يُوعَدُونَ

    ከዚያም ያ ይስፈራሩበት የነበሩት ቢመጣባቸው፤

  207. Ayah 207

    مَا أَغْنَىٰ عَنْهُم مَّا كَانُوا يُمَتَّعُونَ

    ይጣቀሙበት የነበሩት ሁሉ ከእነሱ ምንም አያብቃቃቸውም፡፡

  208. Ayah 208

    وَمَا أَهْلَكْنَا مِن قَرْيَةٍ إِلَّا لَهَا مُنذِرُونَ

    አንዲትንም ከተማ ለእርሷ አስፈራሪዎች ያሏት (እና ያስተባበለች) ኾና እንጅ አላጠፋንም፡፡

  209. Ayah 209

    ذِكْرَىٰ وَمَا كُنَّا ظَالِمِينَ

    (ይህች) ግሳፄ ናት፡፡ በዳዮችም አልነበርንም፡፡

  210. Ayah 210

    وَمَا تَنَزَّلَتْ بِهِ الشَّيَاطِينُ

    ሰይጣናትም እርሱን (ቁርኣንን) አላወረዱትም፡፡

  211. Ayah 211

    وَمَا يَنبَغِي لَهُمْ وَمَا يَسْتَطِيعُونَ

    ለእነርሱም አይገባቸውም፤ አይችሉምም፡፡

  212. Ayah 212

    إِنَّهُمْ عَنِ السَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ

    እነርሱ (የመላእክትን ንግግር) ከመስማት ተከለከሉ ናቸው፡፡

  213. Ayah 213

    فَلَا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَـٰهًا آخَرَ فَتَكُونَ مِنَ الْمُعَذَّبِينَ

    ከአላህም ጋር ሌላን አምላክ አትግገዛ፤ ከሚቀጡት ትኾናለህና፡፡

  214. Ayah 214

    وَأَنذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ

    ቅርቦች ዘመዶችህንም አስጠንቅቅ፡፡

  215. Ayah 215

    وَاخْفِضْ جَنَاحَكَ لِمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ

    ከምእምናንም ለተከተሉህ ሰዎች ክንፍህን ዝቅ አድርግ፤ (ልዝብ ኹን)፡፡

  216. Ayah 216

    فَإِنْ عَصَوْكَ فَقُلْ إِنِّي بَرِيءٌ مِّمَّا تَعْمَلُونَ

    «እንቢ» ቢሉህም «እኔ ከምትሠሩት ንጹሕ ነኝ» በላቸው፡፡

  217. Ayah 217

    وَتَوَكَّلْ عَلَى الْعَزِيزِ الرَّحِيمِ

    አሸናፊ አዛኝ በኾነው (ጌታህ) ላይም ተጠጋ፡፡

  218. Ayah 218

    الَّذِي يَرَاكَ حِينَ تَقُومُ

    በዚያ ለሶላት በምትቆም ጊዜ በሚያይህ፡፡

  219. Ayah 219

    وَتَقَلُّبَكَ فِي السَّاجِدِينَ

    በሰጋጆች ውስጥ መዘዋወርህንም (በሚያየው ጌታህ ላይ ተጠጋ)፡፡

  220. Ayah 220

    إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ

    እነሆ እርሱ ሰሚው ዐዋቂው ነውና፡፡

  221. Ayah 221

    هَلْ أُنَبِّئُكُمْ عَلَىٰ مَن تَنَزَّلُ الشَّيَاطِينُ

    ሰይጣናት በማን ላይ እንደሚወርዱ ልንገራችሁን

  222. Ayah 222

    تَنَزَّلُ عَلَىٰ كُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ

    በውሸታም ኀጢአተኛ ሁሉ ላይ ይወርዳሉ፡፡

  223. Ayah 223

    يُلْقُونَ السَّمْعَ وَأَكْثَرُهُمْ كَاذِبُونَ

    የሰሙትን (ወደ ጠንቋዮች) ይጥላሉ፡፡ አብዛኞቻቸውም ውሸታሞች ናቸው፡፡

  224. Ayah 224

    وَالشُّعَرَاءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغَاوُونَ

    ባለ ቅኔዎችንም ጠማማዎቹ ይከተሉዋቸዋል፡፡

  225. Ayah 225

    أَلَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِي كُلِّ وَادٍ يَهِيمُونَ

    እነርሱ በ(ንግግር) ሸለቆ ሁሉ የሚዋልሉ መኾናቸውን አታይምን

  226. Ayah 226

    وَأَنَّهُمْ يَقُولُونَ مَا لَا يَفْعَلُونَ

    እነሱም የማይሠሩትን ነገር የሚናገሩ መኾናቸውን (አታይምን)፤

  227. Ayah 227

    إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَذَكَرُوا اللَّهَ كَثِيرًا وَانتَصَرُوا مِن بَعْدِ مَا ظُلِمُوا ۗ وَسَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنقَلَبٍ يَنقَلِبُونَ

    እነዚያ ያመኑና መልካም ሥራዎችን የሠሩ አላህንም በብዛት ያወሱ ከተበደሉም በኋላ (በቅኔ) የተከላከሉ ሲቀሩ፤ (እነርሱ አይወቀሱም)፡፡ እነዚያም የበደሉ (ከሞቱ በኋላ) እንዴት ያለን መመለስ እንደሚመለሱ በእርግጥ ያውቃሉ፡፡

About the Quran

The Quran

The Quran is the holy scripture of Islam. Muslims believe that it is the literal word of Allah (سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى), revealed to the Prophet Muhammad (صلى الله عليه وسلم) over a period of 23 years. The Quran is composed of 114 Surahs (chapters) and contains 6,236 Ayat (verses). Muslim beliefs and practices are based on the Quran and the Sunnah, the teachings and example of the Prophet Muhammad (صلى الله عليه وسلم).

The Kaaba in Mecca
A mosque in South America

Meccan Surahs

The Meccan Surahs are the earliest revelations sent down to the Prophet Muhammad (صلى الله عليه وسلم). They were revealed in Mecca, hence their name. These revelations form the foundation of the Islamic faith and contain guidance for Muslims on how to live their lives. The Meccan Surahs are also notable for their poetic beauty and lyrical prose.

Medinan Surahs

The Medinan Surahs are the later Surahs that, according to Islamic tradition, were revealed in Medina after the Prophet Muhammad's (صلى الله عليه وسلم) hijra from Mecca. They were revealed by Allah (سبحانه و تعالى) when the Muslim community was larger and more developed, as opposed to their minority position in Mecca.

Stay connected

Receive regular updates

New features, translations and reminders from AskTheQuran, straight to your inbox.

We use Mailchimp to send updates. You can unsubscribe at any time. See our privacy policy.

We may receive a commission if you click on a link and buy a product, service or similar, at no extra cost to you. Details are in the disclosure policy.